Νίκος Φιλίππου: Ο άνθρωπος που λάτρεψε την αγγαρεία του

Έχει πάντα ενδιαφέρον όταν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο παθιασμένο και αντισυμβατικό, έναν άνθρωπο που δεν χάνει τον χρόνο του για να βρει τις κατάλληλες, «πολιτικά ορθές» λέξεις, αλλά προτιμά να μιλάει ελεύθερα, από καρδιάς.
 Ο πρόεδρος του Ευαγόρα, Νίκος Φιλίππου, μίλησε στην «Α.Ρ.» για την ομάδα που από… αγγαρεία εξελίχθηκε σε λατρεία, για το παραγοντικό «διαζύγιό» του με τη Ρόδο και για το… παραλίγο προσωπικό του, για όλα όσα τον εμπνέουν και τον θυμώνουν, για την απόφασή του να κατέλθει στον στίβο της πολιτικής,  όπως και για το δωδεκανησιακό ποδόσφαιρο. 

 


*Μου κάνει εντύπωση με πόσο πάθος έχεις αφοσιωθεί στον Ευαγόρα. Μία ομάδα που έχει βέβαια τη δική της ιστορία, αλλά δεν έχει πίσω της ούτε ένα χωριό το οποίο εκπροσωπεί, ούτε πατάει σε μία παράδοση πρωταθλητισμού και λαοφιλίας, όπως οι παραδοσιακές της πόλης. Τι είναι αυτό που τροφοδοτεί την επιμονή σου και το πείσμα σου; Δεν είναι μυστικό πως κάποια στιγμή σκεφτόσουν την αποχώρηση. 
«Με πεισμώνουν οι άλλοι, οι απ’ έξω. Φέτος σκεφτόμουν σοβαρά να τα παρατήσω, ήμουν απογοητευμένος.  Έχω δύο παιδιά να μεγαλώσω, εργάζομαι τη νύχτα, είναι δύσκολος ο συνδυασμός. 

Παρ’ όλα αυτά αποφάσισα να συνεχίσω, όσοι την υπηρετούμε δεν θα αφήσουμε την ομάδα να διαλυθεί. 
Τον πρώτο χρόνο ήμουν μόνος μου. Όχι όμως και τον δεύτερο. Είχα και έχω κοντά μου τον Γιάννη Καλούδη. Πώς έχει ο μπασκετικός Ολυμπιακός τους Αγγελόπουλους; Έτσι είμαστε κι εμείς. Δεν υπάρχει πρόεδρος και αντιπρόεδρος. Είμαστε στην ουσία δύο πρόεδροι, που ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Απλά, εγώ βγαίνω μπροστά γιατί ο Γιάννης έχει τις δουλειές του. Είμαστε οικογενειακοί φίλοι, βέβαια κάποιοι μπήκαν στη μέση και μας έκαναν να πλακωθούμε, για έξι επτά μήνες είχαμε χωρίσει, όμως αυτή η περιπέτεια μας έκανε πιο δυνατούς και μας έδεσε περισσότερο. 

Δεν κάνουν μακριά ο ένας από τον άλλον οι Νίκος Φιλίππου και Γιάννης Καλούδης
Δεν κάνουν μακριά ο ένας από τον άλλον οι Νίκος Φιλίππου και Γιάννης Καλούδης


Έπειτα, κάθε χρόνο υπάρχουν έξι επτά άνθρωποι που μας πλαισιώνουν, κυρίως γονείς. Αναφέρω χαρακτηριστικά τον Γιάννη Πιστόλα, ο οποίος συνεχίζει να μας βοηθάει, όπως κάνει και με πολλές άλλες ομάδες, παρότι δεν είναι πλέον μέλος του συμβουλίου. Τον Ηρακλή Παπασεβαστό, ο οποίος είναι από την πρώτη στιγμή κοντά μας κι ας μην έχει τη δυνατότητα να είναι ενεργά παρών στην καθημερινότητα. Φέτος έχουμε την Ειρήνη Πέρου, η οποία ήταν και παλαιότερα κοντά μας, τώρα όμως είναι ψυχή της ομάδας, η μάνα του λόχου. Η Ειρήνη είναι φανταστική. Είναι παρούσα στην κάθε προπόνηση και τρέχει για τα πάντα. Είναι η προεδρίνα μας. Σημαντική είναι και η βοήθεια που προσφέρει φέτος ο επιχειρηματίας Νίκος Σαββαΐδης και τον ευχαριστούμε ξανά. 

