Οι χείμαρροι σώζουν ζωές και πόλεις αλλά και εκδικούνται αν δεν τους σεβαστείς

Γράφει ο
Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

 

Τα πρόσφατα ακραία καιρικά φαινόμενα “Ποσειδώνας” και “Ζορμπάς” επιβεβαιώνουν τη μεγάλη σημασία και αξία των ΧΕΙΜΑΡΡΩΝ, ποταμών, οι οποίοι από τη φύση τους είναι για να σώζουν ζωές, πόλεις και χωριά αλλά και να συμβάλλουν στη μείωση των καταστροφών, αν έχεις μάθει στη ζωή σου-επιστήμονας ή απλός πολίτης-να σέβεσαι και να υπολογίζεις στην παρουσία του, και όχι να τον καταστρέφεις με εγκιβωτισμούς.

Όταν έπρεπε να δημιουργηθεί το χωριό μου στη Ν. Ρόδο, οι πρώτοι κάτοικοι προικισμένοι με λογική και φυσική σοφία επέλεξαν τον χώρο και βέβαια τότε δεν υπήρχαν ούτε πολεοδομία, ούτε μετεωρολογία, ούτε ειδικοί μηχανικοί και επιστήμονες, και το τοποθέτησαν στην ομαλή πλαγιά ενός λόφου, προσήλια έλεγαν τότε, δηλαδή ανατολικά, με ελαφρές κλίσεις του χώρου για να φεύγουν ήσυχα τα νερά της βροχής, σε ένα λόφο συμπαγή και σκληρό, για να μην αντιμετωπίσουν φαινόμενα καταπτώσεων βράχων ή χωμάτων.

Βέβαια η λογική που διέθεταν, σοφή για μένα τότε, προνοούσαν για τα λεγόμενα ακραία φαινόμενα και κυρίως τις μεγάλες βροχές και καταιγίδες- η μάνα μου έλεγε άνοιξαν οι ουρανοί -γι’ αυτό έχτιζαν στις πλαγιές και όχι στον κάμπο, αλλά κυρίως γιατί σεβάστηκαν απολύτως τους δύο χειμάρρους του χωριού τον Γέρο και τον Αδραμιλά στο χωριό ΒΑΤΙ, γιατί αυτοί οι δύο ποταμοί συγκέντρωναν όλο το νερό της βροχής και της περιοχής (Προφύλια, Βάτι, Απολακκιά) και το οδηγούσαν με ασφάλεια προς το χωριό για τα σπίτια, χωράφια, ζώα και ανθρώπους και προς στη θάλασσα, δηλαδή δεν επέφεραν καμία αλλαγή στη φυσική ροή των νερών της βροχής.

Και τότε τα ποτάμια, οι χείμαρροι φούσκωναν, δηλαδή κατέβαζαν μεγάλες ποσότητες νερού, ο ποταμός Γέρος είχε και έχει πλάτος περίπου 100 μέτρα, και το βάθος του, οι όχθες έφταναν το ύψος του 1,5 έως 2 μέτρα, και ο Αδραμιλάς με μικρότερη ποσότητα χώριζε όμως τον δρόμο που ένωνε το ΒΑΤΙ με το ΓΕΝΝΑΔΙ γι’ αυτό οι Ιταλοί είχαν κατασκευάσει γέφυρα-σκληρό τσιμέντο επίπεδης στρώσης τύπου Ιρλανδίας που όμως όταν φούσκωνε ήταν αδιάβατος, έπρεπε να περιμένεις να ηρεμήσει, δηλαδή το χωριό το προστάτευαν περιμετρικά (Νότια και Δυτικά) δύο χείμαρροι.

Τώρα διαμαρτύρονται ότι οι ασφάλτινοι δρόμοι και τα γεφύρια είναι πολύ μικρά και μετατρέπονται σε χειμάρρους και εντός πόλεων για τον απλούστατο λόγο ότι και πριν ήταν χείμαρροι που εμείς ποτέ δεν ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΜΕ, γι’ αυτό και μας ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ.