Τι μας κρατάει στάσιμους...

Ο άνθρωπος μέσα από τα διάφορα εξελικτικά στάδια που περνάει ανακαλύπτει βαθύτερα τον εαυτό του, ονειρεύεται, θέτει στόχους και έχει ανάγκη να νιώθει ότι εξελίσσεται. Υπάρχουν, ωστόσο, στιγμές που αισθάνεται ότι έχει εγκλωβιστεί σε μια κατάσταση και δυσκολεύεται να απεμπλακεί. Βλέπει αδιέξοδα παντού και δεν τολμά να ρισκάρει...δεν τολμάει να φύγει και να κάνει μια καινούρια αρχή!

 

Όσο οξύμωρο και να ακούγεται, συχνά προτιμάει κανείς (συνειδητά ή μη) να παραμείνει σε μια συνθήκη που δεν του ταιριάζει ή δεν τον εκφράζει πια, αν δεν νιώθει απόλυτα σίγουρος, έτοιμος και αποφασισμένος να κάνει κάτι δραστικό για αυτό. Ο φόβος για το μη οικείο, το άγχος για το «μετά» μιας διαφορετικής επιλογής τον κρατάνε δέσμιο μιας παλαιότερης απόφασης που πλέον μοιάζει ξένη ως προς το «εδώ και τώρα». Κι έτσι κάπως οι άνθρωποι υποφέρουν προσπαθώντας να πείσουν τον εαυτό τους να παραμείνει εκεί που «πρέπει», ανεξάρτητα από το σχετικό ψυχικό κόστος που υφίστανται.

 

Πόσο άραγε μπορείς να κρυφτείς από την αλήθειά σου; Πόσο κρυφτό να παίξεις με τις ανομολόγητες παραδοχές σου; Πόσο να εκλογικεύσεις κάτι που σε αδειάζει και σου αφήνει μέσα σου το αίσθημα του κενού; Για πόσο ακόμα θα πρέπει να αντέχεις τη ζωή σου αντί να τη ζεις; Θέλει θάρρος να δεις κατάματα τις απογοητεύσεις σου, τις συνειδητοποιήσεις σου και να προχωρήσεις με αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να αντισταθείς στη συνήθεια και στα «πρέπει» που σε κρατάνε καταπιεσμένο και θυμωμένο. Μόνο έτσι θα σταματήσεις να παραπονιέσαι για όλα αυτά που είναι «λίγα» για σένα.

Τίποτα δεν μπορεί να μας κρατήσει στάσιμους αν εμείς οι ίδιοι δεν το επιτρέψουμε! Είναι χρέος μας να αντιταχθούμε σε όλες εκείνες τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μας καθηλώνουν και μας τρομοκρατούν. Σε όλες εκείνες τις δεύτερες (και τρίτες) σκέψεις που μας υποδεικνύουν το «λογικό», το «πρέπον», το κοινά αποδεκτό, ενώ μέσα μας άλλα θέλουμε και επιθυμούμε. Μερικές φορές μοιάζει σαν να βρισκόμαστε σε έναν λήθαργο, όπου όλα κινούνται αυτοματοποιημένα, άβουλα, απρόσωπα, χωρίς προσανατολισμό. Αφηνόμαστε στην τύχη, στις συγκυρίες και όπου βγει... για όσο πάει... Και η ζωή προχωράει, χωρίς να παραδεχόμαστε ότι βρισκόμαστε σε λάθος δρόμο!

Δεν χρειάζονται επαναστάσεις, ακραίες ενέργειες και αφορισμοί των μέχρι πρότινος επιλογών μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αντιληφθούμε πόσο συγκλίνουμε ή αποκλίνουμε από αυτό που πραγματικά είμαστε και επιθυμούμε. Σίγουρα, υπάρχουν συμβιβασμοί που γίνονται από όλους μας. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι όλοι αυτοί οι συμβιβασμοί να μην αφορούν τα πρωτεύοντα, τα ουσιαστικά θέματα του καθενός. Ο συμβιβασμός είναι θεμιτός μέχρι εκεί που δεν θα μετατραπεί σε προδοσία, ψέμα και υποκρισία. Μέχρι εκεί που θα συνεχίζεις να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου και όχι κάποια αλλοτριωμένη εκδοχή του.

Η στασιμότητα δικαιολογείται και προβλέπεται όταν χρειάζεσαι χρόνο για να σκεφτείς, για να αναστοχαστείς, για να επαναπροσδιορίσεις τις αξίες, τις ανάγκες και τις προτεραιότητές σου και να σχεδιάσεις τα βήματα διαφυγής σου από ό,τι σε κάνει να ασφυκτιάς. Δεν δικαιολογείται, όμως,  όταν εδραιώνεται, όταν γίνεται στάση ζωής. Όταν καταπίνει τα όνειρά σου, την αυθεντικότητά σου και σε κάνει να λιμνάζεις, ξεχνώντας την αυτοπραγμάτωσή σου.

Πολλές φορές στη ζωή σου θα συναντήσεις εμπόδια και αδιέξοδα. Αυτό είναι αναπόφευκτο για όλους μας. Το πώς θα αντιδράσουμε, όμως, σε αυτά θα καθορίσει την ποιότητα της καθημερινότητάς μας, τις σχέσεις μας, την επαφή με το «έσω» μας. Παθητικά; Αμέτοχα; Νωχελικά; Συμβατικά; Ή μήπως με πυγμή; Με έντονη την ανάγκη να υπερασπιστούμε και να προασπιστούμε την αλήθειά μας με ό,τι και αν αυτή κοντράρεται; Δεν είναι οι άλλοι που θα μας επιβεβαιώσουν ή όχι αν πράττουμε «σωστά». Εσύ και μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις πόσο κοντά ή μακριά είσαι από όλο αυτό μέσα σου που γυρεύει δικαίωση και ικανοποίηση..! Μόνο εσύ ξέρεις αν είσαι ένας «φιμωμένος», διψασμένος, στάσιμος εαυτός ή όχι...