Ο Γιάννης Καλούδης ήταν αυτός που με έπεισε να συνεχίσουμε να το παλεύουμε. Υπήρξε ποδοσφαιριστής του Ευαγόρα, έχει θέση στην ιστορία του και τον αγαπάει παθιασμένα. 
 Επίσης, κουράγιο μου δίνουν κάποιοι άνθρωποι που αναγνωρίζουν την προσπάθειά μας, όπως ο παλιός πρόεδρος Γιάννης Κοζάς, ένας ιστορικός παράγοντας που έχει θυσιάσει πολλά. Καμιά φορά περνάω από το ψαράδικο που διατηρεί και τα λόγια του πάντα με συγκινούν». 

*Με ποιον τρόπο συμπληρώνετε ο ένας τον άλλον; Τι λείπει από σένα και το έχει ο Γιάννης Καλούδης και τι δεν έχει εκείνος που το διαθέτεις εσύ; 
 «Ο Γιάννης είναι ένα κομμάτι μάλαμα. Εκείνος δίνει την ψυχραιμία και τη νηφαλιότητα, εγώ τον δυναμισμό και τη… φασαρία όταν χρειάζεται. Μαζί κάνουμε έναν πλήρη παράγοντα. Δίπλα στον Γιάννη αισθάνομαι σιγουριά, δίπλα που ο Γιάννης αισθάνεται σιγουριά». 

Αναφορά στον Ευαγόρα και στον πρόεδρό του έκανε η ιστορική εφημερίδα της Θεσσαλίας, “Ελευθερία”
Αναφορά στον Ευαγόρα και στον πρόεδρό του έκανε η ιστορική εφημερίδα της Θεσσαλίας, “Ελευθερία”


*Πώς φαντάζεσαι τον Ευαγόρα σε τρία, σε πέντε χρόνια; Γιατί όπως ξέρεις καλύτερα, ο παραγοντισμός είναι μία κουραστική υπόθεση και οι αντοχές έχουν τα όριά τους. 
«Στόχος μας, όπως και του προπονητή μας Γιάννη Καμίτση, είναι να δημιουργήσουμε το καλοκαίρι δύο γκρουπάκια παιδιών ηλικίας έξι επτά χρονών, για να αποκτήσουμε μία βάση. Δεν αναφέρομαι σε ακαδημίες. Απλά δύο γκρουπάκια. Ήδη βρήκαμε δέκα, που είναι παρέα του προπονητή μας και θα έρθουν κοντά μας. Έπειτα θα πάμε στα Δημοτικά Σχολεία, ενώ ήδη έχουμε βγάλει σχετική ανακοίνωση στο διαδίκτυο, στην ιστοσελίδα μας. 

Θα επιχειρήσουμε ένα μίνι παιδομάζωμα, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει ο Ευαγόρας να συνεχίσει να υπάρχει. Κάθε χρόνο αναγκαζόμαστε να αλλάζουμε παίκτες, γιατί δουλεύουμε με δανεικούς και πολλά παιδιά φεύγουν για σπουδές. Αν ο Ιάλυσος και ο Διαγόρας ανέβουν στη Β’ Εθνική και κατεβάσουν ομάδες Κ 18, πολλά παιδιά θα πάνε εκεί. Οπότε πρέπει να χτίσουμε ένα δικό μας ανεξάρτητο μέλλον. Τα παιδιά σού δίνουν δύναμη. Είναι η νέα ζωή του κάθε σωματείου».   
 
*Στο τέλος της ημέρας κοντά στην ομάδα μένουν λίγοι. Απελπιστικά λίγοι. Σκέφτομαι ότι από τον Ευαγόρα έχουν περάσει πολλοί. Παράγοντες και ποδοσφαιριστές. Γιατί δεν είναι κοντά; 
«Δεν ξέρω. Πέρσι διοργανώσαμε μία εκδήλωση τιμής στην ιστορία, σε εστιατόριο της πόλης. Είχαν έρθει περισσότεροι από εκατό, μην πως διακόσιοι, που βραβεύτηκαν για την προσφορά τους. Ήταν συγκινημένοι, δάκρυζαν, όμως έκτοτε δεν τους ξαναβρήκα. Τώρα που πήγα για τα ημερολόγια της ομάδας, δεν τους βρίσκω, αν και για να είμαι ειλικρινής, δεν πήγα σε όλους.  Το μόνο που μου λένε είναι Νικόλα προχώρα. Ναι, αλλά πώς να προχωρήσω κι εγώ; Η ομάδα ναι μεν δεν έχει πολλά έξοδα, όμως δεν παύει τα λειτουργικά της να κοστίζουν επτά με οκτώ χιλιάδες τον χρόνο. Μεροκάματο παίρνω. Δεν είμαι επιχειρηματίας. Κι όταν παίρνεις μεροκάματο, είναι δύσκολο. Το ίδιο ισχύει και για τον Γιάννη Καλούδη. Πράκτορας είναι, με ποσοστά πληρώνεται». 

