Η συμβολή του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου στην 70χρονη μεταπελευθερωτική πορεία  των παραγωγικών και κοινωνικών τάξεων

Γράφει ο Κυριάκος Ι. Φίνας

Δ΄ΜΕΡΟΣ-ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ
Και μέχρι σήμερα, 2019, οι κατά διαστήματα Διοικήσεις του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου προσφέρουν τις Υπηρεσίες τους για την πρόοδο του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος.

Κι’ επειδή προσωπικά μου δίνεται η ευκαιρία να συμπληρώσω ορισμένες περιπτώσεις που ελήφθησαν υπόψη και επί των οποίων τονίζονταν η θετική προώθησή τους από μέρους μου, χωρίς ανταπόκριση, θα τις επαναλάβω, κατά τρόπο γενικό, καθόσον πιστεύω ότι διατηρούν την επικαιρότητά τους.

1) Συντονιστικό Συμβούλιο Ανάπτυξης της Δωδ/σου

Να σχηματιστεί ένα άτυπο προς το παρόν, Συντονιστικό Συμβούλιο Ανάπτυξης Δωδεκανήσου, με προοπτική συν τω χρόνω, να λάβει μόνιμο χαρακτήρα, με παράλληλη λειτουργία μιας ολιγοπρόσωπης Υπηρεσίας Στατιστικής και Μελετών του οποίου Πρόεδρος θα είναι ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου, Αντιπρόεδρος ο Δήμαρχος Κω και μέλη:οι Πρόεδροι του Παραρτήματος Δωδεκανήσου του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Δωδεκανήσου, του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, του Τεχνικού Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου, του Εργατικού Κέντρου Ρόδου και ο Πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Ρόδου. Η γραμματεία του Συντονιστικού Συμβουλίου να ανατεθεί στη Διεύθυνση του Επιμελητηρίου Ρόδου, η οποία και θα στηρίζει γραφειοκρατικά το προαναφερθέν Συντονιστικό Συμβούλιο.

2) Αξιοποίηση-όχι πώληση της εναπομείνασας αγροτικής και λοιπής δημόσιας δωδεκανησιακής ακίνητης περιουσίας.
3) Να λειτουργήσει ξανά η Γεωργική Σχολή στην αγροτική περιοχή Καλαμώνα.

4) Ενέργεια εποικοδομητική η παρακολούθηση των βασικών Δωδεκανησιακών τομέων.
Θα ήταν πολύ εποικοδομητικό να δημιουργηθεί μία ολιγοπρόσωπη Υπηρεσία με επικεφαλής ένα Πτυχιούχο Ανωτάτης Οικονομικής Σχολής, με βασική αποστολή την στατιστική παρακολούθηση όλων των παραγωγικών δραστηριοτήτων της Δωδεκανήσου, ως και η μελέτη και υπόδειξη μέτρων που πρέπει να παίρνονται κατά διαστήματα για την καλή πορεία της Δωδεκανησιακής Οικονομίας.

Για να μην περιπλακεί, όμως, η παραπάνω Υπηρεσία στον γραφειοκρατικό «κυκεώνα», πρέπει να μην έχει δημόσια εξάρτηση, αλλά να ενσωματωθεί σαν ανεξάρτητη Υπηρεσία ή Παράρτημα σε κάποιο ημικρατικό Οργανισμό. Και σαν τέτοιο, στο αρχικό στάδιο, τουλάχιστο, βλέπουμε το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου.


Ο επικεφαλής της ανωτέρω Υπηρεσίας θα ήταν πολύ αποδοτικό, εάν αποστελλόταν για λίγους μήνες στην Υπηρεσία Στατιστικής στην Αθήνα για πλήρη ενημέρωση για την οργάνωση της Υπηρεσίας που θα δημιουργηθεί.

