Η απώλεια της οικογενειακής στέγης - κατοικίας, πληγή αθεράπευτη

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Η οικονομική κρίση και τα μνημόνια οδήγησαν σε ακραίες καταστάσεις και σε λήψη αυστηρών παράλογων μέτρων, όπως η δήμευση της οικογενειακής στέγης-κατοικίας, πράξεις που ούτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ούτε η Ιταλοκρατία, ή ακόμα και καθεστώτα όπως οι δικτατορίες τόλμησαν να εφαρμόσουν και βέβαια να οδηγήσουν οικογένειες σε διάλυση ή ακόμη και σε αυτοκτονίες, ανείπωτος, αθεράπευτος πόνος.

Είναι πράγματι να απορεί κανείς, πως το Κράτος που   ωφείλει να μεριμνά για κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, που πρέπει να φροντίζει για την στέγαση των πολιτών του, που κάποτε δημιούργησε τον επιτυχημένο θεσμό της εργατικής ή λαϊκής κατοικίας, ξεσπιτώνει τον πολίτη του, τον καταντά πρόσφυγα στην ίδια του την χώρα, θυμίζει εποχές δυσάρεστες σαν αυτές της Μικρασιατικής καταστροφής, που ένας λαός ξεσπιτώθηκε και έγυγε με λίγους παραμάσχαλα μπόγους αναγκαίων ειδών.

Όποιος απέκτησε σπίτι με προσωπικούς κόπους, δηλαδή όποιος έκτισε, ή ακόμη όποιος κληρονόμησε την πατρική προγονική κατοικία γεμάτη οικογενειακές αναμνήσεις σε ένα χώρο που αγάπησε και πόνεσε, εκεί που απέκτησε παιδιά και δική του οικογένεια, είναι αδύνατον τόσο εύκολα να την αποχωριστή (με διαδικασίες ηλεκτρονικού πλειστηριασμού), γιατί εκεί είναι το νοικοκυριό του, γιατί αυτό είναι η ζωή του, η φωλιά της οικογένειας, γιαυτό και όταν συμβαίνει ολόκληρη η οικογένεια οδύρεται, πόνος αφόρητος, απερίγραπτος.

Όταν χρειάστηκε η οικογένειά μας να μεαφερθεί από το χωριό στην πόλη γιατί και τα 5 αδέλφια πήγαιναν γυμνάσιο αλλά και γιατί έπρεπε κάπου να στεγασθεί, ο πατέρας μας με πόνο καρδιάς και εν αγνοία μας πούλησε το σπίτι στο χωριό (εκεί που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε για να μπορέσει σιγά σιγά να κτίσει ένα νέο στην πόλη όπως και έγινε, όμως η λύπη και ο πόνος όλων μας παιδιών ακόμη και εγγονών για την απώλεια της πατρογονικής κατοικίας είναι ακόμη αθεράπευτος, αφού πολλές φορές όταν πάω στο χωριό παρακάμπτω τον δρόμο, το σημείο που είναι ακόμη το σπίτι μας, σήμερα.

Η πολιτεία που ισχυρίζεται την αποκατάσταση της οικονομίας και την μελλούμενη ανάπτυξη, αντί επιδομάτων ενοικίου στους αστέγους, να τους δώσει πίσω το σπίτι που τους πήρε, άδικα και άσπλαχνα αφού για την οικονομική κρίση των πολιτών δημοτών της, την απόλυτη ευθύνη έχει αποκλειστικά η ίδια.