*Ο χρόνος που διαθέτεις είναι πολύς, τα έξοδα μεγάλα, τι λέει η οικογένειά σου; Πώς το αντιμετωπίζει; 
«Όταν πρωτοασχολήθηκα με το ποδόσφαιρο, η πρώτη ομάδα μου ήταν η Ρόδος. Με είχε τοποθετήσει ο Μάκης Ντουρουτλής στις ακαδημίες. Δεν ξέρω να παίζω τάβλι, δεν ξέρω να παίζω χαρτιά, δεν βγαίνω έξω τα βράδια. Το χόμπι μου είναι αυτό. Όταν ενημέρωσα τη γυναίκα μου την Ασημίνα, μου είπε να προχωρήσω, καθώς δεν ήθελε να μου το στερήσει. 

Έτρεχα πολλές ώρες και δεν με ενδιέφερε. Δεν είχα θέμα. Αργότερα όμως είχα και μάλιστα σοβαρό, γιατί άλλαξαν οι διοικήσεις και έπεσαν όλα πάνω μου. 
 Από ένα σημείο και μετά ήμουν σαν γενικός αρχηγός του συλλόγου, χωρίς να είμαι. Έτρεχα για τα πάντα. Να μαζέψω λεφτά, πηγαίνοντας πόρτα πόρτα στις επιχειρήσεις της Παλιάς Πόλης, να διοργανώσουμε εκδηλώσεις, χίλια δύο. 

Από το φιλικό βετεράνων στον Βόλο, παρέα με τον πρόεδρο της ΑΕΛ Αλέξη Κούγια και τον προπονητή των παλαιμάχων της, Νίκο Βλαχούλη
Από το φιλικό βετεράνων στον Βόλο, παρέα με τον πρόεδρο της ΑΕΛ Αλέξη Κούγια και τον προπονητή των παλαιμάχων της, Νίκο Βλαχούλη


Κάποια στιγμή επέστρεψα στο σπίτι μου στις 3 τα ξημερώματα και βρήκα την πόρτα κλειδωμένη και το σακ βουαγιάζ με τα ρούχα μου απ’ έξω. Είχα να πάω στο σπίτι μου δύο μέρες, ούτε στη δουλειά μου πήγαινα, την οποία κόντευα να χάσω, από την τρέλα μου για τη Ρόδο. Είχα πάθει ψύχωση. Θυμάμαι πως γυρίζαμε στους δρόμους, στις 3 ξημερώματα, με τον Σάκη Ναλμπάντη πάνω σ’ ένα μηχανάκι, ψάχνοντας για δωμάτιο που χρειαζόταν ποδοσφαιριστής. Τότε ήρθε η γυναίκα μου και μου είπε διάλεξε, κι εγώ κατάλαβα πως έπρεπε να ηρεμήσω. 

Νομίζω πως είναι μία καλή στιγμή να βγάλω και το μεγάλο μου παράπονο, γιατί κάποιοι το ισχυρίζονται ακόμα και με τρελαίνουν και να είναι σίγουροι πως όταν μάθω τα ονόματα, θα τους ξεφτιλίσω δημόσια. 
 Λένε ότι έκλεψα τον Ευαγόρα από τη Ρόδο. Μεγαλύτερο ψέμα απ’ αυτό δεν υπάρχει και ευτυχώς έχω μάρτυρες μέσα από τον σύλλογο, που μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι την ομάδα μου τη φορτώσανε και με παρατήσανε. Καμία ομάδα δεν έκλεψα, αυτή η καραμέλα έλιωσε». 

*Πώς βρέθηκες στον Ευαγόρα λοιπόν; 
 «Καθόμουν στο σπίτι μου, με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν έλα να πάρουμε τον Ευαγόρα, να κάνουμε θυγατρική. Απάντησα πως ήταν αδύνατον, πως δεν θα μπορούσα να τα κάνω όλα μαζί.  Μου είπαν θα γίνεις πρόεδρος, του απάντησα δεν μπορώ, να βρείτε άλλον. Μου είπαν δεν έχουμε άλλον. Έκανα δεκαπέντε μέρες να πω το ναι και τελικά το είπα για το καλό της Ρόδου και λόγω των πιέσεων που ήταν ασφυκτικές. Δεν ήθελα, όμως δεν ήθελε και κανένας άλλος. Με έπιανε ρίγος μόνο που σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να βγω μπροστά. 

Μεγάλες προσδοκίες έχει ο Νίκος Φιλίππου από τον Στράτο Καρίκη, με τον οποίο κατεβαίνει υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές
Μεγάλες προσδοκίες έχει ο Νίκος Φιλίππου από τον Στράτο Καρίκη, με τον οποίο κατεβαίνει υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές


Δημιουργήσαμε ένα άτυπο διοικητικό συμβούλιο, αποτελούμενο από ανθρώπους των ακαδημιών της Ρόδου, όμως πολύ γρήγορα έμεινα μόνος μου. Έμεινα εγώ, ο προπονητής Γιάννης Κουμέντος και ο εξαιρετικός φροντιστής Γιώργος Συμιξής. Ο Γιώργος είναι ένας από τους καλύτερους. 

