Δεν έχει βγει ακόμη από το δάσος ο Κολοσσός

Η ψυχολογική ανάκαμψη είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αθλητισμού και σε ερασιτεχνικό επίπεδο κάνει θαύματα. Σε επαγγελματικό, αρκετές φορές φέρνει αποτελέσματα, άλλες πάλι όχι. 

Στην περίπτωση του Κολοσσού H Hotels, η πρώτη εκτός έδρας νίκη στο φετινό πρωτάθλημα μπορεί να μην τον έκανε αυτομάτως υπερομάδα, μπορεί να μην τον τράβηξε καν από την τελευταία θέση της βαθμολογίας, όμως αν μη τι άλλο του έδωσε ένα πολύτιμο «φιλί ζωής» και εξαρτάται πλέον από τον Στέργιο Κουφό και τους παίκτες του αν θα το αξιοποιήσουν.

Σίγουρα η πίεση υπάρχει ακόμη στις πλάτες των «θαλασσί» και πιθανότατα να βαραίνει όλο και περισσότερο τα χέρια και τα πόδια τους (ενδεχομένως και το νου τους) όσο περνούν οι αγωνιστικές – που δεν είναι και πολλές – όμως τουλάχιστον θα κερδίσουν και πάλι τον σεβασμό εάν δεν πέσουν αμαχητί. 

Τα λόγια του Κουφού, μετά το παιχνίδι με τον Ήφαιστο, φαίνεται πως έπιασαν τόπο. «Είπα στα παιδιά ότι όποιος δεν μπορεί να θυσιάσει το κορμί και την ψυχή του, να μην έρθει ξανά. Εγώ τους είπα πως νιώθω ότι μπορούμε να σωθούμε και θέλω να πιστεύω ότι θα καταθέσουμε ψυχή». Τους «χτύπησε» στον εγωισμό, αυτόν που όλοι οι αθλητές, που θέλουν να φτάσουν ψηλά, έχουν μέσα τους και τους δίνει ώθηση μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Είναι πολλά χρόνια ο Κουφός στο χώρο και ξέρει καλά τι να πει και πώς να το πει σ’ αυτούς που κάθονται απέναντί του.

«Δεν το έκανα για εντυπωσιασμό, απλά ξέρω από τέτοιες καταστάσεις και πως υπάρχουν άνθρωποι που πολλές φορές δεν μπορούν να τις διαχειριστούν. Δεν είναι κακό ή αδυναμία, απλά συμβαίνει» εξήγησε στο Βasketa.gr για την ατάκα της προηγούμενης εβδομάδας.

«Περίμενα ότι θα βρω μια δύσκολη κατάσταση, αλλά όχι τέτοιο θέμα. Να είναι παίκτες ψυχολογικά παρατημένοι, που να προηγούνται με 16 πόντους και να νιώθουν ότι τώρα κάτι θα γίνει και θα χάσουμε. Όταν μια τέτοια κατάσταση σε πάρει από κάτω, το κατρακύλισμα είναι εύκολο και δεν μπορείς μετά να το σταματήσεις. 

Συνεπώς, το πρώτο πράγμα που με ενδιέφερε ήταν να βρω ένα σημείο στήριξης και να κερδίσουν αυτά τα παιδιά το μπασκετικό τους εγωισμό. Σε τελική ανάλυση, ακόμα και αν πέσουμε, να έχουμε κερδίσει την υστεροφημία μας. Οι παίκτες παίζουν για μια ομάδα, αλλά τελικά και για τον ίδιο τους τον εαυτό και την επόμενη μέρα και αν δεν τα καταφέρουν θα πρέπει να βγουν από το γήπεδο έχοντας δώσει τα πάντα. Να είμαστε όπως τους λέω μπασκετικά υπερήφανοι».

Ο Κουφός δεν είναι χθεσινός, ήξερε πολύ καλά τι αναλάμβανε όταν δέχθηκε την πρόταση του Κολοσσού. Ήξερε τις δυσκολίες και είχε μετρήσει τις πιθανότητες. Κι αποφάσισε να σηκώσει μανίκια και να δουλέψει με το υλικό που δεν είχε διαλέξει ο ίδιος. Τι μπορούσε να κάνει; Ν’ αλλάξει τη νοοτροπία, να δώσει αυτοπεποίθηση στους παίκτες του και να τους «τσιγκλήσει» το συναίσθημα.

