Κυνηγώντας το “άπιαστο”...

Τι είναι αυτό τελικά που σου δίνει κίνητρο να συνεχίσεις; Με όρεξη, με ενθουσιασμό, με ζήλο; Αυτά που έχεις κατακτήσεις ή αυτά που ακόμα δεν έχεις καταφέρει; Πόσο μακριά φαντάζει το ακατόρθωτο; Πόσο πείσμα άραγε κρύβει η επιμονή να φτάσεις εκεί που δεν έχεις φτάσει ακόμα; Δεν είναι απλά οι φιλοδοξίες ή οι προσδοκίες... Είναι η αναμέτρηση με τον ίδιο σου τον εαυτό να υπερβεί τα όριά του, τους φόβους και τους αυτοπεριορισμούς του... Είναι η ανάγκη να ανακαλύψεις όσα φαίνονται μακρινά και απροσδιόριστα!

Το προφανές μοιάζει μερικές φορές να είναι ανιαρό. Αυτό που «κρύβεται» από πίσω, αυτό που εγείρει ερωτηματικά είναι συνήθως εκείνο που μας ιντριγκάρει να συνεχίσουμε παρά τους δισταγμούς και τις αμφιβολίες. Δεν θέλεις να σταματήσεις να αναρωτιέσαι τι υπάρχει παρακάτω. Δεν θέλεις να εγκαταλείψεις, αν δεν «σπρώξεις» τον εαυτό σου πέρα από το οικείο και το γνώριμο.

Υπάρχουν τόσες πιθανότητες, τόσες ανατροπές, τόσες προοπτικές στο επόμενο σου βήμα που είναι σχεδόν αδύνατο να σταματήσεις να προχωράς... κι ας φοβάσαι το άγνωστο... κι ας νιώθεις το ρίσκο και τον κίνδυνο...
Από τη μια η στασιμότητα, το λίμνασμα και οι συμβιβασμοί και από την άλλη εκείνο που ακόμα δεν έχει συμβεί. Εκπέμπει ένα «μυστήριο», ένα μυστικιστικό, δελεαστικό κίνητρο να αγγίξεις μια καλύτερη εκδοχή της πραγματικότητάς σου.

Ακόμα κι αν η συνάντηση δεν είναι επιτυχής, ακόμα κι αν διαψευστείς, ακόμα κι αν απογοητευτείς, δεν είναι το αποτέλεσμα που θα μετρήσει. Είναι η τόλμη που επέδειξες όταν όλα ήταν «γκρίζα» και μονότονα.
Είναι που νίκησες τη συνήθεια της ζώνης ασφαλείας σου. Είναι που έμεινες πιστός στη δίψα σου να εξερευνήσεις τα δύσβατα μονοπάτια, χωρίς προγνωστικά και εγγυήσεις.

Το «άπιαστο» για τον καθένα μπορεί να έχει ένα διαφορετικό όνομα: μια επιτυχία στη δουλειά που δεν ήρθε ακόμα, ένας έρωτας δυνατός που δεν βιώθηκε ακόμα, μια αλλαγή ζωής που αναβάλλεται συνεχώς, μια απόφαση που διστάζει κανείς να πάρει, μια ανατροπή με πολλαπλές συνέπειες που φοβίζει...

Όσο κι αν προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας, δεν είναι οι άλλοι που φταίνε... ούτε οι συνθήκες, ούτε οι καταστάσεις. Ο «εγκλωβισμός» συντελείται πρωτίστως στο μυαλό μας! Αν δεν απελευθερωθούμε από ό,τι μας κρατάει δειλούς και πανικοβλημένους, δεν θα τολμήσουμε να κάνουμε ποτέ εκείνο το βήμα που τόσο πολύ ποθούμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο εμπόδιο από έναν ψυχισμό που λιποτακτεί και αρκείται στα λίγα!

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από τον εφησυχασμό του εφήμερου και του βολικού. Το ανάστημα της ψυχής σου καλείσαι να το προτάξεις εκεί που όλα σε αποθαρρύνουν και σε αποτρέπουν. Όχι, γιατί δεν είσαι ικανός για την υπέρβαση, αλλά γιατί έχεις ξεχάσει να μάχεσαι με αποφασιστικότητα, με πυγμή, με θάρρος, με όραμα...

Ακατόρθωτο μοιάζει οτιδήποτε δεν πιστέψαμε και δεν κυνηγήσαμε αρκετά. Οτιδήποτε δεν διεκδικήσαμε με πολλαπλούς τρόπους μέχρι τελικής εξαντλήσεως.
Εκείνος που βλέπει τα εμπόδια, αλλά δεν τα αφήνει να τον τρομοκρατήσουν, θα φτάσει πιο κοντά.

Εκείνος που γεννά λύσεις, αντί να βρίσκει δικαιολογίες θα φτάσει ακόμα πιο κοντά. Μοιάζει με ένα στοίχημα ζωής. Να μη λυγίσεις απέναντι στο ανυπέρβλητο, να μη νοθεύσεις το όνειρό σου. Να μην συμβιβαστείς με το λίγο και το «μέτριο», εκείνο που δεν σε εκφράζει και δεν σε γεμίζει πια.

Όλα όσα κάνεις αποκτούν περισσότερη αξία και ανώτερο σκοπό, όταν ξέρεις που θέλεις να πας... Όταν αναγνωρίζεις και αποδέχεσαι την βαθύτερη ανάγκη και επιθυμία σου. Ακόμα κι αν χάσεις τον προσανατολισμό σου, τη φλόγα μέσα σου, πάντα θα υπάρχει κάτι εκεί έξω που θα στο θυμίσει και θα σου αντικαθρεφτίσει αν πηγαίνεις προς τη σωστή ή τη λάθος κατεύθυνση. Κι αν όλα μοιάζουν δύσκολα, πελώρια και συγκεχυμένα, μη διστάσεις...
Δεν μπορείς να τα γνωρίζεις, να τα κατανοείς όλα από την αρχή. Τολμώντας και προχωρώντας αποσαφηνίζεται η «μεγάλη εικόνα».

Οι αφυπνίσεις έρχονται σταδιακά, βιωματικά... Δεν είναι αποτέλεσμα σωστών ή λάθος επιλογών, αλλά αποτέλεσμα μιας διαδρομής όπου συνειδητοποιείς τα αδιέξοδα, τα κενά και τους συμβιβασμούς σου... Συνειδητοποιείς πόσο κοντά ή μακριά είσαι από τον εαυτό που ονειρευόσουν και αποζητούσες...

Πόσο κοντά ή μακριά σου είναι οι άνθρωποι που θες... Ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις την ανατροπή και να τα αλλάξεις όλα... ακόμα και αυτά που δεν πίστευες ότι μπορούν να αλλάξουν! Ίσως απλά να «πρέπει» να αναζητήσεις άλλους προορισμούς. Ίσως, να «πρέπει» να φύγεις από ό,τι δεν «ξεδιψάει» πια την ψυχή σου.

 Ίσως, να χρειάζεται να κάνεις κάτι, οτιδήποτε διαφορετικό και καινούριο που να ανοίξει νέες προοπτικές, νέους δρόμους προς ένα «ακατόρθωτο» που θα μοιάζει πιο εφικτό...