Τους πρώτους μήνες για τα πάντα έτρεψε ο Γιάννης Κουμέντος και στη συνέχεια ενεργοποιήθηκα κι εγώ. 
Στις ακαδημίες της Ρόδου μπήκα με τον Λάζαρο Θρουμουλόπουλο προπονητή. Όταν μπήκα, έτρεμα. Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Αποφάσισα να πάω με δικά μου έξοδα στη Λάρισα, όπου κλείστηκα για 25 μέρες στην ακαδημία της ΑΕΛ κι έκανα κανονικά σεμινάρια, από το πρωί μέχρι το βράδυ. 

Χρησιμοποίησα το όνομα της Ρόδου, παρότι δεν ήμουν επίσημο μέλος του Δ.Σ. Πρόεδρος της ερασιτεχνικής ήταν ο δικηγόρος Αντώνης Αγραβάνης, ένα φοβερό στέλεχος του συλλόγου. Μπήκα στο γραφείο του στο Αλκαζάρ, συστήθηκα, με κάθισε στο πλευρό του και άρχισε να με διδάσκει τα οργανωτικά και τα διοικητικά. Βήμα προς βήμα. 

Μάλιστα, για να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου, πήγα και στις ιδιωτικές ακαδημίεςτου Πλίτση και του Βουτυρίτσα, οι οποίοι με υποδέχθηκαν και με βοήθησαν με μεγάλη προθυμία. 

Το ωραίο είναι πως όταν έβγαλα φωτογραφία μαζί τους και την είδε ένας παράγοντας της Ρόδου, το όνομα του οποίου δεν θέλω να αναφέρω, τηλεφώνησε στη Λάρισα και τους είπε-και δεν ήταν ο Μάκης Ντουρουτλής που με στήριξε τότε- πως δεν είμαι παράγοντας της Ρόδου. 

Κάποια στιγμή είπα στους συμβούλους της Ρόδου πως έπρεπε να πληρώνουμε τον προπονητή. Λένε εμείς. Ο Κουμέντος ήταν στην ακαδημία της Ρόδου, πήρε παιδιά και κατέβασε τον Ευαγόρα,  ξεκινώντας τη σεζόν από το μείον πέντε. Παρά την προσπάθεια, υποβιβαστήκαμε. Απλήρωτος ο Κουμέντος, εμείς τη διαιτησία, εμείς τα λεωφορεία, όλα εμείς. Ξαναπήγα στη διοίκηση και ρώτησα τι κάνουμε από εδώ και στο εξής. Στολές μου δώσατε, μπάλες επίσης, τα υπόλοιπα; Υπάρχουν τα λειτουργικά έξοδα κι εγώ δεν μπορώ. Αδυνατώ. Ξέρεις τι απάντηση πήρα από σύμβουλο; Μου είπε πως αν ήταν τόσο εύκολο, θα έβαζε το γιο του πρόεδρο. 

Αποδείχθηκε στην πράξη πως η Ρόδος δεν ήταν έτοιμη να στηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα. 
Πληγώθηκα πολύ με την υπόθεση της Ρόδου. Μόνο ο Φραντζής Καλούδης και ο Σάκης Σαραφίδης βοήθησαν οικονομικά. Όλοι οι άλλοι κορόιδευαν και ειρωνεύονταν. 
Οπότε απλά συνέχισα στον Ευαγόρα, που η ίδια η Ρόδος είχε εγκαταλείψει. 

Τις ακαδημίες του παλαίμαχου διεθνή τερματοφύλακα, του σπουδαίου Γιώργου Πλίτση, επισκέφθηκε ο πρόεδρος του Ευαγόρα
Τις ακαδημίες του παλαίμαχου διεθνή τερματοφύλακα, του σπουδαίου Γιώργου Πλίτση, επισκέφθηκε ο πρόεδρος του Ευαγόρα


Η ομάδα επέστρεψε στη Β’ κατηγορία, η Ρόδος άλλαξε διοίκηση και το ίδιο καλοκαίρι με κάλεσαν ξανά.  
 Μου είπαν πως ο Ευαγόρας θα μπει σε νέο “καλούπι”  και πως εγώ θα λειτουργώ με τους όρους της Ρόδου. Τους είπα πως δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα. Η ολική ρήξη ήρθε όταν απαίτησαν να αντικαταστήσουν τον προπονητή Γιάννη Κουμέντο. Έναν άνθρωπο που αγαπούσε τη Ρόδο και τα παιδιά, που έκανε εξαιρετική δουλειά, αν και απλήρωτος. Ο Γιάννης είναι περήφανος, είναι ψυχούλα, έχει δώσει την ψυχή του για την ομάδα, όμως δεν είναι θύμα. 

