Από αναβολή σε αναβολή...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Πόσες φορές τυχαίνει στη ζωή μας να επιθυμούμε κάτι διακαώς, αλλά να το αφήνουμε για αργότερα; Είτε γιατί «προέχουν» άλλα, είτε γιατί ακόμη δεν αισθανόμαστε έτοιμοι, σίγουροι να το τολμήσουμε! Και κάπως έτσι διεκπεραιώνουμε τα λιγότερο σημαντικά στην ώρα τους και τα άλλα –τα ουσιαστικά για τον καθένα- βρίσκονται σε αναμονή. Κι αυτή η λίστα αναμονής όλο και μακραίνει...

Στοιβάζονται όνειρα, επιθυμίες, ανάγκες, εν δυνάμει ανατροπές...
Δικαιολογείς σχεδόν πάντα τον εαυτό σου για να μην συνειδητοποιήσει τι ακριβώς κάνει. Ότι στην ουσία αναβάλλει την ίδια του τη ζωή, έτσι όπως πραγματικά επιθυμεί να τη ζήσει.

Ωστόσο, επειδή δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος, επειδή δεν είναι κατάλληλο το  timing, επειδή οι συνθήκες δεν ευνοούν ακόμη  ο άνθρωπος δέχεται την αναβλητικότητα ως κάτι το «φυσιολογικό». Δεν τον πειράζει να περιμένει, πείθει τον εαυτό του ως προς αυτό.
 Ώσπου, βέβαια, να νιώσει μέσα του μια αναδρομική ορμή αγανάκτησης που δεν θα μπορεί να συγκρατήσει ή να δικαιολογήσει πια...

Τι είναι άραγε αυτό που μας συμβαίνει πίσω από την αναβολή; Φοβόμαστε το καινούριο; Το διαφορετικό; Αγχωνόμαστε για την όποια αλλαγή που επίκειται; Δεν μπορούμε να διαταράξουμε το κεκτημένο, το βολεμένο;

Δεν είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε τις αποφάσεις και τις επιλογές μας; Δεν νιώθουμε ικανοί να αντιμετωπίσουμε τις όποιες συνέπειες; Μας τρομάζει η ιδέα να πάμε κόντρα στους συμβιβασμούς που μέχρι τώρα έχουμε κάνει;

Όλοι μας «φοβόμαστε» τις αλλαγές. Αυτό, όμως, δεν θα έπρεπε να μας αποτρέπει από το να διεκδικήσουμε τη ζωή που νιώθουμε ότι μας αξίζει! Δεύτερες σκέψεις, ανασταλτικές, πάντα θα υπάρχουν. Αν δεν δοκιμάσουμε, όμως, αυτές τις αλλαγές δεν θα μάθουμε ποτέ που μπορούν να μας οδηγήσουν.

 Όποια δυσκολία και να παρουσιαστεί, επειδή το θες πολύ, θα αγωνιστείς, θα βρεις λύσεις, θα ελιχθείς, θα υπερασπιστείς την αλήθεια σου!

Ο καιρός περνάει και πολλοί άνθρωποι μετανιώνουν για όλα εκείνα που άφησαν στην άκρη, που ανέβαλλαν επ’ αόριστον. Αναρωτιούνται εκ των υστέρων γιατί τα έβλεπαν όλα δύσκολα και απροσπέλαστα, ενώ τελικά δεν ήταν. Αναρωτιούνται γιατί πρόδωσαν εκείνο το ακατέργαστο υλικό μέσα τους που ζητούσε κάτι άλλο πέρα από τη ρουτίνα, τις συμβάσεις, τις συνήθειες.
 

Δεν έχουν απάντηση για αυτό. Κάτι τους κρατούσε πίσω. Κάτι τους έπειθε ότι εκείνο που σκέφτονταν να κάνουν δεν ήταν λογικό... ή ότι θα προκαλούσε πολλές δυσανασχετήσεις από τους γύρω τους... ή ότι ήταν μεγάλο το ρίσκο... ή πολλές οι συνέπειες για να τις διαχειριστούν...

Κάθε απόφαση που αναβάλλεται είναι μια επιθυμία που μπαίνει μαζί με άλλες σε μια ατέρμονη λίστα αναμονής, σιωπής και αυτοκαταπίεσης. Όλα βαίνουν καλώς από έξω, μα από μέσα μας είμαστε εν βρασμώ, σε αναταραχή, σε σύγκρουση.

Προσπαθούμε να ξεχάσουμε, να εκλογικεύσουμε, να αμυνθούμε απέναντι σε έναν θυμωμένο εαυτό που ζητάει την αυτοπραγμάτωσή του. Προσπαθούμε να μην του δώσουμε και τόση σημασία... Κι ας νιώθουμε το ψυχικό κόστος που συσσωρεύεται...

Φανταστείτε έναν κόσμο που ο καθένας θα πραγματοποιούσε εν τέλει όλα όσα ανέβαλλε. Μπορεί να κάναμε περισσότερα λάθη, ίσως, αλλά θα νιώθαμε πιο πλήρεις, πιο αυθεντικοί, πιο ζωντανοί. Θα είχαμε να αφηγηθούμε μια διαδρομή στην οποία θα ήμασταν ο εαυτός μας περισσότερο από ποτέ! Κανένα απωθημένο, καμία διαστρεβλωμένη-νοθευμένη ζωή. Θα μαθαίναμε επιτέλους τι θα γινόταν αν τολμούσαμε να κάνουμε όλα εκείνα που μας φάνταζαν αδύνατα, αντί να αναρωτιόμαστε τι τέλος να είχε άραγε η κάθε επιμέρους ιστορία μας που δεν ζήσαμε.

Όταν αναβάλλουμε ουσιαστικά πράγματα που θα άλλαζαν πολλά στη ζωή μας, απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ από αυτό που πραγματικά είμαστε...
 Με τα χρόνια, με τις τόσες αναβολές γινόμαστε κάποιοι άλλοι... μπορεί να φτάσουμε να γίνουμε και ξένοι ως προς τον ίδιο μας τον εαυτό... σαν να μην αναγνωρίζουμε πια αυτό τον εαυτό που συμβιβάστηκε, παραιτήθηκε, αλλοτριώθηκε...