Η ανοχή... είναι ενοχή!

Γράφει ο
Γιάννης Παρασκευάς

Η Ιστορία παίζει μαζι μας η εμείς παίζουμε με την Ιστορία;

Άφρονες παίκτες ή θύματα των πραγμάτων και των καταστάσεων «που κράζουν οι καιροί»;
Ανιστόρητοι και άφρονες ενδεδυμένοι τον χιτώνα της εξουσίας εθελοτυφλούν και αρνούνται να δουν κατά που οδεύει η ιστορικά αποδεδειγμένη νομοτέλεια που οδηγεί στο τέλος και την καταστροφή της Αυτοκρατορίας του χρήματος (Ε.Ε. – Η.Π.Α.) της οποίας κόπτονται ότι είναι ηγήτορες.

Οτιδήποτε εχει «αρχή» έχει και τέλος, δεν εξαφανίζεται, αλλά μεταλλάσσεται, γεννιέται, αναπτύσσεται, ωριμάζει, γηράσκει και τέλος πεθαίνει. (αλλάζει μορφή)

Τα συμπτώματα της γεροντικής άνοιας των ηγετών της σημερινής Αυτοκρατορίας του χρήματος είναι περισσότερο από ποτέ εμφανή.
Αρνούνται να δουν και να πιστέψουν πως τα αποτελέσματα των πολιτικών τους επιλογών μεγεθύνουν εκείνες τις αιτίες, τους λόγους και τις αφορμές που κατά το ιστορικό παρελθόν οδήγησαν στην παρακμή και την εξαφάνιση μεγάλες Αυτοκρατορίες.
Εθελοτυφλούν και πιστεύουν πως με την ποδηγέτηση και εξατομίκευση των πολιτών θα καταφέρουν να διαιωνίζουν την δική τους παραμονή στους θώκους της εξουσίας.

Πιστεύουν, τύφλα τους, πως ο κόσμος θα συνηθίσει να ζει στην φτώχεια και την μιζέρια, πως θα συνεχίσει να μικραίνει τους ορίζοντες του και να σκέπτεται μόνο το σήμερα, όπως αυτοί επιθυμούν και πως θα συνεχίσει να είναι τυφλός και να μην βλέπει την ληστεία του δικού του πλούτου,της δικιάς του ζωής, της δικής του δουλειάς.

Την συσσώρευση του πλούτου σε λίγα χέρια με την μέθοδο της ληστείας την εφάρμοσαν και άλλοι κάποια χρόνια, κάποιους αιώνες πριν και τα αποτελέσματα των επιλογών τους δεν ήταν αλλά από την καταστροφή και εξαφάνιση των Αυτοκρατοριών που τις τύχες τους κρατούσαν στα χέρια τους.

Οι διαδικασίες και οι τρόποι συσσώρευσης του πλούτου που έχουν επιλέξει σήμερα οι ηγήτορες της σημερινής Αυτοκρατορίας του χρήματος δεν έχει τα στοιχεία της βίας και της σωματικής τιμωρίας όπως κατά το παρελθόν αλλά κάτι ακόμα πιο βαρύ και πιο χειρότερο, τον βιασμό της προσωπικής αξιοπρέπειας.

Γεννούν πολέμους και θύματα, γεννούν εθνικισμούς και αντιπαλότητες, γεννούν θρησκευτικά μίση, οδηγούν κράτη-εθνότητες σε μαρασμό και εξαθλίωση με στόχους την δική τους μακροημέρευση και ενίσχυση των δικών τους ταμείων.

Δημιουργούν πλήθη δυστυχισμένων προσφύγων, ανθρώπων που βίαια ξεριζώνονται από πατρογονικές εστίες για την προστασία της ζωής τους και για ενα κομμάτι ψωμί.
Αυτοί που μπορούν (βλέπε Γερμανία) κάποιους τους εντάσσουν, όχι από ευσπλαχνία αλλά γιατί τους δίνουν λύση και απάντηση στα δικά τους εργασιακά προβλήματα, τους άλλους τους μαντρώνουν σε κλειστά γκέτο.

Για την δική τους απόσυρση ευθυνών δημιουργούν αντιθέσεις και αντιπαλότητες με τους γηγενείς πληθυσμούς, βάζουν τους ντόπιους κατατρεγμένους απέναντι στους άλλους κατατρεγμένους.
Την όποια υποτυπώδη και αναιμική αντίδραση των πολιτών την βαπτίζουν, αριστερίστικη, λαϊκίστικη, φασίζουσα, ακροδεξιά με ένα και αδιαπραγμάτευτο για αυτούς στόχο, να κρατήσουν τον οικογενειάρχη, τον νομοταγή πολίτη εγκλωβισμένο στον δικό του καναπέ και στον βασανισμό του πως θα τα βγάλει πέρα στο τέλος του μήνα.
Αλλοίμονο τους αν ο κόσμος πιστέψει πως «ο βασιλιάς ειναι γυμνός».

Την τήβεννο της εξουσίας σε ανίκανους ηγέτες την χαρίζει η ανοχή και η απάθεια των πολιτών. Ανάχωμα στον κατήφορο της φτώχειας και της μιζέριας που μας οδηγούν οι ισχυροί της Αυτοκρατορίας του χρήματος δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από αυτό της της συσπείρωσης και αντίδρασης του κοινωνικού συνολου.
Τα « κίτρινα γιλέκα» δείχνουν τον δρόμο, η ανοχή μας είναι η μεγαλύτερη ενοχή.