Παρόλα αυτά, τους είπα να προτείνουν αντικαταστάτες. Άρχισαν να παραθέτουν ονόματα προπονητών που ο καθένας τους κόστιζε από 500 ευρώ τον μήνα και περισσότερα. Τότε ζήτησα να μου φέρουν ένα χαρτί και απαίτησα από παράγοντα που επέμενε να δεσμευτεί εγγράφως πως θα πλήρωνε ο ίδιος τον νέο προπονητή. Όχι η Ρόδος, αλλά εκείνος. Γιατί άλλα μου έλεγαν την πρώτη φορά κι άλλα έγιναν και δεν ήθελα να ξαναζήσω το ίδιο έργο. Εδώ παίζονται σπίτια και η υπόληψή μου, του είπα. Θέλεις; Θα τον πληρώνεις εσύ. Όταν άκουσα την απάντηση… τι δουλειά έχω εγώ, σηκώθηκα κι έφυγα.  

Κι όμως, ακόμα και σήμερα κάποιοι ισχυρίζονται πως έκλεψα τον Ευαγόρα. Τον Ευαγόρα, που οι ίδιοι μου τον φόρτωσαν. Ακόμα και στον Γιάννη Καμίτση τηλεφώνησαν ορισμένοι προ ημερών με σκοπό να με διαβάλουν».
 
*Απ’ ότι ξέρω πάντως, παραμένεις οπαδός της Ρόδου. Ή μήπως άλλαξε κι αυτό; 
«Σαν αγάπη; Ρόδος είμαι. Εννοείται. Όμως για συνεργασία δεν μπορούμε να συζητάμε. Επαναλαμβάνω πως δεν πήρα καμία ομάδα. Μου τη φόρτωσαν και ακόμα και σήμερα κάποιοι μου κρατάνε μούτρα.   

Ο Ευαγόρας θα προχωρήσει μόνος του. Ούτε με τη Ρόδο, ούτε με τον Διαγόρα, ούτε με τον Ιάλυσο. Δεν θα γίνει το παράρτημα κανενός. Όσο είμαστε εμείς, ο σύλλογος δεν θα κουμπώσει πουθενά. Ο Ευαγόρας έχει ιστορία και δεν θα επιτρέψω να τον ξεζουμίσουν και στη συνέχεια να τον πετάξουν. 

 Λεφτά δεν βγάζω, γιατί το άκουσα κι αυτό, ότι ζω από τον Ευαγόρα. Έλα ζήσε εσύ. Όποιος το λέει, ας έρθει να αναλάβει κι ας βγει στην αγορά να ζητήσει λεφτά. Εδώ στη Ρόδο, που είναι τεράστιο και γνωστό όνομα, δεν έδιναν, θα δώσουν στον Ευαγόρα; Εγώ από την τσέπη μου βάζω, όταν δεν βγαίνουν τα έξοδα. Τις προάλλες 78 ευρώ, δηλαδή τον λογαριασμό του τηλεφώνου μου. Μισθωτός είμαι και στο ποδόσφαιρο δίνω, δεν βγάζω. Το να λέγεται κάτι τέτοιο είναι αλητεία». 

*Δύσκολη η φετινή χρονιά στο πρωτάθλημα της Β’ κατηγορίας. Θα τα καταφέρετε στο τέλος; Τι λες; 
«Εμείς θα συνεχίσουμε και πιστεύω ότι θα σωθούμε. Έχουμε καλό υλικό και καλό προπονητή.  Ο Ευαγόρας είναι τελευταίος στη βαθμολογίας και κάποιοι λένε πως δεν έχει τύχη. Ελάτε να δείτε τι μπάλα παίζει και παίρνουμε συγχαρητήρια. Απλά πληρώνουμε την απειρία της ηλικίας. Είμαι σίγουρος ότι ο δεύτερος γύρος του πρωταθλήματος θα είναι διαφορετικός». 

*Κεφάλαιο Γιάννης Καμίτσης. Η επιλογή του εξέπληξε πολλούς. Τα υπόλοιπα θα τα εξηγήσεις εσύ. 
«Ο Γιάννης Καμίτσης κουβαλάει ένα βαρύ όνομα, εργάστηκε για χρόνια στον Διγενή, έκανε σπουδαία δουλειά αναδεικνύοντας πολλούς ποδοσφαιριστές και δημιουργώντας εξαιρετικές ομάδες. Ο Γιάννης είναι παρεξηγημένος και τον άφησαν για δύο χρόνια στο περιθώριο. 
 Η επιλογή μας τον συγκίνησε, καθώς ήμασταν οι μόνοι που του χτυπήσαμε την πόρτα. Όλοι οι άλλοι του την είχαν κλείσει και τώρα τον ζητάνε δέκα, δεκαπέντε ομάδες. Ο Ευαγόρας ήταν αυτός που του άνοιξε την πόρτα και του πρόσφερε μία δεύτερη ευκαιρία, την οποία προφανώς και άξιζε. 

