Τα 10 προβλήματα  της χώρας…

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Στη χαραυγή του νέου έτους στην ερώτηση φίλου, ποια θα είναι τα προβλήματα της χώρας και της περιοχής…σκέφθηκα για λίγο και αμέσως ταξινόμησα τη σκέψη μου.

1. Η πορεία της χώρας στον ευρωπαϊκό και βορειοατλαντικό κύκλο
2. Η μεταμνημονιακή εικόνα της χώρας στις προκλήσεις των καιρών
3. Τα θέματα υγείας, πρόνοιας και εκπαίδευσης
4. Η προσαρμογή στις τεχνολογίες αιχμής
5. Το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα
6. Η ενεργειακή αναβάθμιση του ρόλου της χώρας
7. Ο κλάδος του  τουρισμού και της ναυτιλίας
8. Οι διμερείς ή τριμερείς σχέσεις με τους γείτονες
9. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις
10. Το Κυπριακό

Τρείς κουβέντες για τα θέματα:
Η χώρα μας είναι μέρος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Με αυτή την ιδιότητα μπορεί να συμμετέχει ενεργά στις αποφάσεις αλλά και στις υποχρεώσεις και είναι στο χέρι της να βρίσκεται στο πυρήνα της Ένωσης και όχι στους παρίες. Η Ευρώπη δεν είναι ίδρυμα, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός με επιλογή πολιτικών, εκδήλωση αντιπαραθέσεων, οικονομικές κατευθύνσεις αλλά και μέλος μια νέας κοσμοθεώρησης των ανοιχτών αγορών και της προκλητικής ανταγωνιστικότητας με όρους γεωοικονομίας.

Η χώρα πρέπει να κοιτάξει με αισιοδοξία το μέλλον της στο πνεύμα της ενωτικής στάσης και γενναίων αναπτυξιακών μεταρρυθμίσεων  γιατί το μέλλον δεν περιμένει εμάς, αλλά εμείς κυνηγούμε το βιώσιμο μέλλον μας.  Οι καιροί ου μενετοί…    

Το κοινωνικό κράτος βασισμένο στην ανθρωπιστική συμπεριφορά του, αποτελεί την κορωνίδα του δυτικού πολιτισμού  σ’ ένα νέο κόσμο τραχύ, πολυπολικό και ασταθή.

Το «εγώ» ενδυναμώνεται σταδιακά και το «εμείς» καθίσταται κλιμακωτά μια κοινωνική ανάμνηση των προηγούμενων δεκαετιών. Η πρόταξη της ισχύος έναντι της αλληλεγγύης κτίζει μια κοινωνία του χάσματος και της αστικής διαφοράς.

Η εποχή της τεχνητής ευφυΐας, της ρομποτικής, των διαδραστικών δικτύων είναι παρούσα. Δεν μπορούμε να είμαστε ακόλουθοι των εξελίξεων. Σήμερα η τεχνολογία αποτελεί το διαβατήριο της ανάπτυξης και της εργασίας και χωρίς αυτά η χώρα θα μείνει στάσιμη στην παροχή υπηρεσιών χαμηλής ποιότητας σ’ ένα οικονομικό περιβάλλον που «ίπταται» στο πλαίσιο του «over space» και των νέων χρηματοπιστωτικών  «απάτριδων» ροών.     

Το ζήτημα των μεταναστευτικών μετακινήσεων και προσφυγικών κυμάτων που δέχεται η χώρα μας  ήταν και είναι από τα φλέγοντα.
60.000 χιλιάδες περίπου πρόσφυγες και χιλιάδες μετανάστες βρίσκονται στη χώρα μας, επιδιώκοντας μια χαραμάδα ελπίδας. Με την Ευρώπη, ακόμη και σήμερα να μην διαθέτει ενιαία πολιτική, με τη Μεσόγειο να γίνεται «νεκροταφείο ψυχών», η Ελλάδα οφείλει να ρυθμίσει τα του οίκου της μέσα στις διεθνείς συμφωνίες και προωθώντας την επιταγή για μια συμπαγή μεταναστευτική πολιτική από την πλευρά των Βρυξελλών.     

Η χώρα μας ύστερα από τις τριμελής διεθνής συμφωνίες στον ενεργειακό χώρο, στην Αν. Μεσόγειο και με την σκέψη του αγωγού Φ.Α East Med, αναβαθμίζει το ρόλο της διεκδικώντας μαζί το πέρασμα των αγωγών της Βόρειας Ελλάδος από την Μαύρη Θάλασσα προς το κέντρο της Ευρώπη, πρωταγωνιστική θέση στο χώρο της χαμηλής πολιτικής και διπλωματίας.

Ο τουρισμός και η ναυτιλία αποτελούν τους δύο πνεύμονες της οικονομίας και της ανάπτυξης. Πάνω σ’ αυτούς στηρίζεται η μεταμνημονιακή προσπάθεια ανάκαμψης της χώρας από την δεκαετή κρίση που άφησε πληγές και δυσχέρειες. Το ποντάρισμα σε αυτούς τους κλάδους αποτελεί εύστοχη επιδίωξη για το βασικό στόχο της χώρας, να σταθεί όρθια στα πόδια της για εθνικούς και οικονόμους λόγους.

Αυτή η πολλαπλότητα της διπλωματίας και η σταθερή θέση μας στην Ε.Ε, εξασφαλίζει τον πλουραλιστικό χαρακτήρα των διεθνών μας σχέσεων και την ισχυροποίηση των θέσεων μας με τους  σύμμαχους σ΄ ένα σημερινό παίγνιο χωρίς «βασίλισσα». Η «γωνία» που κατέχει η χώρα μας είναι γεμάτη προβλήματα αλλά ευκαιρίες, που εάν τις αξιοποιήσουμε θα βρεθούμε σε θέση οδηγού στην περιοχή μας.
Βεβαίως το Τουρκικό και το Κυπριακό είναι τα κεντρικά ζητήματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Από την Κατοχή της Μεγαλονήσου έως τα Ίμια και τους σημερινούς λεονταρισμούς της γείτονας στην Ν.Α.Μεσόγειο στη βάση των ευρεθέντων υδρογονανθράκων στην ευρύτερη ζώνη της Κύπρου, αλλά και του Καστελλορίζου, όλα αυτά καθιστούν το πλέγμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε δύσκολη απεικόνιση.

Το τόξο του Αιγαίου που ξεκινάει από την Θράκη περνάει από τη Ρόδο και το Καστελλόριζο και καταλήγει κατά μία γεωπολιτική έννοια στην Κύπρο, αποτελεί το κόκκινο πανί μεταξύ των δύο χωρών και όχι μόνο,  με διπλωματικά όμως «σκαμπανεβάσματα», ικανά για ένα επεισόδιο (που το απευχόμαστε) αλλά και οικοδόμηση Μ.Ο.Ε για το κοινό όφελος (win/win).
Η Ελλάδα δηλώνει παρούσα στο παγκόσμιο προσκήνιο και η Ρόδος στη διεθνή παλέτα της Μεσόγειου με έμβλημα την πολυπολιτιστική εικόνα της.