5) Παρατηρητήριο βιώσιμου τουρισμού και γεωργίας
Στις 6.2.2013 υπογράφηκε στη Ρόδο, σε ειδική τελετή, πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ του Παγκόσμιου Τουρισμού, της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Παρατηρητήριο Βιώσιμο Τουρισμού. Όπως τονίστηκε κατά την εκδήλωση, ήταν το πρώτο,που ιδρύθηκε και θα λειτουργούσε σε Ευρωπαϊκό και Πανελλήνιο επίπεδο και θα είχε την έδρα του στη Ρόδο. Και όπως τιμητικά αναφέρθηκε, τη ναυαρχίδα του τουρισμού στην Ελλάδα.

Ο τότε Περιφερειάρχης Γιάννης Μαχαιρίδης, κατά το χαιρετισμό του, δεν παρέλειψε να θέσει ως στόχο του Παρατηρητηρίου, εκτός του τουρισμού και τους άλλους παραγωγικούς τομείς, αναφέροντας και τον πρωτογενή τομέα, τον οποίον, ως ανέφερε, λανθασμένα και αντιπαραγωγικά τις τελευταίες δεκαετίες, εδώ τουλάχιστον στα Δωδεκάνησα εγκαταλείψαμε, παρόλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που παρουσιάζουν στο Δωδεκανησιακό σύμπλεγμα.

Απόσα έχω υπόψη μου μέχρι σήμερα δεν παρουσιάστηκε κάτι το ουσιαστικό προς την κατεύθυνση αυτή.

Οφείλω, ωστόσο, επί του προκειμένου να παρατηρήσω ότι το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου, ήδη από το 1962 προσπάθησε να οργανώσει και τα δύο προαναφερθέντα όργανα, έστω και κατά τρόπο θεωρητικό, χωρίς, ωστόσο, να προχωρήσει με την επιβαλλόμενη επιμονή, καθόσον και από τότε κρίνονταν απαραίτητα για την αναπτυξιακή πορεία του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος.

....Κάθε φορά που αγοράζετε αγαθά αυξάνεται την απασχόληση. Αλλά θα πρέπει να είναι βρετανικά αγαθά, προκειμένου να αυξηθεί η απασχόληση σε αυτήν εδώ τη Χώρα. Και θα έχετε, ταυτόχρονα, τη χαρά ότι, εκτός από την αύξηση της απασχόλησης, συμβάλλετε και στον πλούτο της Χώρας μας, επειδή κινητοποιείτε και χρήσιμες άλλες δραστηριότητες...»

John Maynard Keynes
Άγγλος Οικονομολόγος
Λονδίνο, 1931

• • •

6) Ως πολύ καλά ενθυμάμαι, τον Ιούλιο του 1962, επί Προεδρείας στο Επιμελητήριο του μακαρίτη Δημητρίου Τσουβαλά, με την ευκαιρία της παρουσίας στη Ρόδο του Καθηγητή της Πολιτικής Οικονομίας στην Πάντειο Ανωτάτη Πολιτικών Επιστημών Ιερώνυμου Πίντου παρακλήθηκε ο τελευταίος να παρευρεθεί στο Επιμελητήριό μας σε σύσκεψη, όπου θα ανταλλάσοντας απόψεις, ως προς τα καίρια θέματα του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος και ιδιαίτερα του οξύτατου προβλήματος της υποαπασχόλησης και της εντεινόμενης μεταναστευτικής φυγής, που παρατηρείτο τότε στην περιοχή μας, με κυριώτερο προορισμό της Γερμανία.

