Περί ακραίων φαινομένων

Γράφει ο
Θανάσης Καραναστάσης

Ήταν πράγματι σφοδρή η κακοκαιρία που έπληξε τη Ρόδο την προηγούμενη Τρίτη. Τα δέκα μποφόρ τρόμαξαν πολύ κόσμο.

Αλλά άνεμοι εννέα και δέκα μποφόρ δεν είναι τόσο σπάνιοι στην περιοχή μας.
Πολύ πιο σπάνια είναι τα ένδεκα και δώδεκα μποφόρ.

Σε τέτοιες περιπτώσεις δικαιολογείται, νομίζω, να γίνεται λόγος για ακραία καιρικά φαινόμενα. Το ίδιο ισχύει και για άλλα φυσικά φαινόμενα όταν εκδηλώνονται με ασυνήθιστα έντονη μορφή. Για να κάνω κατανοητή την άποψη που διατυπώνω θ’ αναφέρω ορισμένα σχετικά παραδείγματα:

- Hμέρα Τετάρτη, 28 Απριλίου 1982. Το μεσημέρι της μέρας αυτής ξέσπασε μια φοβερή σοροκάδα. Για πεντέξι ώρες η ένταση του ανέμου έφτανε τα 12 μποφόρ! Σημειώθηκαν πολλές ζημιές σε σκάφη στο λιμάνι του Μαντρακιού, ξεριζώθηκαν δέντρα, ανατράπηκαν αυτοκίνητα.
Στο κεντρικό λιμάνι ήταν αγκυροβολημένη μια μπίγα. Τα θηριώδη κύματα τη σήκωσαν και την “κάθισαν” πάνω στον μόλο του Αγίου Νικολάου.

Την επόμενη μέρα κατευθυνόμενος προς τη Λίνδο έβλεπα τα ελαιόδεντρα να είναι κατάμαυρα, σαν να είχαν καεί.
Δύο εβδομάδες αργότερα τα ίδια δέντρα είχαν πρασινίσει ξανά, δείγμα του πόσο ανθεκτική είναι η φύση στον τόπο μας.
- Ημέρα των Θεοφανείων, 6 Ιανουαρίου 1984.
Λίγο πριν από τις δέκα το βράδυ, έβρεξε τόσο χαλάζι που έφθασε στο ύψος του ενός μέτρου! Οι δρόμοι της πόλης μας και τ’ αυτοκίνητα είχαν χαθεί μέσα σ’ αυτή τη λευκή μάζα που χρειάστηκε μιαν ολόκληρη εβδομάδα για να  λιώσει τελείως.

Αυτός ο τεράστιος όγκος χαλαζιού έπεσε σε μόλις ένα τέταρτο της ώρας...
- Μιαν από τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου 1987. Εκείνο το πρωινό, οι Ροδίτες ξύπνησαν μέσα σ’ ένα κατάλευκο τοπίο. Το χιόνι είχε φθάσει μέχρι τις παραλίες. Και πολλοί έτρεχαν στην ύπαιθρο για να παίξουν με τα παιδιά τους χιονοπόλεμο.
Οι γηραιότεροι κάτοικοι του νησιού δεν θυμόντουσαν να είχε πέσει τόσο πολύ χιόνι τις προηγούμενες δεκαετίες στη Ρόδο.
Ποιος να πιστέψει σήμερα, ότι με τέτοιο ύψος χιονιού για να πάει κανείς σε κάποιο ορεινό χωριό θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει αντιολισθητικές αλυσίδες!

Τέλη Ιουλίου του ίδιου έτους. Η Ελλάδα δοκιμάστηκε από έναν πρωτοφανή καύσωνα, ο οποίος προκάλεσε και πολλούς θανάτους. Εδώ στη Ρόδο επί εννέα ημέρες οι θερμοκρασίες κυμαίνονταν από 37 έως 44 βαθμούς.
Χιλιάδες άνθρωποι ξενυχτούσαν στις παραλίες για να αντιμετωπίσουν την αφόρητη ζέστη.
Υποθέτω, ότι άτομα της δικής μου ηλικίας θα θυμούνται κάποια από τα καιρικά συμβάντα που περιέγραψα προηγουμένως.

Δεν μεταφέρω εδώ παρά μόνον τη δική μου εμπειρική αντίληψη για την ακραία φύση τέτοιων φαινομένων.
Και το κάνω μόνο και μόνο επειδή κατά καιρούς μερικοί “επαΐοντες” των ραδιοτηλεοπτικών μέσων χαρακτηρίζουν ακραίο φαινόμενο τον άνεμο, που φθάνει τα οκτώ μποφόρ ή καύσωνα μόλις το θερμόμετρο δείξει λίγο πάνω από τους 30 βαθμούς!
Με ενοχλεί δε και η γκρίνια αρκετών τα τελευταία χρόνια που δυσφορούν με κάθε μεταβολή του καιρού.  Τη μια τους φταίει που βρέχει, την άλλη που έχει αέρα ή που κάνει ζέστη.  Τους πειράζει και η υγρασία. Ας πάνε σε καμιά περιοχή της ηπειρωτικής Ελλάδας για να νιώσουν πώς είναι η υγρασία εκεί, ιδίως τις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού.

Εδώ στα νησιά μας έχουμε εύκρατο κλίμα, ίσως το πιο ισορροπημένο κλίμα παγκοσμίως.
Προς τι η γκρίνια λοιπόν;
Yπάρχουν βέβαια και τα καιρικά φαινόμενα που εμφανίζονται περιοδικά.
Για παράδειγμα: τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990 αντιμετωπίσαμε μια παρατεταμένη ανομβρία. Τότε γίνονταν στα χωριά λιτανείες για να βρέξει.
Εφέτος, αστεϊζόμενοι μερικοί λένε πως θα γίνουν λιτανείες για να σταματήσουν οι βροχές!