Προσδοκίες που ματαιώνονται...

Όταν η επιθυμία μετατρέπεται σε προσμονή απέναντι σε κάτι που δεν έρχεται, οι προσδοκίες ματαιώνονται και όλα γύρω μοιάζουν άχρωμα. Πόσες φορές δεν περιμένουμε με αγωνία αυτό το «κάτι» που θα αλλάξει τη ζωή μας; Πόσες φορές δεν επιθυμήσαμε κάτι χωρίς ανταπόκριση; Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν πρέπει να συνεχίσεις να επιμένεις ή μήπως είναι καλύτερα να παραιτηθείς... Απορείς μήπως έκανες κάποιο λάθος ή μήπως τελικά είναι μάταιος κόπος...

Όλα στη ζωή μετριούνται ως εμπειρίες. Άλλοτε φτάνεις στον προορισμό σου κι άλλοτε όχι. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα είσαι ελεύθερος να ονειρευτείς το «αδύνατο», να διεκδικήσεις το «παράλογο», να κυνηγήσεις το άφταστο. Η διαδρομή σε κάνει πιο δυνατό, πιο ώριμο. Ίσως, άλλωστε να είναι ο μόνος νοερός τρόπος διαφυγής από τη ρουτίνα: να σκέφτεσαι πώς θα ήταν, αν όλα όσα επιθυμείς συνέβαιναν στην πραγματικότητα. Όχι, δεν είσαι αφελής, ούτε ονειροπόλος. Ίσως, ρομαντικός. Ίσως, αντισυμβατικός. Ίσως, υπέρμετρα αισιόδοξος.

Όσες ματαιώσεις και να ζήσει κανείς, υπάρχει μια βαθιά ανάγκη να είσαι σε επαφή με την εν δυνάμει καλύτερη εκδοχή της ζωής σου. Δεν θέλεις να κατηγορήσεις ή να αφορίσεις ανθρώπους και καταστάσεις στο παρόν σου. Ούτε να συγκρίνεις, να παραπονιέσαι ή να μοιρολατρείς. Ψάχνεις απλά ένα «καταφύγιο» για τις δύσκολες στιγμές σου. Υπάρχει πάντα κάτι που σκέφτεσαι και σε κάνει να νιώθεις γαλήνια, τις ώρες που όλοι και όλα σου φταίνε. Είναι εκείνο το «τι θα γινόταν άραγε αν...». Ταξιδεύεις μέσα από το νου σου σε όλα εκείνα που δεν έγιναν, δεν ολοκληρώθηκαν ή δεν είχαν ευοίωνο τέλος. Το κάνεις για να νιώσεις όλα όσα θα μπορούσες να νιώσεις. Όχι για να πονέσεις ή να θυμώσεις.  Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τείνουμε να εξιδανικεύουμε αυτό που δεν βιώσαμε. Σε σημείο, που δεν ξέρεις πια αν πρόκειται για ένα πιθανό σενάριο ή για δικές μας προβολές, φαντασιώσεις και υπερβολές. Η επιθυμία πολλές φορές παραποιεί την αντικειμενική θεώρηση της πραγματικότητας. Η αναμονή, η λαχτάρα, η προσδοκία για όλα όσα απουσιάζουν μας κάνει πιο συναισθηματικούς, ευάλωτους και επιρρεπείς σε λεπτομέρειες που τελικά να μην έχουν και τόση σημασία.

Πώς μπορεί κανείς να απεγκλωβιστεί από αυτό τον φαύλο κύκλο των προσδοκιών που δεν ικανοποιούνται; Ίσως, μόνο αν νιώσεις ότι έκανες ό,τι μπορούσες. Όταν δεν θα έχεις τι άλλο να δοκιμάσεις. Όταν έρχεται η ώρα να σεβαστείς τη «φυσική» ροή των γεγονότων. Μπορείς να αγωνιστείς για έναν σκοπό, αλλά όχι να τον «εκβιάσεις». Μπορείς να διεκδικήσεις το «θέλω» σου, αλλά όχι να πιέσεις ή να εξαναγκάσεις. Μπορείς να ελπίζεις, αλλά όχι να αυταπατάσαι.

Τόσο οι προσδοκίες όσο κι οι απογοητεύσεις είναι μέρος της ιστορίας σου. Συνθέτουν αυτό που έχεις γίνει. Έχεις μάθει να δέχεσαι και αυτό που δεν εκπληρώνεται. Όχι με ηττοπάθεια και αυτολύπηση, αλλά με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό. Είσαι περήφανος που προσπάθησες, που υπηρέτησες το πάθος σου, την επιθυμία σου. Δεν πρόδωσες τον εαυτό σου. Έκανες το χρέος σου απέναντι στην ανάγκη σου να δοκιμάσεις, να αγωνιστείς, να τολμήσεις, να ρισκάρεις. Κι αν το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε τον αγώνα σου, σου αρκεί που εσύ ξεπέρασες τα όριά σου..!
Ίσως, λοιπόν, οι προσδοκίες να λειτουργούν ως κινητήρια δύναμη τελικά. Σε κρατούν σε εγρήγορση. Σε βοηθούν να μην εγκαταλείψεις εύκολα. Σε πεισμώνουν, ώστε να τα δώσεις «όλα». Ακόμα, κι αν δεν τα καταφέρεις, ξέρεις ότι δεν επαναπαύτηκες, δεν συμβιβάστηκες. Έκανες την υπέρβασή σου. Και αν τυχόν έρθει η διάψευση, η ματαίωση δεν χρειάζεται να μετανιώνεις. Άλλοι δεν τολμούν ποτέ. Δεν ρισκάρουν ποτέ. Και έτσι δεν θα μάθουν ποτέ πόσο κοντά θα έφταναν...