Πόσο αίμα στην άσφαλτο και πόσος πόνος στις καρδιές μας;

Ένα ακόμα νέο παλικάρι. Μόλις 27 ετών, έφυγε για πάντα χθες. Αφήνοντας πίσω ένα ανήλικο κοριτσάκι, την οικογένεια, τους φίλους, τους συγγενείς. Κι ένας άλλος, σώθηκε από θαύμα.

Όλα αυτά σε ένα νησάκι, μια τελεία στο χάρτη, τη Ρόδο μας. Η οποία από «ψηλά» ξεχωρίζει για τους... αιματοβαμμένους της δρόμους. Εδώ όπου βιώνουμε κανονικό πόλεμο. Τον πόλεμο της ασφάλτου.

Δεν υπάρχουν λόγια για να τον περιγράψει κανείς. Θερίζει εδώ και χρόνια, σε αυτό το νησί με ένα οδικό δίκτυο τόσο δα.

Αυτός ο εφιάλτης, εκτυλίσσεται μέρα και νύχτα μπροστά μας.  Δεν είναι θέμα –το έχουμε ξαναπεί- ούτε του Εισαγγελέα, ούτε του διοικητή της Τροχαίας, ούτε του δασκάλου οδήγησης, ούτε του οδηγού, ούτε του Δημάρχου, ούτε του Περιφερειάρχη. Είναι θέμα όλων μας.

Κυρίως όμως, είναι θέμα παιδείας και αυτοσεβασμού όπως συχνά αναφέρει ο σπουδαίος «Ιαβέρης».

Παιδείας και  εκπαίδευσης σε συνάρτηση με μια σειρά άλλους παράγοντες, που συνήθως τους ανακαλύπτουμε όλοι μας κατόπιν τραγωδίας. Σεμινάρια, διαλέξεις, άρθρα, επικαιρότητα, σχολικές παρεμβάσεις, πρόστιμα, προειδοποιήσεις, φαίνεται να μην συνετίζουν όπως θα έπρεπε.

Πώς φαίνεται αυτό;
20 νεκροί και 670 τραυματίες, μόνο στη Ρόδο τους τελευταίους 12 μήνες! Πόλεμος κανονικός δηλαδή.

Ανυπολόγιστος ο αριθμός και των σοβαρά τραυματιών που μεταφέρθηκαν για νοσηλεία εκτάκτως σε Αθήνα και Κρήτη.

Όλοι ξέρουμε, όλοι γνωρίζουμε. Και όλοι νομίζουμε ότι τίποτα από αυτά δεν μας αφορά. Κι αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ότι δηλαδή δεν έχουμε αντιληφθεί ότι ο θάνατος καραδοκεί και βρίσκεται παντού!

Οι προσπάθειες που γίνονται (γιατί κάποιοι παλεύουν με νύχια και με δόντια χρόνια τώρα να σταματήσουν τον πόλεμο τούτο) δυστυχώς δεν άλλαξαν την κατάσταση. Γιατί η κατάσταση, πολύ απλά είμαστε όλοι εμείς.

Όσο λοιπόν όλοι μας, θα επιμένουμε να μην συνειδητοποιούμε τι συμβαίνει και γιατί συμβαίνει, τόσο ο… Χάρος θα βγαίνει παγανιά.

Και το πιο τραγικό; Ότι τις περισσότερες φορές ο άτιμος, θερίζει αθώες ψυχούλες…!