Πριν από λίγα χρόνια, στο ξεκίνημα στις ακαδημίες της Ρόδου, παρέα με τον Λάζαρο Θρουμουλόπουλο
Πριν από λίγα χρόνια, στο ξεκίνημα στις ακαδημίες της Ρόδου, παρέα με τον Λάζαρο Θρουμουλόπουλο


Τον… πάω πολύ, θέλω να μείνει μία ζωή μαζί μας. Για να δείτε τι παλληκάρι είναι, μας είπε πως ενδέχεται να μείνει για πάντα κοντά μας, χωρίς να τον ενδιαφέρει το οικονομικό. Αυτό που θέλει είναι να έχει ηρεμία και να δημιουργεί. Ό, τι έκανα με τον Γιάννη Καμίτση, το έκανα και με τον επιθετικό μας, τον Σωτήρη Πάνο. Επειδή είχε μία άτυχη στιγμή στη ζωή του, του είχαν κλείσει την πόρτα οι πάντες. Τώρα τον ζητάνε τουλάχιστον έξι ομάδες του τοπικού. Ο καθένας έχει το δικαίωμα στο λάθος, όπως και το δικαίωμα να ξανακάνει μία νέα αρχή. Ο Σωτήρης είναι φοβερός άνθρωπος και δεν τον δίνω. Για την ομάδα μας είναι όπλο. Το καλοκαίρι μπορεί να επιλέξει να φύγει. Μέχρι τότε θα μείνει μαζί μας».

*Για το ποδόσφαιρο του νησιού τι έχεις να πεις; Θα δούμε κάποια στιγμή ομάδα στη Σούπερ Λίγκα; 
«Πρώτα απ’ όλα θέλω να ευχαριστήσω τον πρόεδρο της ΕΠΣΔ, Παναγιώτη Διακοφώτη. Είμαστε τυχεροί στα Δωδεκάνησα που έχουμε αυτόν για πρόεδρο. Και δεν το λέω επειδή μας βοήθησε, ή γιατί βοήθησε άλλες ομάδες. 

Ο Παναγιώτης είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει ανάγκη από χρήματα, που δεν μπήκε στο ποδόσφαιρο για να βγάλει χρήματα. Είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας. Μπήκε γιατί αγαπάει το ποδόσφαιρο και ας δούμε τι άλματα έχουμε κάνει επί των ημερών του. Αυτός και οι συνεργάτες του στη διοίκηση προσπαθούν πολύ, δυστυχώς όμως δεν υπάρχουν παράγοντες να τον ακολουθήσουν,  να τον εκμεταλλευτούν, πάντα με την καλή έννοια. 

Είμαι 47 χρονών και έχω ζήσει τη μεγάλη Ρόδο, τις εποχές με έπαιρνε ο πατέρας μου και με πήγαινε στο γήπεδο. Θα το πω ευθέως κι ας ακούσω γκίνιες. Η μεγάλη Ρόδος υπήρξε τότε και δεν πιστεύω πως θα υπάρξει ξανά. Ξέρουμε ποιο είναι το ταβάνι της Ρόδου, του Διαγόρα και του Ιάλυσου. Μακάρι οι τελευταίοι δύο να ανέβουν φέτος στη Β’ Εθνική, όμως είναι μέχρι εκεί. Σούπερ Λίγκα δεν θα δούμε ποτέ, ούτε σε πενήντα χρόνια αν συνεχίσουμε έτσι.  Γιατί υπάρχουν κόντρες και εγωισμοί, γιατί δεν υπάρχει όραμα. 

Έχω παραστάσεις από τη Λάρισα, τόπο καταγωγής του πατέρα μου. Παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στον θεσσαλικό κάμπο, μία περιοχή που παραδοσιακά τροφοδοτεί το ελληνικό ποδόσφαιρο με σπουδαίους ποδοσφαιριστές και παράγοντες. Έχω πολλούς φίλους εκεί, όπως τον αρχιπροπονητή της ΑΕΛ Γιάννη Βασιλείου. Το μόνο που έχω να πω, και κάθε φορά που το λέω παρεξηγούμαι, είναι πως είμαστε πενήντα χρόνια πίσω. 

Πριν είκοσι μέρες βρέθηκα στη Λάρισα και με κάλεσαν σ’ ένα φιλικό ανάμεσα στους παλαίμαχους της ΑΕΛ και τους βετεράνους της Θεσσαλίας. Καθόμουν στον πάγκο μαζί με παλιούς παράγοντες και γενικούς αρχηγούς της ΑΕΛ των δεκαετιών του 80’ και του 90’ και μου ζήτησαν να διαβιβάσω τους χαιρετισμούς τους στους βετεράνους της μεγάλης Ρόδου, στον Μιχάλη Δράκο, στον Μανώλη Κώττη και σε πολλούς άλλους. 

