Όταν όλα μοιάζουν ανιαρά...

Όταν οι προσδοκίες σου ματαιώνονται, όταν οι άνθρωποι γύρω σου δεν είναι αυτοί που θα ήθελες, όταν τα «θέλω» σου καταπιέζονται, όταν ο έρωτας λείπει από τη ζωή σου, όταν νιώθεις μόνος και χωρίς προσανατολισμό, όλα μοιάζουν με «βουνό»... Σκέφτεσαι τι θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό. Αναζητάς εκείνο το νόημα που θα σε βγάλει από το τέλμα και την απογοήτευση. Ξέρεις ότι δεν μπορείς να στηριχτείς στους «άλλους».

 

Ό,τι και αν κάνεις, «πρέπει» να ξεκινάει από σένα! Κι αν δεν μπορείς να αλλάξεις για αρχή πολλά, στρέψου στον εαυτό σου. Κάνε την αυτοκριτική σου και μετά διάλεξε μια νέα αφετηρία...! Άρχισε από κάτι μικρό, από κάτι απλό...

Έρχονται στιγμές που κοιτάζεις τη ζωή σου και νιώθεις ότι κάτι λείπει. Σαν να μην είσαι πια εσύ. Κουρασμένος, συμβιβασμένος, σχεδόν απαθής. Δυσκολεύεσαι να το παραδεχτείς. Ψάχνεις για δικαιολογίες και άλλοθι.

Το αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι το ίδιο. Ρουτίνα, λίμνασμα, φόβος, αποφυγή. Αναρωτιέσαι πού πήγε ο ενθουσιασμός σου, ο ζήλος και το πάθος σου. Πόσο, άραγε, διαβρώθηκες από τις ευθύνες, τις υποχρεώσεις και τα δύσκολα βιώματά σου... Ζεις μέσα στις συνήθειες και τις αναβολές σου.

Ώσπου έρχεται μια μέρα που φτάνεις στη συνειδητοποίηση μιας αλήθειας που πονάει. Δεν είμαι εκεί που θα ήθελα. Δεν έφτασα εκεί που πήγαινα. Τι φταίει; Πάντα οι άλλοι; Πάντα οι συνθήκες και η «κακή» τύχη; Ήρθε η ώρα να μετρήσεις τα λάθη σου. Όχι για να θυμώσεις ή να τιμωρήσεις τον εαυτό σου, αλλά για να αναλάβεις την ευθύνη της ζωής σου. Άλλαξε ό,τι μπορείς να αλλάξεις.

Διώξε ό,τι δεν σου κάνει πια. Φύγε από όπου δεν νιώθεις πια ευτυχής. Μην περιμένεις να καταλάβουν πρώτα οι άλλοι, να αλλάξουν οι άλλοι... Όλα ξεκινούν από τις αποφάσεις και τις επιλογές σου: τι διαλέγεις, τι ανέχεσαι, τι προσπερνάς, τι παραμελείς, τι δεν τολμάς!

Τίποτα δεν θα ήταν τόσο ανιαρό, αν σου ταίριαζε περισσότερο. Αν ήσουν πιο ειλικρινής απέναντι στον εαυτό σου και πιο θαρραλέος. Αν δεν χρειαζόταν τόσο πολύ να συνηθίσεις κάτι που δεν σε εκφράζει πια και δεν σε καλύπτει πια. Γιατί να περιμένεις πάντα να κάνει κάποιος άλλος το πρώτο βήμα; Γιατί φοβάσαι τόσο πολύ να βγεις από τη ζώνη ασφαλείας σου; Τι μπορεί να είναι χειρότερο από μια ζωή που δεν βιώθηκε όπως της άρμοζε; Δεν μιλάμε μεταξύ μας πια. Δεν βαθαίνουμε. Όλα επιφανειακά, όλα επιτηδευμένα. Σαν να καταδικάζουμε από την αρχή ό,τι δεν συνέβη ακόμα από επιφυλακτικότητα, από καχυποψία.

Και το άγχος θεριεύει. Η καθημερινότητα γίνεται άχρω­μη, αποκρουστική, πιεστική. Ακόμα και οι σχέσεις δεν αντέχουν να σηκώσουν πια το «φορτίο» του ατομικού εσωτερικού κενού. Φθίνουν μπροστά στον εγωισμό, στον εγωκεντρισμό και την «απόσταση».

Οι άνθρωποι αποφεύγουν να δεθούν σε βάθος, να δοθούν, να αφεθούν. Χάνουν την επαφή με τα συναισθήματά τους και εκλογικεύουν με βάση το συμφέρον και την ψευδαίσθηση της ασφάλειάς τους.

Η ζωή θα μοιάζει ανιαρή μόνο όταν την αντιλαμβάνεσαι έτσι. Όταν γίνεσαι παθητικός, αδιάφορος και αποστασιοποιημένος από ό,τι συμβαίνει έξω σου και μέσα σου.
Όταν προτιμάς την ησυχία και τη βολή σου από την ένταση της στιγμής όπου διεκδικείς αυτό που θες. Ο τρόπος που κοιτάς και ερμηνεύεις τα πράγματα, θα γίνει η πραγματικότητά σου. Δεν χρειάζεται κάποια υπερβολική προσπάθεια, ούτε δραματικές αλλαγές. Απλά, γίνε πιο «εσύ»! Κινήσου προς την ποιότητα που ζητάς. Μη διστάζεις να ρισκάρεις, να ανατρέπεις, να επαναπροσδιορίζεις.

Ο μόνος τρόπος να πάψει η πλήξη είναι να κινητοποιηθείς! Αν δεν σου αρέσει το αποτέλεσμα, άλλαξε κάτι –οτιδήποτε! Μην μοιρολατρείς, μην στέκεσαι αμέτοχος. Μην εγκλωβίζεσαι στα «πρέπει» και στις ενοχές σου.

Ένα βήμα τη φορά. Όλα ξεκινούν από το εξής θεμελιώδες ερώτημα: πόσο κοντά ή μακριά θες να είσαι από την αληθινή εκδοχή του εαυτού σου; Δεν πειράζει αν κάνεις λάθη. Δεν πειράζει αν τσαλακώσεις την  αυτοεικόνα που έχεις χτίσει ως τώρα. Δεν πειράζει αν υπάρξουν «απώλειες». Σημασία έχει να πας το βράδυ στον καθρέφτη σου και να μπορείς να πεις: άλλη μια μέρα που ένιωσα πως έζησα...!