Διαταράσσοντας την ψυχική μας ισορροπία...

Η κατάκτηση της ψυχικής γαλήνης είναι μια αέναη προσωπική μάχη. Πολλές φορές δυσκολευόμαστε να τη διασφαλίσουμε. Δεν μας αφήνουν οι άνθρωποι γύρω μας, οι συνθήκες, οι καταστάσεις, τα προβλήματα, οι υποχρεώσεις, τα απρόβλεπτα γεγονότα... όλα όσα δηλαδή μπορούν να διαταράξουν τη συναισθηματική μας σταθερότητα. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τα διάφορα ερεθίσματα στην καθημερινότητά μας. Δεν μπορούμε να ζούμε «αποστειρωμένοι» συναισθηματικά και αποστασιοποιημένοι. Ίσως και εμείς άθελά μας κάνουμε «λάθη» που αφήνουν την ψυχική μας ισορροπία στην τύχη της...

 

Ένα πρωταρχικό ερώτημα είναι αν έχουμε αντιληφθεί και συνειδητοποιήσει ποιοι τομείς της ζωής μας δυσλειτουργούν. Από πού έρχεται περισσότερο η φθορά, η πίεση, η δυσφορία; Από κάποιες σχέσεις μας; Από την εργασία μας; Από τις οικονομικές μας υποχρεώσεις; Από την πίεση του χρόνου; Από το άγχος που μας διαπερνάει με το παραμικρό; Από τον τρόπο σκέψης μας; Από τη ρουτίνα που μας οδηγεί στην πλήξη και στο αίσθημα του κενού; Είναι σημαντικό να εντοπίσουμε τι μας βαραίνει, τι μας αποδιοργανώνει και τι μας καταπιέζει. Τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δεν διορθώνεται, αν εμείς δεν παλέψουμε για αυτό.

 

Το να κατονομάσεις τα «τρωτά» σημεία της ζωής σου είναι η αφετηρία. Ξεκινάς με την παραδοχή. Δεν αρκεί να παραπονιέσαι, να αποδίδεις ευθύνες μόνο στους άλλους, να θυματοποιείσαι ή να είσαι συνεχώς θυμωμένος και απογοητευμένος. Δεν χρειάζεται να υπάρχεις μέσα σε φαύλους κύκλους που δεν σε οδηγούν πουθενά. Δεν θεωρείται επαναστατικό να διεκδικείς μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.

Θυμάσαι τι είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς; Να ξεχνιέσαι; Να νιώθεις ζωντανός; Αναγνωρίζεις πού και πώς νιώθεις περισσότερο ο εαυτός σου; Μπορείς να καταπολεμήσεις συνήθειες που σε φθείρουν; Μπορείς να απομακρύνεις ανθρώπους που είναι τοξικοί για σένα; Μπορείς να ξαναθυμηθείς τα όνειρα και τους στόχους σου; Μπορείς να αντισταθείς στους φόβους και τις ανασφάλειές σου; Μπορείς να βάλεις τα όριά σου εκεί που θα έπρεπε;

Η ψυχική ισορροπία προϋποθέτει «αλήθεια». Όσο απομακρύνεσαι από την αλήθειά σου, από αυτό που είσαι ή από αυτό που θα ήθελες να είσαι, ξεκινούν τα «προβλήματα»! Όσο δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να αποσυμπιέζεται, να εκτονώνεται, να χαλαρώνει, τόσο πιο γρήγορα εξαντλούνται τα ψυχικά σου αποθέματα! Όσο δεν ακούς τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα «θέλω» σου, τόσο διαβρώνεσαι και καταπιέζεσαι. Πόση ψυχική υγεία μπορεί να υπάρχει μέσα σε ένα τέτοιο καθεστώς; Έχουμε μπερδέψει τι είναι σημαντικό και τι όχι για έναν ισορροπημένο και ικανοποιημένο εαυτό. Υπηρετούμε προτεραιότητες και ιεραρχίες που δεν ανταποκρίνονται σε αυτά που ζητάει η ψυχή μας...

Και τι μπορεί να είναι αυτό που ενδόμυχα αναζητούμε όλοι για να νιώθουμε ψυχικά καλά; Ανθρώπους γύρω μας που να μας θυμίζουν τι είναι αγάπη, έγνοια, ενδιαφέρον, ουσιαστική και σε βάθος επικοινωνία. Ελεύθερο χρόνο για «συνάντηση» με έναν εαυτό που θέλει να αναστοχάζεται, να επαναπροσδιορίζεται, να εξελίσσεται, να διευρύνεται και να μην πλήττει. Επιλογές που προάγουν ένα όραμα, ένα προσωπικό νόημα. Σκέψεις αισιόδοξες, ενθαρρυντικές, προτρεπτικές παρά τους φόβους, τα άγχη και τους κινδύνους. Τόλμη και αποφασιστικότητα στις δυσκολίες. Υπερβάσεις εκεί που το λίμνασμα και το τέλμα δημιουργούν αδιέξοδα. Αλήθειες εκεί που το ψέμα μοιάζει η εύκολη λύση. Σεβασμό και φροντίδα απέναντι σε ένα σώμα που εξαντλείται. Δημιουργικότητα, εναλλαγή και δραστηριότητες μέσα σε μια καθημερινότητα που σε υποτάσσει στο «γκρίζο» και στο συμβατικό της. Φυγή από ό,τι έχει τελειώσει, αλλά αρνείσαι να παραδεχτείς. Απομάκρυνση από ό,τι σε φθείρει, σε φορτίζει και δεν σου ταιριάζει.

Περισσότερη διεκδίκηση αντί της σιωπής και της συγκατάβασης. Λιγότερος θυμός, λιγότερες αναβολές και περισσότερες αποφάσεις για πράξεις. Δεν είναι τα γεγονότα καθαυτά που μπορούν να διαταράξουν την ψυχική μας ισορροπία, αλλά περισσότερο το πώς αντιδρούμε εμείς σε αυτά. Δεν είναι μόνο αυτά τα οποία μας συμβαίνουν που μπορούν να μας επιβαρύνουν, αλλά και εκείνα που δεν κάνουμε, εκείνα που δεν λέμε, εκείνα που δεν τολμήσαμε και δεν κυνηγήσαμε ποτέ... Η ψυχική μας ισορροπία –σήμερα, περισσότερο από ποτέ- απαιτεί εγρήγορση, προστασία και αυθεντικότητα.

Αν κάνεις αυτό που «είσαι» κι αν είσαι αυτό που «ζεις», τότε βαδίζεις στο δρόμο της αυτοπραγμάτωσης! Δεν θα χρειαστείς δικαιολογίες, δεν θα χρειαστείς προφάσεις, ούτε άλλους για να κατηγορήσεις. Εσύ και μόνο εσύ φέρεις την ευθύνη της ψυχικής σου προστασίας. Τι επιλέγεις, τι ανέχεσαι, τι προσπερνάς, τι συνηθίζεις, με τι συμβιβάζεσαι και με τι βαλτώνεις... όλα θα σου επιστραφούν πίσω και θα μεταφραστούν ψυχικά...και δεν θα σου αρέσει...!