Συζητάγαμε τα παλιά και οι άνθρωποι δεν γνώριζαν καν αν υπάρχουν και πού βρίσκονται η Ρόδος και ο Διαγόρας. Μας έχασαν. Πόσοι μείναμε να ασχολούμαστε στη Ρόδο; Πενήντα; Εκατό; Στη Θεσσαλία ασχολούνται διακόσιες χιλιάδες. Τι μέλλον μπορούμε να έχουμε λοιπόν; 
 Δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει όραμα και πλάνο. Κανένας δεν μπορεί μόνος του. Όσο κι αν αυτό ενοχλεί, μόνο αν ενώσουν οι μεγάλοι τις δυνάμεις τους μπορεί να πάει το ποδόσφαιρό μας μπροστά». 

*Παρ’ όλα αυτά, χρήματα έχουν ξοδευτεί και ξοδεύονται. 
«Δες ένα φρέσκο παράδειγμα, αυτό του Αυγουστίνου. Όταν μπήκε ο Αυγουστίνος στη Ρόδο, δεν κρύβω πως είχα θυμώσει. Σκέφτηκα πως τόσοι ήμαστε εδώ, η μοναδική λύση για την ομάδα ήταν ένας ξένος; Και δεν το λέω με ρατσιστική διάθεση. Τον άνθρωπο ­ τον κορόιδευαν επειδή δεν ήξερε να μιλήσει καλά ελληνικά. Να πληρώνει όμως ήξερε. Ο άνθρωπος με διέψευσε. Έδωσε τα ωραία του λεφτά και την αγάπη του. Είπαν πως το έκανε από συμφέρον. Ποιο συμφέρον; Τους εκατό φιλάθλους που πήγαιναν στο γήπεδο; Ή μήπως δεν είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας; 
 Όταν έμαθαν στη Λάρισα πως η Ρόδος υποβιβάστηκε στο τοπικό, ενώ είχε ξοδέψει τόσα χρήματα, δεν το πίστευαν. Εκτίμησαν πως αυτό συνέβη επειδή ο Αυγουστίνος έμεινε μόνος του κι αυτό ήταν το παράπονό του. Πως δεν πλαισιώθηκε από ανθρώπους και δεν μπορώ να ακούω ότι δεν τους άφηνε. Αυτό δεν υπάρχει. 
 Εγώ του βγάζω το καπέλο. Στην αρχή δεν μου κολλούσε, όμως μετά τον υποστήριξα και όταν έφυγε, δάκρυσα. Το ξαναλέω. Απουσιάζουν η αγάπη, η σύμπνοια και το όραμα. Όσα χρήματα κι αν ξοδευτούν, αν δεν υπάρχουν τα παραπάνω, όλα πάνε στον βρόντο. 
Τα ίδια τους λέω και στη Λάρισα. Έχουν τον Αλέξη Κούγια, τους έχει ξεχρεωμένους και στην Α’ Εθνική. Τι άλλο θέλουν ορισμένοι; 
Με τον Κούγια μιλάω. Γνωριζόμαστε από τη Ρόδο και τώρα με τη Λάρισα η επαφή είναι πιο συχνή. Έχουμε σχέσεις. Έρχεται στις 11 του Γενάρη στη Ρόδο για ένα δικαστήριο και θα βρεθούμε. Παίρνω κι απ’ αυτόν ιδέες, όπως απ’ όλους». 
 
*Με την ευκαιρία, το έψαξες ποτέ για μία επίσημη συνεργασία του Ευαγόρα με τη Λάρισα; 
«Κάποτε μου ζήτησε η Λάρισα να διερευνήσουμε κατά πόσο είναι εφικτό να βρούμε παιδιά και να τα ανεβάσουμε. Μάλιστα, υπήρχε πόρτα για το εξωτερικό, σε ομάδες της Β’ και της Γ’ Εθνικής στην Αγγλία και στη Γερμανία. Δεν το προχωρήσαμε γιατί αρχίσαμε να ακούμε γκρίνιες. Πως τόσες ομάδες έχει η Ρόδος και πως είναι ντροπή να δώσουμε προτεραιότητα στη Λάρισα, οπότε το αφήσαμε. Εξάλλου, πιστεύω πως αυτού του είδους οι συνεργασίες είναι απλά η βιτρίνα, στη βάση τους υπάρχουν οι εισπράξεις. Αν ένας ποδοσφαιριστής είναι καλός, θα φύγει έτσι κι αλλιώς». 