Μετά το πέρας της Σύσκεψης ο Καθηγητής Πίντος έδωσε ειδική συνέντευξη στους δημοσιογράφους και ανέφερε, μεταξύ των άλλων: «... Από ενός και ημίσεως έτους, περίπου, ασχολούμαι με την μελέτην των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων της Επαρχιακής Ελλάδος, διότι πιστεύω ότι στοιχείον της επιτυχίας του Εθνικού Αγώνος δια την ανάπτυξιν είναι η αποκατάστασις των Επαρχιών, ως αυτονόμων κέντρων οικονομικής και κοινωνικής προόδου. Θεωρώ ότι, κάθε προσπάθεια πρέπει να καταβληθεί προς την κατέυθυνσιν αυτήν, ώστε αι Επαρχίαι δι’ ειδικών σχεδίων Περιφερειακής Αναπτύξεως, θα δυνηθούν να συμβάλουν όχι μόνον εις την επιτάχυνσιν του γενικού ρυθμού αναπτύξεως, αλλά ιδίως εις δημιουργίαν ευκαιριών απασχολήσεως δια την γενεάν, η οποία αντιμετωπίζει πρόβλημα συγκεντρώσεως εις Αθήνας ή εκπατρισμού.

«Η Περιφερειακή Ανάπτυξις προϋποθέτει γνώσιν όλων των στοιχείων, τα οποία είναι δεκτικά αναπτύξεως. Η σύγχρονη μέθοδος η ακολουθουμένη εις τας υπό ανάπτυξιν Χώρας είναι η εκτέλεσις απογραφής των πόρων της Περιφερείας, υπό μορφήν πλήρους γεωοικονομικού χάρτου της Περιφερείας, συντασσομένου επιμελεία ταχνικών και με σύγχρονα επιστημονικά μέσα...».

7) Αξιοποίηση  της δωδεκανησιακής πολιτιστικής κληρονομιάς. Στα πλαίσια αξιοποίησης όλων των συγκριτικών πλενεκτημάτων που διαθέτουν τα νησιά μας, πρέπει να συμπεριλάβουμε και την πολιτιστική μας κληρονομιά, της οποίας, δυστυχώς, μέχρι σήμερα, δεν έγινε επαρκής αξιοποίηση.


8) Εκτός των άλλων ο Καθηγητής της Οικονομίας και πρώην Διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας Αδαμάντιος Πεπελάσης σε ομιλία του στη Ρόδο στις 8 Ιανουαρίου 2005 αναφέρθηκε εκτενώς στην προσπάθεια που πρέπει να καταβληθεί εκ μέρους τηςΤοπικής Δωδεκανησιακής ηγεσίας για την ανάδειξη της Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Δωδεκανήσου, σε συνδυασμό με την ποιοτική αναβάθμιση του τουρισμού, που αποτελει τον κύριο μοχλό της Οικονομίας της, τονίζοντας, μεταξύ των άλλων: «...Η Ρόδος να καταστεί Κέντρο Διεθνούς Πανεπιστημίου, όχι με την τρέχουσα έννοια του Πανεπιστημίου, αλλά με την έννοια ενός χώρου έρευνας μιας Ακαδημίας, όπου θα καλλιεργούνται οι Επιστήμες...»

9) Παρόμοια πρόταση είχεν υποβάλει αρχές της δεκαετίας του 1990 και ο Ρόδιος δικηγόρος και τέως βουλευτής Δωδεκανήσου Βασίλειος Αν. Υψηλάντης, όπου τότε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και με την έμπρακτη βοήθεια του πρώην Ευρωβουλευτή Παναγιώτη Ρουμελιώτη, είχαν προωθήσει ψήφισμα για την ίδρυση στη Ρόδο “Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών”. Μάλιστα, ως τόπο εγκατάστασης της εν λόγω Ακαδημίας, τα υπάρχοντα κτήρια στον Προφήτη Ηλία. Ωστόσο, πέραν των μεμονωμένων περιπτώσεων πρέπει απαραίτητα να ενστερνιστούμε άπαντες ότι, η διατήρηση και ανάδειξη της Πολιτιστικής μας κληρονομιάς της Ρόδου, της Λίνδου και της Δωδεκανήσου γενικότερα αποτελεί εθνική ανάγκη.

10) Επαναφορά του θεσμού των ετήσιων διασκέψεων των παραγωγικών τάξεων Δωδεκανήσου. Από το 1977 το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου και μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990, είχε καθιερώσει την κατ’ έτος Διάσκεψη των Εμποροβιομηχανικών και των Ελεύθερων Οργανώσεων Δωδεκανήσου. Κάθε χρόνο εναλλακτικά σ’ ένα νησί του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος.

