Άνοιξη και καλή συνέχεια στην... Ψαρακοστή

Γράφει η Ελένη Λεφάκη-Στάτη

Έφτασε λοιπόν δειλά δειλά η άνοιξη και μετά από έναν σχετικά βαρύ χειμώνα σε όλα τα επίπεδα, προσπαθούμε να δούμε με αισιοδοξία το μέλλον.

Εάν βέβαια εστιάσουμε στις ειδήσεις, αυτό είναι αρκετά δύσκολο, αφού συνήθως ακούμε τα δυσάρεστα γεγονότα που συμβαίνουν  παγκοσμίως. Είναι επίσης δύσκολη η αισιοδοξία, γιατί είναι δύσκολα και τα οικονομικά! Αφού συνεχώς οι λογαριασμοί έρχονται  όλο και πιο διογκωμένοι σε σημείο που να μπαίνεις σε υποψίες. Και τα «κουκιά» δε φτάνουν. Δεν βγαίνουν τα νούμερα!

Ταυτόχρονα διαφημίζεται η ζωή των εκατομμυριούχων  και δισεκατομμυριούχων και φαντάζει σαν επίγειος Παράδεισος, (δεν ξέρουμε βέβαια αν όντως είναι).

Και ατενίζουμε προς το υπερπέραν με απορία, ψάχνοντας  μήπως μπορέσουμε και καταλάβουμε στο σύμπαν τι στο καλό συμβαίνει κι υπάρχουν αυτές οι ανισότητες!

Σε αυτές τις δύσκολες σχετικά καταστάσεις (πάντα υπάρχουν και δυσκολότερες), ανατρέχω στο παρελθόν των  γονιών μας και των παππούδων μας. Που τα παιδάκια φορούσαν παπούτσια μόνο τις Κυριακές, και περπατούσαν ξυπόλυτα χιλιόμετρα για να πάνε σχολείο. (Ευτυχώς δίχως τις σημερινές βαριές τσάντες- Ε! Σήμερα μορφωνόμαστε πολύ! Αν κρίνω από το βάρος των βιβλίων...).

Και θυμάμαι κάποιους ανθρώπους που δεν γνώριζαν καλά καλά τα ελληνικά γράμματα κι εύχονταν «Καλή Ψαρακοστή» για τη Σαρακοστή. Και την προγιαγιά μου, που τέτοιες μέρες πήγαινε στ’ Απόδειπνα στην Εκκλησία κι άκουγε το «Μεθ’ ημών ο Θεός». Μαζί μας δηλαδή ο Θεός! Κι εκείνη, έτσι όπως το άκουγε, καταλάβαινε: «Με θυμό ο Θεός»! Κι έλεγε νευριασμένα, παίρνοντας το μέρος του Θεού: «Είδες; Με θυμό ο Θεός! Θύμωσε ο Θεός!».

Έλεγε και στον άντρα της να μάθει το «Πάτερ ημών» κι εκείνος της απαντούσε: «Τι! Παπάς θα γίνω;»

Εκείνος βέβαια, φοβόταν τον Παράδεισο γιατί «εκεί θα έχει δροσιές», κι είχε βρογχικά και θα κρύωνε!

Κι όμως, έζησαν οι παππούδες μας κι επιβίωσαν! Σε πιο δύσκολα χρόνια. Με πιο λίγα. Με πιο απλά πράγματα. Με πιο απλή σκέψη!

Και παίρνω κουράγιο και δύναμη. Και λέω, δεν μπορεί!

Δεν υπάρχει στον κόσμο μας μόνο ο πόνος, η μιζέρια κι η δυσκολία. Υπάρχει και κάτι πιο ελπιδοφόρο. Πιο φωτεινό! Που μας το θυμίζουν τα φωτεινά ματάκια των παιδιών. Και μάλιστα εκείνων του Τρίτου κόσμου, που χαίρονται με μια καραμελίτσα! Μας το θυμίζουν οι παρέες που μοιράζονται το φαγητό , τους καημούς και τα καλαμπούρια τους.

Μας το θυμίζουν κάποιοι κρυφοί ήρωες που δεν τους πιάνει το μάτι σου, κι όμως είναι εκεί όταν έχεις ανάγκη να σου σκουπίσουν  τον ιδρώτα του προσώπου σου.

Υπάρχει κι αυτή «η λεμονιά που ανθίζει στη γειτονιά»  όπως λέει γνωστό μας τραγούδι. Μας προσκαλεί να κάνουμε υπομονή. Γιατί ανθίζει! Είναι φτιαγμένη από Φιλάνθρωπο Χέρι. Το άρωμά της είναι δωρεάν. Και υπόσχεται πολλά! Και όμορφα!