Στον Βαγγέλη, κάπου ψηλά!

Αγαπημένε, 

Η αλήθεια είναι, ότι πάει ένας χρόνος, που επικρατεί μεγάλη αναστάτωση στα στοιχεία της φύσης.

Μοιάζει να πανηγυρίζει, από τότε που σκόρπισες τη  σκόνη σου, στο σύμπαν το άπειρο. Η γη χορεύει διαρκώς, τα σύννεφα συγκρούονται, η βροχή διαμαντένια και τα σκίτσα σου προσπαθούν να συγκροτήσουν έναν τεράστιο πίνακα, για το μοναδικό μήνυμα στους ανθρώπους. Ένας Ευαγγελισμός που όλοι μας περιμένουμε την παραλαβή του.

Έχεις λίγο καιρό που δεν μαγειρεύεις στη γιορτή σου, οι άνεμοι δεν φυσάνε ούριοι και εμείς αποφασίσαμε να οργανώσουμε αυτήν τη μάζωξη, μήπως και μπορέσουμε να καταλάβουμε, τι πρέπει να θυσιάσουμε, για το ταξίδι της επιστροφής σου. Γήινες προλήψεις και αδυναμίες αγαπημένες της πεπερασμένης παρουσίας μας. Και μια απορία. Πώς μπορείς να κλείνεις τα μάτια, εσύ που έμαθες σε τόσους να τα κρατάνε ανοιχτά;

Βέβαια, η άλλη σοβαρή παρατήρηση, αγαπημένε Βαγγέλη, είναι η απουσία των ήχων της κουκουβάγιας. Τις πήρες μαζί σου για πάντα. Είχες μία ανησυχία για την τύχη τους, πρέπει να αφήσεις τις κουκουβάγιες να κατέβουν στη γη.

Είναι τραγικό φαινόμενο, η απουσία της σοφίας απ' τους Έλληνες. Όταν μπαίνω στο χαώδες περιβάλλον της σκέψης, γεμίζει ο ουρανός με εκείνο το πρώτο σου πρόσωπο. Βλέπω τη θέλησή σου να μείνεις κοντά μας στη γη. Όποιο κουβάρι σου βρούμε ελεύθερο, θα το δέσουμε για πάντα στο κάβο του λιμανιού της καρδιάς και της αγάπης.

Στο προχθεσινό σου σκίτσο, φύσαγε ο Αίολος την ομίχλη που σκέπαζε τον Παρθενώνα. Εκπληκτικό! Καμία φορά αναρωτιέμαι αν σε γέννησε μήτρα, ή βγήκες και εσύ απ' το κεφάλι του πατέρα σου. Αυτή η αγάλακτη παρουσία σου, είναι μοναδική. Ελπίζω να προσέχεις εκείνον τον Γολγοθά, στην άκρη της Φιλερήμου. Εμείς νομίζουμε ότι από εκεί μπορούμε να σε φωνάζουμε τραγουδώντας, την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος, που τόσο λατρεύεις!

Στείλε Ευάγγελε, τα καλά σου μηνύματα, όπως έκανες πάντα. Τα έχουμε τόσο ανάγκη. Ήθελα καιρό τώρα, να σε ρωτήσω για εκείνο τον δρόμο του χιούμορ, που σου οφείλει η κοινωνία της Ρόδου και ο δήμος. Ένας δρόμος που θα καταλήγει στη θάλασσα της πόλης και θα κοσμείται με τα έργα σου και στις δύο πλευρές του. Ένας δρόμος του Βαγγέλη Παυλίδη, που όποιος τον περπατάει, θα ανατάσσει τις αισθήσεις. Πιστεύω ότι δεν έχεις αντίρρηση. Βέβαια θέλει την προσοχή που σου αρμόζει, αλλά θα τα καταφέρουμε.

Τώρα, αν θέλεις να στείλεις εσύ τα σχέδια, θα ήταν μεγάλη χαρά. Έτσι για να βοηθήσεις τη Ρόδο, για άλλη μια φορά. Θα είναι ένας δρόμος που θα απογειώνει τη σκέψη και θα χαλυβδώνει τη θέληση! Είμαι σίγουρος βέβαια ότι κάποιες κουκουβάγιες θα τις αποδεσμεύσεις. Τώρα ποιο μάτι θα έχουν ανοιχτό, αν θα πετάνε ή αν θα κοιμούνται, αυτό θα τα αποφασίζουν οι ίδιες, σύμφωνα με τις ορέξεις τους.

Σήμερα γιορτάζουμε τα πρώτα σου γενέθλια, τα νηπιακά, σ' αυτόν τον καινούριο κόσμο που ταξίδεψες. Φαντάζομαι να σε περίμεναν όλοι στη Ροδίτικη παροικία. Αλήθεια, ο Διαγόρας τι κάνει; Και εκείνος ο Κολοσσός, κρύβεται ακόμη; Κανόνισε σε παρακαλώ, να βοηθήσουν όλοι τη  Ρόδο και τα Δωδεκάνησα. Και στο ζητάω εγώ, απ' το νησί των Φαιάκων. Για να μην το ξεχάσω, αν δεις τον Καποδίστρια, ρώτησέτον τι έγινε εκείνη την ημέρα στο Ναύπλιο; 

Οι ευθύνες σου για αυτόν τον τόπο, εξακολουθούν να υφίστανται. Τώρα θα μου πείς, ημέρα γιορτής να σου μιλάω για ευθύνες, δεν είναι και τόσο κομψό. Ξέρω όμως, ότι όπου σε βρω, πρέπει να εκτονώνω τις ανάγκες μας. Όλοι οι ζηλωτές της παρουσίας σου είναι εδώ. Η Νοόμι και ο Σάββας, Ροδίζουν υπερήφανοι και κουβαλούν τα βάρη ενός τέτοιου ονόματος.

Για να μην το ξεχάσω, οι Φαίακες περιμένουν, κάτι σκίτσα που τους οφείλεις. Είμαι σίγουρος ότι θα τα στείλεις σύντομα στην Κέρκυρα.

Για τη ­γιορτή σου σήμερα, θα σε παρακαλέσω να γυρίσεις με τα ίδια ρούχα της δουλειάς.
Την ατμόσφαιρα θα την φτιάξουν οι φίλοι σου.
Καλώς ήρθες, Βαγγέλη !!! 

Ο φίλος σου,
Κοσμάς Παυλίδης