Κατ’ αρχήν, εκείνο που αποτέλεσε σημαντικό επίτευγμα από τις Διασκέψεις, ήταν ότι έγινε πεποίθηση σε όλους τους εκπροσώπους των νησιών ότι, η Οικονομία της Δωδεκανήσου είναι ενιαία και συνεπώς η τύχη των επί μέρους παραγωγικών δραστηριοτήτων κοινή. Το πνεύμα αυτό της ενότητας του οικονομικού χώρου της περιοχής και της κοινής προσπάθειας για την προβολή και επίλυση των προβλημάτων επικρατούσε σε κάθε ετήσια Διάσκεψη.

Έτσι, μετά από κάθε Διάσκεψη, το Επιμελητήριο όχι μόνο προωθούσε τα πορίσματα, αλλά και βρισκόταν σε συνεχή επαφή με τις Διοικήσεις των Οργανώσεων και των άλλων νησιών της Δωδεκανήσου για την από κοινού αντιμετώπιση των προβλημάτων, που κάθε τόσο δημιουργούνταν στη Δωδεκανησιακή περιοχή.
Έχουμε τη γνώμη ότι, ο θεσμός αυτός των κατ’ έτος Διασκέψεων πρέπει να επαναληφθεί και μάλιστα να καθιερωθεί σε μακροπρόθεσμη προοπτική.

Προσπάθεια χαμηλού κόστους παραγωγής. Σε πολλές περιπτώσεις τα αγροτικά προϊόντα από τρίτες Χώρες φθάνουν στην Ελλάδα σε χαμηλότερες τιμές από τα Ελληνικά, παρόλο που τα ξένα επιβαρύνονται και με τα μεταφορικά.

11) Ο Καθηγητής Αν. Σιώμος τονίζει, επί του προκειμένου, και αναφέρει, ότι στην Ελλάδα το πρώτο σε ποσότητα εισαγόμενο λαχανικό είναι η πατάτα. «...Το μεγαλύτερο ποσοστό έρχεται από την Αίγυπτο. Είναι κατώτερης ποιότητας από την Ελληνική πατάτα και δεν είναι πιστοποιημένη.

Οι έμποροι, όμως, την αγοράζουν στο ένα δέκατο της τιμής από αυτήν που βρίσκεται στην Ελλάδα. Το ίδιο κάνουν με την ντομάτα, το καρότο, το μαρούλι, το κολοκυθάκι, τη μελιτζάνα, την πιπεριά και το σέλινο...».

Έτσι, φθάσαμε να έχουμε ελλειμματικό εξωτερικό εμπορικό ισοζύγιο στα αγροτικά προϊόντα που φθάνει περί τα 2,95 δισ. ευρώ. Στο ρυθμό που βαδίζουμε, ίσως ακόμη και το Εθνικό μας προϊόν, το ελαιόλαδο, δεν αποκλείεται μελλοντικά να αποτελέσει προϊόν εισαγωγής.

• • •

Ανακεφαλαιωτικά σαν επιστέγασμα των πολυετιών προσπαθειών τους οι Αιγαιοπελαγίτες  για να δικαιωθούν στις νόμιμες προσπάθειές τους μπορούν με ικανοποίηση να μεταφέρουν στους μεταγενέστερούς μας τη σοφή παρακαταθήκη, του Αγωνιστή του 1821, του Γέρου του Μοριά Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, που είχε διακηρύξει στους νέους στην Πνύκα, τα πρώτα χρόνια της Εθνικης Παλιγγενεσίας προ 182 χρόνων από σήμερα, συγκεκριμένα το Νοέμβριο του 1837: «Εμείς φυτέψαμε το δένδρο σε σάς απομένει να το φροντίζετε για να μη μαρανθεί».