Δεύτερες ευκαιρίες...

Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή σου και αναρωτιέσαι τι πήρες και τι έδωσες. Άλλοτε θυμάσαι τις χαρές και άλλοτε τις πίκρες. Στο τέλος, όμως, όταν καταλαγιάζει η έντασή σου και βλέπεις τα πράγματα από απόσταση, υπάρχουν και φορές που κάποιοι σου λείπουν. Σου λείπει η ουσία των ανθρώπων αυτών, η χημεία που είχες μαζί τους παρά τις όποιες διαφορές... Μεγαλώνεις, ωριμάζεις και πιάνεις τον εαυτό σου να ήθελες μια δεύτερη ευκαιρία μαζί τους... Να μπορούσες να μάθεις αν και εκείνοι άλλαξαν, αν και εκείνοι σκέφτονται διαφορετικά... Τι συνέβη στη ζωή τους, στην ψυχή τους...

 

Κάποιοι δεν πιστεύουν στις δεύτερες ευκαιρίες και είναι απόλυτοι. Φοβούνται να ξαναπιστέψουν και να ξαναεμπιστευτούν. Προτιμούν το καινούριο, το ανεξερεύνητο... χωρίς προηγούμενα.

 

Όποιο δρόμο και να διαλέξεις, ωστόσο, δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ρευστές, απρόβλεπτες. Δεν υποτάσσονται τόσο εύκολα στη λογική και στην εκλογίκευση. Δεν έχουν δικλείδες ασφαλείας. Ακόμα και τα «ποτέ» και τα «αποκλείεται» ανατρέπονται και ξαναγράφουν τη δική τους διαφορετική ιστορία. Είναι και αυτή η περιέργεια που σε «τρώει» και σε κάνει να ονειροπολείς...
Υπάρχουν, βέβαια, και εκείνοι που δίνουν δεύτερες ευκαιρίες ή και τις διεκδικούν. Πιστεύουν στον άνθρωπο που μπορεί να αλλάξει, αν το θελήσει ο ίδιος. Πιστεύουν στο καλύτερο «timing», στην καλύτερη συγχρονικότητα.

Στις εμπειρίες που μας αλλάζουν και μας διαμορφώνουν ανάλογα. Μαθαίνουμε να εκτιμάμε αυτό που χάνουμε και δεν το ξαναβρίσκουμε ποτέ. Συγκρίνουμε και αναπολούμε το αυθεντικό, το αθώο, το ανεπιτήδευτο. Μας λείπει ο εαυτός μας που ένιωθε την εξιδανίκευση, τη μυθοποίηση παρά τα τρωτά μας σημεία.

Κι αν ο χρόνος κάνει κύκλους και μας ξυπνάει αναμνήσεις, δεν χρειάζεται να πανικοβαλλόμαστε. Ίσως να είναι μέρος και αυτό της διαδρομής μας. Ίσως να το έχουμε ανάγκη, σαν καταφύγιο ψυχής. Πάντα «γυρίζουμε» μέσα μας σε εκείνους που μας στιγμάτισαν με κάποιον τρόπο. Όχι ως απωθημένο, αλλά ως κάτι «όμορφο» που έμεινε αναλλοίωτο, παρά τα όσα μεσολάβησαν. Κάποιοι μπορεί να μην τολμήσουν ποτέ, γιατί φοβούνται να εκτεθούν, να ρισκάρουν... Άλλοι το επιδιώκουν διακριτικά κι άλλοι μαθαίνουν απλώς να ζουν με αυτό...

Για εκείνους, ωστόσο, που οι αναστολές, οι αυτοπεριορισμοί και οι δεύτερες σκέψεις δεν τους σταματούν, μόνο θαυμασμός τους αξίζει. Ακολουθούν αυτό που νιώθουν, χωρίς να τους νοιάζει το αποτέλεσμα. Είναι διατεθειμένοι να ανακαλύψουν αν μπορούν να ξαναγραφτούν οι ιστορίες των ανθρώπων που συνδέθηκαν βαθιά και ανεξίτηλα. Δεν είναι η απόρριψη που φοβούνται, αλλά η σιωπή, η δειλία, η άγνοια, οι χαμένες ευκαιρίες. Τίποτα δεν πονάει περισσότερο από αυτό που δεν κυνήγησες και δεν αγωνίστηκες, ενώ το ήθελες πολύ...
Ακόμα κι όσοι απορρίπτουν τις δεύτερες ευκαιρίες, δεν ξέρεις τελικά αν είναι λόγω των συμβιβασμών, των φόβων ή των «πρέπει» που τους κατατρέχουν. Ίσως, και εκείνοι ενδόμυχα να ήθελαν να ήταν πιο αποφασιστικοί, πιο δυναμικοί, πιο θαρραλέοι... Ίσως να είχαν ανάγκη από μεγαλύτερη παρακίνηση, διεκδίκηση και επιμονή.

Για όσους, λοιπόν, διστάζουν να δώσουν δεύτερες ευκαιρίες στους ανθρώπους, ας μην κρίνουν αυστηρά. Ας μην είναι απόλυτοι και άκαμπτοι. Κάποιες φορές αξίζει και κάποιες άλλες ίσως και όχι. Ο μόνος τρόπος να το ανακαλύψει κανείς είναι να το βιώσει, αν πραγματικά το νιώθει. Δεν υπάρχουν κανόνες στα συναισθήματα και στις σχέσεις. Ποτέ μην λες ποτέ... Αν υπάρχει ειλικρινής πρόθεση, αν στη νέα αφετηρία οι άνθρωποι έχουν την ευκαιρία να ξανασυστηθούν από την αρχή, με νέους όρους, με νέα οπτική, όλα είναι πιθανά. Δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος αν πράττεις «σωστά» ή «λάθος». Δεν μπορείς ποτέ να προβλέψεις την κατάληξη.

Το μόνο που μπορείς να ξέρεις είναι ότι κάτι μέσα σου δεν σε αφήνει να σταματήσεις να σκέφτεσαι, να αναρωτιέσαι «τι θα γινόταν αν όλα ξαναξεκινούσαν από την αρχή και αν όλα ήταν διαφορετικά»... Αν κάποιος άνθρωπος σας κάνει να το αναρωτιέστε αυτό, ίσως να αξίζει να το διερευνήσετε, ίσως αξίζει να συναντηθείτε ξανά...