Οι μάζες και τα θέλω τους

Η απάντηση από τις διάφορες ανά τον κόσμο κυβερνήσεις έχει ήδη δοθεί, τα μηνύματα στην Ευρώπη και αλλού είναι ξεκάθαρα, η δεξιόστροφη πορεία των πολιτικών και η συστηρητικοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού αν μη τι άλλο έχουν προκαλέσει τριγμούς στη γήινη σφαίρα και αυτό που περιμένει κανείς είναι η ολική επαναφορά στην πραγματική δημοκρατία, πολλές δεκαετίες αφότου τα αιτήματα για μια καλύτερη κοινωνία δονούσαν την ατμόσφαιρα, παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν στάθηκε δυνατό να λάβει σάρκα και οστά το άμεσο δημοκρατικό ιδεώδες. 

Τα όρια έχουν ξεπεραστεί, η θεωρητική επεξεργασία των αιτημάτων έχει προ πολλού γίνει και αυτό που απομένει δεν είναι παρά το ηχηρό ξέσπασμα των μαζών γιατί αυτή η παρατεταμένη κατάσταση αδικίας που επικρατεί στην Ευρώπη αλλά και όλο τον κόσμο, το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι σαρωτική κοινωνική έκρηξη. Και όλα αυτά την στιγμή που υπάρχει σε κάποια προνομοιακά οικονομικά στρώματα επαρκής πλούτος και καλές προοπτικές συνεχούς και αδιάλλειπτης απομύζησης των μαζών. 

Οι αφορμές λοιπόν εξακολουθούν να δίδονται από τις κυρίαρχες εξουσίες. Το θέμα είναι πως εκλαμβάνουν οι λαοί τις αφορμές αυτές, πως τις αντιλαμβάνονται και τις επεξεργάζονται και με ποιο τρόπο βάζουν τα θεμέλια για να αλλάξουν άρδην τα δεδομένα, που πυροδοτούν απρόσμενες εξελίξεις και σπρώχνουν την κοινωνία στα άκρα. 

Μετά την κατάρρευση του πρώην ανατολικού μπλόκ τέλη της δεκαετίας ΄80 που αποκάλυψε την τεράστια προδοσία των ιδεών, με την οικοδόμηση ενός κράτους - εφιάλτη από πλευράς γραφειοκρατίας και δικτατορικής επιβολής του κομμουνιστικού κόμματος, μετά την ακόλουθη κατάρρευση – που συνεχίζεται μέχρι σήμερα – του υπολλειμματικού κινέζικου μοντέλου υποτιθέμενης λαϊκής κυριαρχίας με τις χιλιάδες φυλακίσεις αντιφρονούντων και ακτιβιστών, οι λαοί είδαν οριστικά πως δεν μπορεί να υπάρξει καμία ελπίδα από τα δήθεν αριστερά κόμματα.

Το πρόβλημα όμως είναι πως και η καταρρέουσα καπιταλιστική Δύση δεν έχει πλέον να επιδείξει τίποτε πέραν της μεγάλης φτώχειας, των κοινωνικών ανισοτήτων και της οικονομικής παρακμής. Δεν υπάρχει απάντηση, θέλω να πω, πολύ περισσότερο κάποιας μορφής αντιπρόταση, καθώς είναι κάτι παραπάνω από εμφανής η από χρόνια άστοχη εμφιλοχόρηση του καπιταλιστικού μοντέλου κυριαρχίας που έχει λάβει πλέον την μορφή κατάντιας, μια κατάντια που βλέπουν οι λαοί αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν, διότι θεωρούν πως είναι ακόμη πολύ δύσκολο να συντονίσουν τις δυνάμεις τους και να αντισταθούν σε αυτή την παρακμή.

Τι απομένει λοιπόν; Απλά το χειρότερο σενάριο, να εμφυσηθεί δηλαδή στους ανθρώπους το αίσθημα της ανασφάλειας, να τονωθεί το εθνικιστικό συναίσθημα, να επικρατήσει ο φόβος και η ανασφάλεια, να εγερθούν μειονοτικά ζητήματα, να στραφεί ο ένας κατά του άλλου ανεμίζοντας ο καθένας τα πατριωτικά του λάβαρα, κλείνοντας παράλληλα τα σύνορα για τους κάθε λογής κατατρεγμένους – θύματα των πολέμων και της περιβαλλοντικής καταστροφής.

Πρόκειται για το πολύ κακό τωρινό σενάριο που διαδραματίζεται στην Ευρώπη της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και των επικίνδυνων ακροδεξιών πολιτικών, στις ΗΠΑ, στη Κίνα και την Ρωσία, πολιτικές  που ενίοτε συνταράζουν τα θεμέλια μιας κατ΄επίφαση θετικά αποκαλούμενης παγκοσμιοποίησης.

Εχουμε περάσει λοιπόν στο άλλο άκρο και αν δεν γίνουν οι κατάλληλες οραματικές κινήσεις από τους πολίτες, ο δρόμος ποτέ δεν θα είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. 

Τώρα όσο ποτέ άλλοτε τα αιτήματα για πραγματική δημοκρατία, για κοινωνίες που θα βασίζονται στην πραγματική αλληλεγγύη και σε ακλόνητους Δημοκρατικούς Θεσμούς είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρα.  

Δεν πρόκειται για ρομαντικές αναπολήσεις, ούτε για ουτοπικές Πολιτείες. Είναι το ίδιο το σύστημα κυριαρχίας που μεγιστοποιεί πυρετωδώς την ανάγκη των λαών για μια καλύτερη ζωή. Είναι το αποκορύφωμα της κοινωνικής παρακμής και υποβάθμισης που κάνει και πάλι επίκαιρες τις ρήσεις των Αλπμπέρ Καμύ, Τζώρτζ Όργουελ, Φράντς Κάφκα, Πιερ Ζοζέφ Προυντόν, Χάνα Άρεντ και τόσων άλλων που περιέγραφαν με τον μοναδικό τους τρόπο τον όλεθρο που σπέρνει ο ολοκληρωτισμός και η αόρατη μη ανθρωποκεντρική εξουσία.  

Οι άνθρωποι οι ίδιοι αισθάνονται πως τα περιθώρια στενεύουν, πως διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει ούτε από εθνικισμούς ούτε από πατριωτικά μεγαλεία. Και επειδή η λεγόμενη αριστερά έδειξε επί πολλά συναπτά έτη το πραγματικό της πρόσωπο, ο δρόμος του αμεσοδημοκρατικού μοντέλου ζωής γίνεται μάλλον μονόδρομος. Σε πείσμα των κάθε λογής προσφερόμενων καταναλωτικών γκάτζετ που προσφέρει απέλπιδα το σημερινό παρηκμασμένο σύστημα κυριαρχίας που μάλλον εξαυλώνεται μέσα στην παντελή απομόνωσή του από τις μάζες που ναι μεν προς το παρόν δεν εξεγείρονται, αλλά δειλά – δειλά εκφράζουν τα θέλω τους.