Συμπληρώνονται 20 χρόνια σήμερα από τον θάνατο του Γεωργίου Λαμπριανού

Συμπληρώνονται σήμερα είκοσι χρόνια από τον θάνατο του Γεωργίου Λαμπριανού, συνδικαλιστή και βουλευτή Δωδεκανήσου, στα ταραγμένα χρόνια της περιόδου 1964-1967, που σημαδεύτηκαν με την παραίτηση του λαοπρόβλητου τότε ηγέτη της Ένωσης Κέντρου Γεωργίου Παπανδρέου, του Γέρου της Δημοκρατίας, όπως έμεινε στην Ιστορία.

Την παραίτηση του ηγέτη του μεγάλου Ανένδοτου Αγώνα κατά της αυταρχικής Δεξιάς (ΕΡΕ) του Κωνσταντίνου Καραμανλή ακολούθησαν πρώτα η αποστασία βουλευτών και μετά η δικτατορία της Χούντας των συνταγματαρχών.
Πιστός στις απαράβατες αρχές και αξίες του, ο Γεώργιος Λαμπριανός παρέμεινε πιστός στον Γεώργιο Παπανδρέου και την Ένωση Κέντρου τιμώντας την ψήφο των πολιτών της Δωδεκανήσου, παρά τις πιέσεις και τις προσφορές που του έγιναν, προκειμένου ν’ ακολουθήσει τους αποστάτες.

Κατά κοινή παραδοχή υπήρξε ο τελευταίος μιας μεγάλης γενιάς πολιτικών της Δωδεκανήσου, όπως ο Γιάννης Ζίγδης και ο Στέλιος Κωτιάδης, που με τη δράση και την εντιμότητά τους σημάδεψαν ανεξίτηλα τη μεταπολεμική Ιστορία του τόπου μας.
Γενναίος και ασυμβίβαστος μαχητής υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων ο Γεώργιος Λαμπριανός καταγράφηκε στις συνειδήσεις των απλών και φτωχών ανθρώπων της Δωδεκανήσου, στις δύο πρώτες δεκαετίες μετά την Ενσωμάτωση με την Πατρίδα, αλλά και στην Ιστορία των νησιών μας ως ο στυλοβάτης του Συνδικαλιστικού Κινήματος στα Δωδεκάνησα, και όχι μόνο, με σημαντικές κατακτήσεις για τους εργαζόμενους της περιοχής, οι οποίοι κυριολεκτικά τον αγάπησαν και τον λάτρεψαν, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Και, φυσικά, οι παλαιότεροι του νησιού μας τον θυμούνται με την ίδια εκτίμηση, με την ίδια αγάπη και σεβασμό.

Η ζωή του
Ο Γιώργος Λαμπριανός, ο μακροβιότερος πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Δωδεκανήσου και Ρόδου  γεννήθηκε στον Αρχάγγελο της Ρόδου το 1916. Ήταν παιδί πολύτεκνης οικογένειας.
Σε ηλικία 3 ετών έχασε τη μητέρα του με τραγικό τρόπο καθώς έπεσε από την ελιά την ώρα της ελαιοσυγκομιδής και σκοτώθηκε. Έτσι από μικρός αναγκάστηκε να μεγαλώσει σε ξένα χέρια και να ζήσει κοντά στους θείους του και στη γιαγιά του.

Παρά τα δύσκολα παιδικά χρόνια που έζησε κατάφερε να έχει καλές επιδόσεις στο σχολείο και μάλιστα ήταν άριστος μαθητής. Όμως αναγκάστηκε να αφήσει το σχολείο στην Ε’ δημοτικού, λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς του, και λόγω του ότι ασθένησε σοβαρά.

Στα 11 του χρόνια ξεκίνησε να εργάζεται μαζί με το μεγάλο του αδερφό, στα έργα που εκτελούνταν στο νησί κατά την Ιταλοκρατία. Σταθμός στη ζωή του Γιώργου Λαμπριανού ήταν το έτος 1948 καθώς τότε ίδρυσε το σωματείο οικοδόμων Αρχαγγέλου ξεκινώντας στην ουσία από αυτό και τη συνδικαλιστική του δράση.
Το έτος 1950 ήταν υποψήφιος στις εκλογές του Εργατικού Κέντρου Ρόδου στις οποίες εκλέχθηκε πανηγυρικά πρόεδρος, διατηρώντας τη θέση αυτή για πολλά χρόνια.

Το 1963 έθεσε υποψηφιότητα με την Ένωση Κέντρου κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής για λίγες ψήφους.

Στις εκλογές που επαναπροκηρύχθηκαν το 1964 η εκλογή του ήταν θριαμβευτική. Μάλιστα ο Γεώργιος Παπανδρέου τότε τον όρισε πρόεδρο της επιτροπής συνδικαλιστικών θεμάτων. Επί των ημερών του καθιερώθηκε ξεκινώντας πιλοτικά από τα Δωδεκάνησα το 7ωρο στην απασχόληση των οικοδόμων που αργότερα επεκτάθηκε και στην υπόλοιπη χώρα.

Παράλληλα συνέβαλε στο να επεκταθεί η ασφαλιστική κάλυψη του ΙΚΑ και σε άλλα νησιά εκτός από τη Ρόδο, καθώς επίσης και στην υλοποίηση νομοθετικής ρύθμισης για την εξασφάλιση ενσήμων «υπέρ αγνώστων».
Τον Απρίλιο του 1967 πάφθηκε από πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ρόδου λόγω της συνδικαλιστικής του δράσης και συνελήφθη μερικούς μήνες αργότερα (το 1968)  για τον αντιδικτατορικό του αγώνα.

Στις 20 Μαρτίου το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών τον καταδίκασε σε 1 χρόνο φυλάκιση.
Το έτος 1974 ήταν και πάλι υποψήφιος με την Ένωση Κέντρου όμως δεν εξελέγη. Αποφάσισε τότε να αποσυρθεί από την πολιτική ζωή, όμως επέστρεψε στο Εργατικό Κέντρο Ρόδου και μετά από λίγα χρόνια συνταξιοδοτήθηκε.
Το Μάιο του 1980 υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο ακολούθησαν και άλλα στη συνέχεια. Η κατάσταση της υγείας του σταδιακά επιδεινώθηκε με αποτέλεσμα να αφήσει την τελευταία του πνοή στις 9 Μαρτίου 1999.
Συνέχιζε όμως μέχρι τότε να αρθρογραφεί και να παίρνει θέση στα ζητήματα του τόπου απηχώντας τις απόψεις του γνήσιου εργατικού κινήματος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η περίπτωση Λαμπριανού ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις στην ελληνική πολιτική σκηνή, καθώς εξελέγη βουλευτής χωρίς να έχει τη βασική μόρφωση που έδινε τότε το δημοτικό σχολείο.
Παρ’ όλα αυτά είχε γίνει ο αγαπημένος αγωνιστής των εργατών της περιοχής καθώς τον θεωρούσαν δικό τους άνθρωπο, και όχι άδικα καθώς ήταν αγνός και δεν προερχόταν από πλούσια οικογένεια, ή από οικογένεια με όνομα. Ήταν ένας λαϊκός άνθρωπος και ένας λαϊκός αγωνιστής ο οποίος τελικά πέθανε και πάμφτωχος.

Ο Γιώργος Λαμπριανός  με τον Γιώργο Παπανδρέου το 1964
Ο Γιώργος Λαμπριανός με τον Γιώργο Παπανδρέου το 1964