«Αν κάτι δεν ανέχομαι, δεν μπορώ ρε αδελφέ να το χωνέψω, στα 33 χρόνια που ασχολούμαι με την προπονητική είναι να πέφτει μια ομάδα μου χωρίς μάχη. Ακόμα και να χάσει ένα παιχνίδι θέλω να τα έχει δώσει όλα, και αυτό έχω πει και στους παίκτες μου» τονίζει χαρακτηριστικά ο Κουφός και τα λόγια του θυμίζουν στους πιο παλιούς φίλους της ομάδας, αυτούς που έχουν ζήσει την πορεία «τρένο» προς την Α1, έναν άλλο προπονητή που είχε κάνει σλόγκαν «μέχρι και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών μας», τον Βασίλη Φραγκιά. 

Στον πάγκο του Κολοσσού έχουν καθίσει εξαιρετικοί προπονητές και όλοι έχουν συμβάλει στην καθιέρωση της ομάδας ως την καλύτερη περιφερειακή της τελευταίας εικοσαετίας. Κάποιοι δούλεψαν χωρίς πολλά λόγια, κάποιοι πιο… αποστασιοποιημένα από συναίσθημα και κάποιοι για τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό σε όλα αυτά. Όμως στη θέση που βρίσκεται τώρα η ομάδα, ο Κουφός ήταν η σοφότερη επιλογή. Ίσως στο τέλος να μην τα καταφέρει. Ίσως η διοίκηση του εμπιστευτεί τα ηνία των «θαλασσί» και στην Α2, με την προοπτική να τους επαναφέρει στα «σαλόνια». Το σίγουρο είναι ότι έχει κερδίσει τους παίκτες του και θέμα χρόνου είναι να κάνει το ίδιο και με τον κόσμο της Ρόδου που έχει απογοητευτεί. 

«Στα αποδυτήρια στο ημίχρονο (σ.σ. στο Αλεξάνδρειο), τους μάζεψα και τους ρώτησα “Μαλ… είμαστε όλοι μαζί μια γροθιά;” και με μια φωνή είπαν όλοι το ναι. Προσπάθησα να τους αποφορτίσω από τη διαφορά (σ.σ. στο -17) κι είπαμε ας πάρουμε τα δύο επόμενα αμυντικά μας ριμπάουντ, όπως κι έγινε. Δούλεψε και η ζώνη, έβαλε και ο Τσούπκοβιτς τα μεγάλα σουτ, ήταν και ο Ντεμπς εξαιρετικός όπως και όλα τα παιδιά. Τι να πω για τον Γεωργαλλή. Το παλικάρι έπαιξε τεσσάρι, πεντάρι μέχρι και… εξάρι, γύρισε πίσω να μαρκάρει, έδινε συμβουλές στους ξένους πότε να σουτάρουν, έκανε τα πάντα.

Νιώθω ικανοποίηση γιατί κέρδισα την εμπιστοσύνη τους. Διότι πλέον θα γυρίσουν και θα πουν, ρε αυτός μας πρήζει, αλλά κάτι βγήκε. Είχε δίκιο, είμαστε καλοί παίκτες και καλά μας… γκρίνιαζε. Αυτό θέλω ν’ αποκτήσουν και πάλι, την αυτοπεποίθησή τους. Και πάλι τελευταίοι είμαστε και αν οι άλλες ομάδες πάρουν τα παιχνίδια που θέλουν δεν προλαβαίνουμε να σωθούμε. Όμως βλέπουν πλέον τα παιδιά κάτι μπροστά τους, χειροπιαστό και αυτό θα κυνηγήσουν.

Χαίρομαι πέρα από τους παίκτες μου γιατί εξαργυρώνεται και μια τρομερή δουλειά από τους συνεργάτες μου στο προπονητική επιτελείο. Ο Στάθης (Νεραντζάκης), ο Νίκος (Μοσχοβάκος), ο Δημήτρης (Ρώσσης) που αφιερώνουν απίστευτες εργατοώρες για το μακροσκελέστατο βίντεο στην προπόνηση και όχι μόνο. Διότι η εικόνα είναι το Α και το Ω στον παίκτη για να του εξηγήσεις κάτι».