Αντί επικήδειου για τη Ρένα Λεβέντη

Γράφει ο
Αγαπητός Ξάνθης
αρχιτέκτονας

 

Πριν λίγες ημέρες σε κλίμα οδύνης και σεβασμού κηδεύσαμε τη συνάδελφο και φίλη ΡΕΝΑ ΛΕΒΕΝΤΗ. Μια αυτοκρατόρισσα της Υπηρεσίας.

Την γνώρισα μέσα από την Υπηρεσία, αλλά και από τις κοινωνικές μας σχέσεις πριν τιμήσει με την παρουσία της την Υπηρεσία.
Χαμογελαστή, αξιοπρεπής και ηθική να ανταποκρίνεται σε απόλυτο βαθμό στις υποχρεώσεις της.

Κρατούσε το τηλέφωνο της γραμματείας και με γλυκύτατη φωνή απαντούσε πάντοτε με την πρώτη φράση «ΕΟΤ, παρακαλώ…» σε όποιο τηλεφώνημα.

Ευγενής, πρόσχαρη αλλά κυρίως φιλική σε κάθε αίτημα του πολίτη.
Με τους συναδέλφους αλληλέγγυα, δοτική, συνεργατική.   
Σθεναρά αντιστεκόμενη στις προσωπικές της κακοτυχίες σήκωνε τον δικό της σταυρό χωρίς να καμφθεί έστω και μια στιγμή.
Ακόμα και όταν πλέον αδύναμη να περπατήσει πάνω στο καροτσάκι της ερχόταν στο Γραφείο για να μάθει, να νοιαστεί, να συμμετάσχει.

Δίπλα της, φύλακας – άγγελος το ταίρι της ζωής της, ο Μιχάλης Μαγριπλής.
Υπάρχουν  λέξεις που ξεστομίζονται εύκολα στην εποχή της προβολής και επικοινωνίας.
Η λέξη «ήρωας» έχει χάσει το νόημά της πολλές φορές, αλλά και συχνά υποβαθμίζεται για να εκφράσουμε ένα απλό, σημειολογικό γεγονός που χρήζει προσοχής και παρατήρησης.
Εγώ τον Μιχάλη θα τον κατέγραφα στο πάνθεον «των κοινωνικών ηρώων» του τόπου μας για τη στάση του απέναντι στη ΡΕΝΑ μας.
Κολόνα στήριξης, θεμέλιο ζωής, οξυγόνο ελπίδας, εκφραστής αγάπης,  συνοδοιπόρος δυσκολιών, γιατρός ψυχής, σύζυγος ουσίας, είναι λίγες εκφράσεις που τον προσδιορίζουν.

Μιχάλη, να είσαι πάντα παράδειγμα για εμάς.   
Όποτε με συναντούσε, η εκλιπούσα, με στεντόρεια φωνή που ανέφερε το πρόβλημα για τα Άτομα Μειωμένης Κινητικότητας  (Α.Μ.Κ) που συναντούν στην καθημερινότητά τους. Προσβάσεις μηδενικές, αδυναμία στάθμευσης, άφιλες πόλεις.   
Ήταν το πρόβλημά της, για να μπορέσει να σταθμεύσει ο Μιχάλης κάτω από το κτήριο του ΕΟΤ, Παπάγου και Μακαρίου  για να εισέλθει την Υπηρεσία.  

Μετά από δικό της αγώνα και με τη βοήθεια του ΚΕΚΥΚΑμεΑ, η θέση βρέθηκε και αποτέλεσε την απαρχή της σημερινής μέριμνας των θέσεων στάθμευσης για τα ΑΜΚ στην πόλη μας εκ μέρους του Δήμου.
Το χώμα της Ρόδου που την δέχεται στην αγκαλιά του να είναι ελαφρύ, το σύννεφο που θα την δεχθεί για να  την οδηγήσει στη γειτονιά των αγγέλων και της λατρεμένης μητέρας της Αργυρούλας να είναι λευκό όπως ήταν και η ζωή της και η γειτονιά που θα την φιλοξενήσει να είναι λαμπερή για να φτάνει το φως της μέχρι τον δικό μας μάταιο κόσμο.
Συλλυπητήρια στην οικογένειά της.
Δεν θα σε λησμονήσουμε ποτέ ακολουθώντας το ρητό του ποιητή Κώστα Ουράνη: «οι νεκροί πεθαίνουνε, όταν τους λησμονάνε»…
Καλό ταξίδι αυτοκρατόρισσα…