*Εσχάτως μάθαμε ότι σκοπεύεις να κατέβεις στις δημοτικές εκλογές στον συνδυασμό του Στράτου Καρίκη. Πώς προέκυψε αυτό;  
«Θέλαμε γραφεία για τον Ευαγόρα. Όχι γήπεδο, αλλά γραφεία. Ο Ευαγόρας είναι ο μοναδικός σύλλογος της πόλης που δεν διαθέτει γραφεία. 
 Έθεσα για πρώτη φορά το θέμα στον δήμαρχο Φώτη Χατζηδιάκο σε μία τυχαία συνάντησή μας το 2016, στην παιδική χαρά που υπάρχει απέναντι από τον Άγιο Δημήτριο, στη γειτονιά του Ευαγόρα. Εκεί που θέλαμε να δημιουργήσουμε τα γραφεία μας. Μου είπε πως το θέμα είναι μπερδεμένο, πως έχει εκφράσει το ενδιαφέρον του κι άλλος σύλλογος, όμως με συμβούλεψε να κατέβω στον Δήμο και να ζητήσω επίσημη συνάντηση. Πράγματι, πήρα αριθμό πρωτοκόλλου και παρά τις επανειλημμένες κλήσεις μου, ουδείς ανταποκρίθηκε. Από το 2016 με αγνοούν και τώρα μαθαίνω πως έχουν τάξει τον χώρο σε σωματείο στίβου. Μιλάμε για μεγάλη κοροϊδία και τους ενημερώνω πως θα αρχίσω να μαζεύω υπογραφές από τους κατοίκους της περιοχής. 
 Η υποψηφιότητά μου με τον Στράτο Καρίκη προέκυψε ουσιαστικά με αφορμή την υπόθεση των γραφείων. Όταν με πλησίασε και μου πρότεινε να κατέβω μαζί του στο τοπικό συμβούλιο, του είπα ευθέως πως θα τον βοηθήσω, αν με βοηθήσει και ο ίδιος δεσμεύτηκε πως στην περίπτωση που εκλεγεί, θα προσπαθήσει να βρει τη λύση. Στην πορεία και μετά από πολλούς δισταγμούς, γιατί δεν θέλω κανένας να βγει και να πει πως εκμεταλλεύομαι τον Ευαγόρα, κατάλαβα πως αξίζει τον κόπο η προσπάθεια, γιατί γνώρισα έναν άνθρωπο με όραμα, στο πλευρό του οποίου θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε τον αθλητισμό του τόπου. 
 Ο Στράτος Καρίκης δεν είναι κλεισμένος σ’ ένα γραφείο, συναναστρέφεται με τους πολίτες και έχει πρόγραμμα που εξάλλου έχει αναρτηθεί. Μία από τις πρώτες προτεραιότητές του είναι η επαναφορά των επιχορηγήσεων προς τα σωματεία και φυσικά οι αθλητικές εγκαταστάσεις. Και για να απαντήσω και σε ορισμένους που μου είπαν πως βιάστηκα, επειδή θα είχα κάποιες πιο… συμφέρουσες προτάσεις, τέτοιες ούτε καν με απασχολούν. Έδωσα τα χέρια και δεν σκοπεύω να ξεφτιλιστώ. Ελπίζω πως οι πάντες θα κάνουν έναν έντιμο αγώνα». 

*Με το παραγοντιλίκι βρέθηκες με την πόρτα του σπιτιού σου κλειδωμένη και τη βαλίτσα έτοιμη και τώρα μπλέκεις με την πολιτική;  Η οικογένεια τι λέει;  
«Ομολογώ πως στη γυναίκα μου δεν άρεσε η ιδέα. Είναι λογικό να φοβάται πως θα… ξανακυλήσω στα ίδια. Όμως ξεκαθάρισα πως δεν θα τρέχω  εις βάρος της οικογένειάς μου. Θέλω να βοηθήσω τον αθλητισμό. Όχι μόνο τον Ευαγόρα, αλλά και όλα τα υπόλοιπα σωματεία. Είπαμε. Είναι το χόμπι μου». 

*Μία τελευταία ερώτηση. Σαν άνθρωπος, τι είναι αυτό που σιχαίνεσαι; 
«Δύσκολα κάνω παρέες. Έχω πολλούς γνωστούς, όμως ελάχιστους κολλητούς. Είμαι δύσκολος, σε σημείο που η γυναίκα μου με λέει μονόχνωτο. Στο ποδόσφαιρο γνώρισα πολλούς και πολλοί αποδείχθηκαν σκάρτοι. Τα πισώπλατα μαχαιρώματα είναι πολλά, σε σημείο που να μοιάζει απίστευτο. Αν σιχαίνομαι κάτι, είναι αυτό. Η υποκρισία κι αν πρέπει να κρατήσω ένα μεγάλο κέρδος απ’ όλο αυτό, είναι ο Γιάννης Καλούδης».