Έμεινε μόνος του από τα 12  για να σπουδάσει, και κατέκτησε  την υψηλότερη βαθμίδα στην εκπαίδευση!

Ο Νίκος Ράπτης, αποτελεί παράδειγμα του πως ξεκινάς από το μηδέν και φτάνεις να είσαι από τους 13 στην Ελλάδα που βρίσκονται ακριβώς κάτω από τον υπουργό Παιδείας, στη δική του Περιφέρεια ο καθένας.

Από το ημιορεινό χωριό στους πρόποδες του Ολύμπου, με αγρότες γονείς, πως γίνεσαι Περιφερειακός Διευθυντής Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης - και μάλιστα για δεύτερη φορά- στα 48 νησιά του Νοτίου Αιγαίου, έχοντας περάσει απ΄ όλες τις θέσεις ευθύνης πριν, κι ενώ είσαι ΠΑΣΟΚ και το δηλώνεις, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ!

Αλλά είναι τα μόρια που τα είχε και με το παραπάνω, είναι η στάση, κι η συμπεριφορά, ενός ανθρώπου συνεπούς που δεν έχει πολλά λόγια γιατί  μιλάει με πράξεις.

ΕΡ. Ξεκινήσατε από χαμηλά!
Από ένα χωριό της Ελασσόνας είμαι του νομού Λαρίσης, στους πρόποδες του Ολύμπου, το Κοκκινόγειον (κόκκινη γη). Ένα από τα 73 χωριά της Ελασσόνας,  με καμιά 350αριά κατοίκους σήμερα. Αγρότης ο πατέρας μου, έφυγε μετανάστης στη Γερμανία δέκα χρόνια, ενώ η οικογένεια ήταν στο χωριό. Ταλαιπωρημένοι άνθρωποι, όπως ήταν οι περισσότεροι τότε σ΄ εκείνα τα μέρη. Από τα 12 μου, έφυγα από το χωριό, νοίκιασα στην Ελασσόνα για να πάω στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο.

ΕΡ. Τα θέλατε τα γράμματα, ήσασταν καλός!
Ήμουν καλός μαθητής, ο τρίτος στη φουρνιά μου. Επειδή το μέρος ήταν φτωχό όλοι έψαχναν να μπουν στο Πανεπιστήμιο για ένα καλύτερο αύριο. Δεν διάβαζα πολύ, αλλά είχα στρατηγική. Μ΄ άρεσαν και τα μαθηματικά, αλλά πέρασα στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου, παίρνοντας και υποτροφία. Εμείς τότε δεν είχαμε επαγγελματικό προσανατολισμό μέσα απ΄ το σχολείο, πιο πολύ ήταν το ένστικτο. Με τη σχολή δεν ήμουν και τόσο ικανοποιημένος, διετής τότε, και ασχολήθηκα με το φοιτητικό κίνημα, ήταν έντονα τα πάθη εκείνα τα χρόνια, δραστηριοποιήθηκα στο ΠΑΣΟΚ και παραμένω στον χώρο αυτό.

ΕΡ. Και παρόλα αυτά με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γίνατε Περιφερειακός!
Δεύτερος στην Ελλάδα είμαι στα μετρήσιμα κριτήρια. Στις προηγούμενες κρίσεις ήμουν πρώτος στα μόρια που βάζει η κυβέρνηση πάντα.  Έχει κόστος το να είσαι στην κορυφή. Συνέπεια, ευθύνη, άγχος, χιλιάδες εργατοώρες…

ΕΡ. Ξεκινήσατε όμως διδάσκοντας σε τάξεις.
Ναι, σε χωριά της Ρόδου, μετά στην πόλη, έγινα προϊστάμενος σχολείου, διευθυντής σχολείου, σχολικός σύμβουλος, διευθυντής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης περιφέρειας Δωδεκανήσου, ήμουν δέκα χρόνια πρόεδρος των εκπαιδευτικών της Α΄ βάθμιας Εκπαίδευσης. Η κοινωνική επαφή, η κοινωνική αλληλεπίδραση επηρέασε τον επαγγελματικό μου προσανατολισμό.

ΕΡ. Δεν μείνατε στην τάξη για πάρα πολύ, γιατί;
Εμένα μ’ αρέσει η διδασκαλία. Όταν τα παιδιά αισθάνονται το ενδιαφέρον του δασκάλου ανταποδίδουν. Αυτή τη μαγική σχέση την είχα μαζί τους και τους βρίσκω τώρα και είναι αμοιβαία η χαρά μας. Γνώρισα δύο ανθρώπους κλειδιά, τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Σταμάτη Παναγιώτη, ο οποίος με παρακίνησε να ασχοληθώ επικουρικά με το Πανεπιστήμιο από το 1990, κι εκεί συναντήθηκα με το δεύτερο σημαντικό πρόσωπο και επί της ουσίας κυρίαρχο που μου έδωσε βήμα ν΄ ασχοληθώ με το Πανεπιστήμιο, τη Χρυσή Βιτσιλάκη, τη σημερινή πρυτάνισσα. Αυτή είναι που πίστεψε σ΄ εμένα.

Θυμάμαι, μου είχε αναθέσει μία ερευνητική εργασία με χρονοδιάγραμμα μίας εβδομάδας και την παρέδωσα σε τρεις ημέρες. Το 1991 μπαίνω στη διαδικασία για την τετραετή φοίτηση, ακολουθεί το μεταπτυχιακό μου, το πρώτο που λειτούργησε το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, το 2001 γίνομαι δεκτός ως υποψήφιος διδάκτορας με θέμα «Οργάνωση και Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων».

Με την απόκτηση του Διδακτορικού το 2006 είμαι μέχρι σήμερα επιστημονικός συνεργάτης σε προπτυχιακά, μεταπτυχιακά και δια βίου προγράμματα. Αποκορύφωμα αυτής της πορείας είναι η πρόσφατη επιλογή μου ως μέλος του Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (ΔΕΠ) στη βαθμίδα του Επίκουρου, στο Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, με γνωστικό αντικείμενο «Ηγεσία και Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων».

ΕΡ. Είχατε μία πρώτη τριετία το 2010-13 ως Περιφερειακός και τώρα πάλι επανήλθατε!
Τώρα είναι η πρώτη φορά σ΄ αυτή τη θέση που η επιλογή έγινε με μοριοδοτούμενα κριτήρια μέσα από το Συμβούλιο Επιλογής. Δεκατρείς θέσεις στις 13 Περιφέρειες, με 220 υποψηφίους.

ΕΡ. Την πιο δύσκολη Περιφέρεια εκπροσωπείτε!
Σε 48 νησιά εκ των οποίων τα 42 φιλοξενούν σχολικές μονάδες. Πρόκειται για την πιο δύσκολη Περιφέρεια και για λόγους γεωγραφίας και για λόγους στελέχωσης σχολικών μονάδων, αφού το 50% του εκπαιδευτικού προσωπικού είναι με τη σχέση του αναπληρωτή και της αναπληρώτριας. Ειδικά στην Περιφέρειά μας έχουν να γίνουν μόνιμοι διορισμοί από το 2008. Υπάρχουν αναπληρωτές και αναπληρώτριες που δουλεύουν για 12 χρόνια με τη σχέση αυτή.

ΕΡ. Τι θα λέγατε στους νέους, πώς να πορεύεται κανείς;
Και η τύχη παίζει ρόλο και η προσωπική στάση και η προσωπική συμπεριφορά. Ο καθένας να θέτει στόχους προσωπικούς, στόχους επαγγελματικούς, δεν γίνεται αλλιώς.