Περιμένοντας εκείνο που δεν έρχεται...

Όλοι οι άνθρωποι προσδοκούν, επιθυμούν, αναζητούν το «κάτι» καλύτερο στη ζωή τους. Η ανάγκη για εξέλιξη, για αλλαγή, για ανατροπή είναι στην ανθρώπινη φύση μας. Είναι θεμιτό και αναζωογονητικό να ονειρευόμαστε, να οραματιζόμαστε. Μας κάνει να νιώθουμε «ζωντανοί». Περιμένουμε το καινούριο, το διαφορετικό, το σχεδόν ανέφικτο. Η ελπίδα, η πίστη σε μια εν δυνάμει νέα σελίδα στη ζωή μας λειτουργεί «θεραπευτικά».

 

Παρά τα εμπόδια και τις δυσκολίες προσπαθείς να μη χάσεις την επαφή με τον «ανώτερο» εαυτό σου που περιμένει αυτό που σου αξίζει και σου αναλογεί. Σαν μια υπενθύμιση να μην επαναπαυτείς, να μην συμβιβαστείς, να μη βαλτώσεις... Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, εσύ οφείλεις να μείνεις πιστός σε αυτό που πιστεύεις. Οφείλεις να βεβαιωθείς ότι εσύ έκανες ό,τι μπορούσες για να αγωνιστείς για τους στόχους και τα όνειρά σου. Τίποτα δεν κατακτιέται χωρίς κόπο, επιμονή και μια ακλόνητη πεποίθηση ότι όλα είναι δυνατά.   Ακόμα, κι η περίοδος αναμονής καθαυτή σε δυναμώνει, σε ωριμάζει, σε κάνει να σκεφτείς εναλλακτικούς τρόπους προσέγγισης. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να απογοητευτείς, να κουραστείς, να θυμώσεις όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θες.

 

Ωστόσο, δεν χρειάζεται να παραιτηθείς. Ίσως, να χρειάζεται απλά να ελιχθείς, να επαναπροσδιορίσεις, να πειραματιστείς. Μπορείς απλά να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου γνωρίζοντας ότι εσύ πήγες μέχρι το «τέρμα» σου.

Σκέφτεσαι τι επιθυμείς διακαώς και αμέσως νιώθεις διαφορετικά. Το πάθος, ο ενθουσιασμός, ο ζήλος, η εξιδανίκευση σε κάνουν να αντέχεις περισσότερο, να ενεργείς περισσότερο. Όλα μοιάζουν πιο ανάλαφρα, πιο υποφερτά όταν εστιάζεις σε αυτό που θες. Όλα αποκτούν ένα άλλο νόημα. Όχι, δεν εξαρτιέσαι από αυτό που περιμένεις. Ούτε εγκλωβίζεσαι. Εμπνέεσαι, παίρνεις πνοή, κινητοποιείσαι..!
Ίσως να περιμένεις ανθρώπους που δεν έρχονται, ίσως μια σχέση που δεν ευδοκιμεί ή δεν βελτιώνεται, ίσως μια επαγγελματική ευκαιρία, ίσως έναν ρόλο ή μια ιδιότητα που ακόμα δεν έχεις αποκτήσει.

Ό,τι και αν είναι αυτό που περιμένεις, να θυμάσαι ότι πρόκειται περισσότερο για μια δική σου εσωτερική κατάσταση και προβολή. Εσύ ερμηνεύεις την πραγματικότητά σου. Τι κοιτάς περισσότερο; Τι δεν έχεις καταφέρει ως τώρα ή μήπως πόσο κοντά έφτασες; Αν ήρθε επιτέλους το επιθυμητό αποτέλεσμα ή αν ένιωσες τη χαρά και την ικανοποίηση από τον αγώνα σου;

Όλα είναι «παιχνίδια» του μυαλού μας. Σε κάθε φάση της ζωής μας φτιάχνουμε ιδεατά σενάρια και προσπαθούμε να τα υλοποιήσουμε.

Είμαστε σε εγρήγορση, σε μια γλυκιά αγωνία για το τι θα γίνει.
Το άγνωστο μοιάζει με πρόκληση. Ο καθένας μας φτιάχνει τη δική του εκδοχή για το «απόλυτό» του και προσπαθεί να βρει τρόπους να φτάσει όσο πιο μακριά γίνεται. Απαιτείται τόλμη, αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα, πρωτοβουλία. Απαιτείται επαφή με τη αλήθειά μας. Τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο σημαντικό από το να θες να ρισκάρεις για εκείνο που ποθείς πολύ!

Συνήθως, φοβόμαστε να «τσαλακωθούμε», να εκτεθούμε, να ανοιχτούμε. Προσπαθούμε να κρατάμε τον εαυτό μας προσγειωμένο, ρεαλιστή, πραγματιστή, ορθολογιστή. Όλα σχεδόν υπό το πρίσμα της εκλογίκευσης. Τι πρέπει και τι δεν πρέπει. Αυτό είναι το κυρίαρχο μότο. Σχεδόν καθόλου χώρος για τα ‘θέλω’ μας, ακόμα και για εκείνα τα (κατά τους άλλους) «αντισυμβατικά». Τι θα συμβεί, άραγε αν βγεις από τη «ζώνη ασφαλείας» σου, από τους φόβους σου, από τις ανασφάλειές σου; Τι θα γίνει αν τολμήσεις και δεν σε νοιάζει το αποτέλεσμα παρά μόνο να πεις αυτά που θες να πεις; Να διεκδικήσεις αυτό που τόσο πολύ επιθυμείς;
Ακόμα και στην περίπτωση που δεν έρθει αυτό που τόσο πολύ περιμένεις, εσύ έχεις τη «συνείδησή» σου ήσυχη. Δεν μετανιώνεις που περίμενες. Ήθελες να το κάνεις.

Δεν δυσανασχετείς με το αποτέλεσμα γιατί πίστεψες σε κάτι που και μόνο η θύμησή του, η αναφορά σε αυτό σε έκαναν να νιώθεις όμορφα, έντιμα, σε συμφιλίωση με τον εαυτό σου που ζητά την υπέρβασή σου. Εκείνο που δεν έρχεται είναι η «δοκιμασία» σου, η πρόκλησή σου.
Έχεις την επιλογή να θυμώσεις και να απογοητευτείς ή να νιώσεις υπερηφάνεια για τον εαυτό σου που δεν άφησε το όποιο αποτέλεσμα να νοθεύσει την ανάγκη σου να ονειρεύεσαι και να επιθυμείς... Η επιθυμία λειτουργεί σαν μια μόνιμη «σπίθα» που σε κρατάει «ζωντανό». Αλίμονο, αν σβήσει η επιθυμία... Δεν θα έχουμε από που να «πιαστούμε»...