Οι Άγιοι σύμβολα και ορόσημα στη ζωή της εκκλησίας μας

Γράφει ο Κυριάκος Αναστ.  Μανέττας
Πρωτοπρεσβύτερος, Κληρικός- Εκπαιδευτικός, εφημέριος του ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης και Τριών Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου Ρόδου
 

Οδοιπορικό μπορούμε να ονομάσουμε την πνευματική διαδρομή της ζωής και του μαρτυρίου των Αγίων της Αγίας Εκκλησίας μας.

Βρισκόμαστε ήδη στη δεύτερη Κυριακή του μήνα Φεβρουαρίου του 2019. μαζί με την αρχή της επικαιρότητας σήμερα 10 Φεβρουαρίου το ημερολόγιό μας μας θυμίζει την ιερή μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρα Χαράλαμπου.

Ας περπατήσουμε αυτή τη διαδρομή της πορείας της ζωής του Αγίου Χαραλάμπους.

Αποτελεί παράδειγμα των πρώτων χριστιανικών χρόνων. Ήταν ιερέας αφοσιωμένος και υποδειγματικός στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Η ζωή του υπήρξε μία ανιδιοτελής προσφορά ιερωμένου στον Χριστό και στους συνανθρώπους του. Ειλικρινής και αφοσιωμένος, αληθινός πραγματικά φίλος του Ιησού μας Χριστού. Όταν το 198 μ.Χ. ο Σεπτίμιος Σεβήρος εξαπέλυσε ανελέητο και φοβερό διωγμό, εναντίον των χριστιανών, έφεραν μπροστά του, τον ήδη σεβάσμιο, γέροντα Ιερέα Χαράλαμπο.

Ο Έπαρχος Λουκιανός απείλησε με διωγμούς και βασανιστήρια τη ζωή του γέροντα ιερέα Χαραλάμπους με θάρρος και ακλόνητη πίστη στην  αγάπη του Χριστού, που με αυταπάρνηση υπηρετούσε, απάντησε σε θεομάχο έπαρχο «εμείς οι χριστιανοί είμαστε εξοικιωμένοι με τους αγώνες και τους πολέμους, όπως οι γενναίοι στρατιώτες, δεν προτιμούν τον θάνατο στο ήσυχο κρεβάτι τους, αλλά τον δοξασμένο στις μάχες.

Σε εμένα υπάρχουν τα γηρατειά, αλλά να το γνωρίζετε καλά ότι στους δικούς μας αγώνες το παν είναι η ψυχή και η αποφασιστικότητα. Αυτά δεν πέφτουν με την ηλικία αλλά παραμένουν πάντα νέα. Δοκίμασε λοιπόν έπαρχε και θα το εξακριβώσεις. Θα κουραστούν οι δήμιοί σου, που με την χάρη του Θεού, δεν θα χρειαστεί να σου ζητήσω την επιείκειά σου».
 


Εκνευρισμένος ο Έπαρχος, από το αλύγιστο σθένος του Χαραλάμπους ζήτησε να το γδάρουν ζωντανό. Εκείνος αντί να σπαράζει από τους φρικτούς και ανυπόφορους πόνους, δοξολογούσε τον Θεό, για την υπομονή και την καρτερία που του έδινε. Πολλοί δήμιοι πίστεψαν για το ολοζώντανο θαύμα που έβλεπαν. Αρχικά ο έπαρχος τον άφησε ελεύθερο αλλά μετά ο ίδιος ο Σεβήρος, τον αποκεφάλισε σε ηλικία 113 χρόνων.

Αυτή είναι η διαδρομή των μαρτύρων αγίων της εκκλησίας μας. Η μνήμη του τιμάται σε όλη την Υφήλιο, ιδιαίτερα στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, στη Ρόδο στον ιερό ναό των Αγίων Αναργύρων και στο χωριό της Ελεούσας όπου είμαι και εγώ εκεί γραμμένος ως Εφημέριος. Η ευχή του Αγίου να μας φωτίζει να μας αγιάζει και να μας προστατεύει από τις παγίδες του διαβόλου και από κάθε κακό.

