Το χελιδονόπτερο

Γράφει η  Ρένα Στεφανάκη, φιλόλογος

Πόσο διάφανος είμαι και πόσων ωκεανών η ηχώ;
Όταν με κοιτάς, τι βλέπεις;
Ξέρεις; Ονειροπολώ.
Είμαι ένας περιπλανώμενος ήρωας, είμαι ένα πουλί κι εγώ που συχνά μεταναστεύω.
Έλκομαι απ’ τον καιρό.
Αγαπώ την αλήθεια των ανθρώπων που εξακολουθούν να κοιτάζονται στα μάτια.

Η ταυτότητα μου είμαι εγώ και η ηλικία μου, της αποδημίας και της επιστροφής, μια πορεία από το μαύρο στο άσπρο. Χελιδόνι θα με πω ή ιπτάμενη σκακιέρα, γιατί τις νύχτες  ονειρεύομαι ότι πετάω.

Το μέλλον μου με κουβαλάει  στις φτερούγες του και πίστεψέ με είναι εξαιρετικά φωταγωγημένο σαν εκδήλωση θάρρους και αλήθειας.
Κι αν σου μιλάω ελληνικά κι όχι με κελαηδισμούς και τιτιβίσματα ή με αρώματα λουλουδιών από τον κήπο της γιαγιάς μου, με γιασεμιά και κρίνους δηλαδή, πιο λευκούς κι από τις καθαρές μου προθέσεις, αν σου μιλάω ελληνικά δεν είναι γιατί ξέχασα  την πατρίδα μου,αλλά γιατί, έτσι, μπορείς να με καταλάβεις.

Ένιωσα την απόχη στα χέρια και στα μάτια τους ,μάτια σκληρά κι ανέκφραστα. Ήταν όμως πιο πολλές οι φωλιές που μου ‘χτισαν  από τα ερείπια του μίσους. Γιατί ήταν γήινοι κι οι κάτοικοι του κάστρου και ως φρουροί της ανθρωπιάς μου ‘δειξαν καλοσύνη.
Και καθώς ο χρόνος κυλάει στα ποτάμια και στα μάτια μου, που δακρύζουν πότε πότε, συνεχίζω τις πτήσεις μου πάνω από το Μαντράκι, την Παλιά πόλη, την Καλλιθέα, τη Λίνδο, τις Επτά πηγές, που, αν και  επτά, δεν ξεδιψάνε τον πόθο μου να μπαίνω στα λιμάνια και στις αγκαλιές των ανθρώπων.