Επιστροφή στις ανθρώπινες σχέσεις...

Μπροστά σε κάθε δυσκολία, αμφιβολία, αδιέξοδο νιώθουμε μπερδεμένοι, αποπροσανατολισμένοι, ίσως και μόνοι. Ό,τι απάντηση και να γυρεύουμε απεγνωσμένα, τίποτα δεν θα μας γίνει ξεκάθαρο αν δεν επιστρέψουμε σε «αυτό» που αγαπάμε, εκεί που νιώθουμε όσο ποτέ άλλοτε ο εαυτός μας. Σε μια αγκαλιά, σε ένα χάδι, σε μια παρηγοριά, σε μια κατανόηση, σε μια καλή κουβέντα. Κάθε φορά που έχουμε ανάγκη να καταλάβουμε τον εαυτό μας καλύτερα ή να τον επαναπροσδιορίσουμε επιστρέφουμε στους δυνατούς δεσμούς μας, στους αγαπημένους μας ανθρώπους ή στις αναμνήσεις που μας συνδέουν με αυτούς.

Τι μπορεί να μας «γεμίσει» περισσότερο από μια επαφή, μια επικοινωνία, ένα «μοίρασμα» ψυχής; Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πάντα ένα σημαντικό πλαίσιο αναφοράς στη ζωή μας. Ποιοι είναι γύρω μας; Πόσο μας εμπνέουν; Πόσο καλύτεροι γινόμαστε εξαιτίας τους; Ή και πόσο χειρότεροι; Ο εαυτός μας διευρύνεται όταν βρίσκεται δίπλα σε κάποιον που τον ακούει, τον σέβεται, τον προσέχει. Πόσα λίγα χρειαζόμαστε τελικά; Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο μέσα από τα σημεία εκείνα που μας ενώνουν.

Πολλές φορές προσπερνάμε ή παραμελούμε τους σημαντικούς για μας ανθρώπους, γιατί τους θεωρούμε δεδομένους. Γιατί πιστεύουμε ότι είναι αυτονόητο να γνωρίζουν τι σημαίνουν για μας. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν είναι αυτονόητο, ωστόσο. Ό,τι αφήνεις, σε αφήνει. Η σχέση χρειάζεται τις υπενθυμίσεις της, το χώρο και το χρόνο που της αναλογεί.

Φθείρονται σταδιακά οι δεσμοί που σημαίνουν πολλά για μας και εμείς το αντιλαμβανόμαστε λίγο πριν από το τέλος. Γιατί κλειστήκαμε στο «εγώ» μας, στην αχόρταγη επιθυμίας της μονάδας να διακριθεί και να ξεχωρίσει. Όλα στο βωμό της ευκολίας και της βολής. Ως προτεραιότητες παύουν να είναι οι σχέσεις καθαυτές, αλλά οι στόχοι, ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα που περιμένουμε, μια επιτυχία που ακόμα δεν έχει έρθει, όλα όσα δεν αποκτήσαμε ακόμα. Ο «άλλος» τελευταίος και καταϊδρωμένος. Όλα καλά μέχρι που ο μέχρι πρότινος δεδομένος άνθρωπος αποφασίζει να αποστασιοποιηθεί, να απομονωθεί, να φύγει...

Ακόμα και αν φτάσεις εκεί που επιθυμείς, έχεις ανάγκη να το μοιραστείς με κάποιον. Τότε, αποκτά μεγαλύτερη αξία αυτό που έχεις κάνει. Νιώθεις σημαντικός στα μάτια του άλλου. Νιώθεις ότι συνδέεσαι με κάτι πιο μεγάλο. Βγαίνεις, έτσι, από τον μικρόκοσμό σου. Όχι, για να εξαρτηθείς ή να προσκολληθείς, αλλά για να ενωθείς με κάτι πέρα και πάνω από σένα. Αφηγείσαι τον εαυτό σου, τη ζωή σου, το όραμά σου σε κάποιον κι όλα αποκτούν άλλο νόημα. Πιο ολοκληρωμένο, πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό...

Τρέχεις συνεχώς και ξεχνάς να κοιτάξεις γύρω σου, μέσα σου, απέναντί σου. Και τότε το κενό και η μοναξιά γίνονται αφόρητα. Σε διαπερνάνε, σε απομακρύνουν από οτιδήποτε έχει σημασία. Φοβάσαι να εμπιστευτείς, να αφεθείς, να εκτεθείς, να τολμήσεις να βγεις από τα στενά όρια του εαυτού σου. Και κάπως έτσι χάνεις την αλήθειά σου, την αυθεντικότητά σου, τον παρορμητισμό και τον ενθουσιασμό σου. Σου φαίνονται όλα πεζά, σχεδόν αδιάφορα... Και δεν ξέρεις τι να κάνεις για αυτό...

Όταν επιστρέφεις στους ανθρώπους που εκτιμάς και αγαπάς, νιώθεις σαν να επιστρέφεις στις ρίζες σου, στο «κέντρο» σου. Σε μια αίσθηση πληρότητας. Τίποτα δεν φαντάζει απειλητικό ή ανυπέρβλητο όταν κοντά σου έχεις όσους νιώθεις οικείους σου. Αισθάνεσαι τόσο δυνατός, ώστε να αντιμετωπίσεις τα πάντα, ακόμα κι αυτά που προς στιγμή σου φάνηκαν αδύνατα ή ακατόρθωτα. Ένα βλέμμα, μια λέξη, ένα νεύμα κι αμέσως νιώθεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις, ότι μπορείς να σηκωθείς..!

Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν, αυτούς τους ανθρώπους, ας μην τους απομακρύνουμε, έστω και άθελά μας. Ας αποτιμήσουμε φόρο τιμής σε όσους μας αντέχουν παρά τις ιδιοτροπίες μας, σε όσους μένουν σταθεροί κα αμετακίνητοι απέναντί μας. Σε όσους είχαν χίλιους λόγους να φύγουν, αλλά έμειναν εκεί περιμένοντας υπομονετικά να αφυπνιστούμε και να γίνουμε όλα όσα πίστευαν ότι μπορούμε να γίνουμε...