Ο Άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβαστείας
Έζησε τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Σπούδασε την ιατρική επιστήμη και οι γνώσεις που πήρε τον βοήθησαν να ενισχύσει την πίστη του στον τριαδικό Θεό. Στην μελέτη του ανθρώπινου σώματος του θαυμάσιου αυτού ζωντανού οργανισμού, έβλεπε αναρίθμητα και καταπληκτικά δείγματα της πανσοφίας του Θεού. Θα ήτανε παραφροσύνη να τα θεωρούσε όλα αυτά στην τύχη.
Όλα αυτά μαρτυρούνε την παρουσία του πάνσοφου και παντοδύναμου Θεού.

Ο Βλάσιος ήταν  λοιπόν ένας άριστος επιστήμονας και σοφός στο μυαλό. Το απέδειξε στην πράξη ο Βλάσιος. Την επιστήμη του δεν την έκανε επάγγελμα, όπως βλέπουμε σήμερα στην εποχή μας από επαγγελματίες γιατρούς, ελάχιστους ευγενείς και χριστιανούς που να μην το έχουνε σαν επάγγελμα αλλά σαν λειτούργημα την ιατρική τους επιστήμη.

Ο Βλάσιος σαν άλλος Ανάργυρος, το έκανε προσφορά και αγαθοεργία αυτό. Ο ίδιος επισκεπτόταν στα σπίτια τους πτωχούς, ασθενείς, τους θεράπευε και τους ενίσχυε με λόγια αγάπης και πολλές φορές και οικονομικά. Συγχρόνως μελετούσε αδιάκοπα την Αγία Γραφή και τα ιερά κείμενα. Έτσι μπήκε στις τάξεις του ιερού κλήρου και έγινε σύντομα επίσκοπος Σεβαστείας. και από την υπεύθυνη αυτή θέση, χρησιμοποιεί την επιστήμη αυτή για τη δόξα του Θεού με έργα αγάπης για τον άνθρωπο.

Για το μεγάλο του αυτό έργο, έγινε στόχος και βασανίστηκε σκληρά από τον ειδωλολάτρη και αιμοχαρή έπαρχο Αγρικόλα. Τον αποκεφάλισε, τον Βλάσιο με τα ίδια του τα χέρια, γιατί υπέφερε, που πίστευαν και θεραπεύονταν χιλιάδες ειδωλολάτρες και ήτανε το καύχημα, το στήριγμα και το περάδειγμα των Χριστιανών. Τον τιμάει η εκκλησία μας κάθε χρόνο στις 11 Φεβρουαρίου. Στο Ξυλόκαστρο Κορίνθου τιμάται η μνήμη του ιδιαιτέρως. Η προσφορά του, το ιερό του πείσμα και προπαντός το ιερό του παράδειγμα να γίνει οδοδείχτης σε κληρικούς και ιατρούς να προσφέρουν με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση την ιατρική τους ικανότητα.

Το χρήμα και η καλοπέραση δεν οδηγούν στην ευτυχία. Η προσφορά, η συμπαράσταση, ο καλός λόγος, η προσευχή κάνουν θαύματα και γίνονται διαχρονικά φωτεινά παραδείγματα. Αδέλφια μου, όλοι μας μπορούμε, στη θέση που είμαστε να πράττουμε το καλό και την συναδελφική μας συμπαράσταση. Από το κρεβάτι του πόνου που βρίσκομαι, γνωρίζω εδώ και 6 μήνες την αξία που έχει η ηθική συμπαράσταση όταν ο άλλος πονά και υποφέρει. Η πράξη αυτή δεν χαρακτηρίζεται. Ο λαός μας λέγει σοφά: «Φίλε μου στην ανάγκη μου και εχθρέ μου στην χαρά μου». Ας τρέξουμε λοιπόν να προλάβουμε τον ανελέητο χρόνο που τρέχει και φεύγει για καλά και ψυχοωφέλιμα έργα στη ζωή μας. Αμήν.