Λιμάνι, φιλί ζωής...

Γράφει ο
Αγαπητός Ξάνθης
αρχιτέκτονας

 

Όλοι έχουμε μια γωνιά να ξαποστάσουμε. Όλοι μας κρύβουμε ένα κομμάτι ηρεμίας και ησυχίας σαν αντίδοτο στις ανθρώπινες τρικυμίες. Είμαστε σαν το ποδήλατο που τρέχει και κινείται αλλά και σταματά για να μαζέψει τη δική του δύναμη για την επόμενη πορεία

Έτσι λειτουργεί και ένα λιμάνι, ως αποσβεστήρας από τις φουρτούνες και τις αντάρες. Αλλά και ως κόμβος σχέσεων και εμπορίου των ανθρώπων.

Είναι το χείλος που ενώνει τη θάλασσα με το κάστρο, την ακτή με τη γη.

Είναι η πύλη εισόδου και ανοίγματος της πόλης αλλά και συνάντησης με χαρές και λύπες, με χαμόγελα και κλάματα.

Είναι το σημείο που η μάνα ξεπροβοδίζει το γιό στο ταξίδι της μετανάστευσης, αλλά και εκείνο που η σύζυγος αγαλλιάζει τον άντρα της επιστέφοντας από τη ξενιτιά.

Ανάμεικτα συναισθήματα ξετυλίγονται στην προβλήτα.

Είναι «η οθόνη της αλμύρας» πολλών εικόνων.

Είναι ο χώρος που αναστενάζει και ιδρώνει ο λιμενεργάτης για να ζήσει αυτός και η οικογένεια του και συγχρόνως είναι η θέση που μπαρκάρει ο πλούσιος την μερσεντές του για να ταξιδεύει με το κρουαζιερόπλοιο για την απόλαυση του.

Είναι η υπηρεσία του λιμενικού, που δέχεται στην αγκαλιά του τις μάνες πρόσφυγες από τη Συρία με τα μωρά τους με την ελπίδα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους.

Όμως είναι και η αυλή του αληθινού ναύτη με τους καημούς του αλλά και με τη δύναμη του που φυλάσσει για να αποκρούει τα κύματα για να φωνάξει βροντερά:
«η θάλασσα μισάει την προδοσία και τους προδότες, δεν είμαι λιμανίσιος αλλά θεριό που παλεύει με το άλλο δίδυμο θεριό, τη Θάλασσα».

Αυτό είναι το Λιμάνι για μένα

Μια αντίθεση, μια σύγκρουση, μια πίκρα, ένα χάδι αλλά και ένα φιλί

Αφήνει την δική του γεύση, ανάλογα πως την εισπράττεις.  

Υ. Γ. Το άρθρο συντάχτηκε σε ανταπόκριση εργασίας στο πλαίσιο της ομάδας «Αγέρι Γραφής», η οποία συνεχίζει απρόσκοπτα για τρίτο δημιουργικό έτος το έργο της.