Το νόημα των Ημερών του Πάσχα

Γράφει η Αμαλία Μουστάκη
Εκπαιδευτικός


Γιατί το Πάσχα; Γιατί δε χρειάζεται να είσαι χριστιανός για να νιώσεις την κατάνυξη, ούτε να πιστεύεις στο θαύμα για να βιώσεις τη χαρμολύπη των ημερών. Στο κέντρο τους είναι ένας θάνατος, ουσιαστικά ένας φόνος. Βίαιος και σκληρός όπως κάθε φόνος. Με μια διαφορά. Ο θάνατος αυτός, κομίζει κι ένα μήνυμα, δίνει απαντήσεις, έχει μια διάσταση κοινωνική. Ο ένας θυσιάζεται για τους πολλούς.

Κι όσο κι αν την ανάγκη της υποταγής στο σύνολο την είχαν διαπραγματευτεί ήδη από την αρχαιότητα αρκετοί (πρώτος πρώτος ο Πλάτωνας που μίλησε για τον εξαναγκασμό των φιλοσόφων στην Πολιτεία του), ήταν ο Χριστιανισμός αυτός που καταξίωσε τον θάνατο του ήρωα και έδωσε απαντήσεις στο αγωνιώδες ερώτημα του "μετά". Απαντήσεις που, αν τις σκεφτούμε χωρίς συναισθηματισμούς, μπορεί να μοιάζουν ξεπερασμένες αλλά δεν έχουν κιόλας αντικατασταθεί. Γιατί μπορεί για κάποιους τα δίωρα και τρίωρα των ακολουθιών να μοιάζουν κουραστικά, όμως αξίζουν να τα παρακολουθήσει κανείς προσεκτικά για εκείνες τις στιγμές συγκλονιστικής ποίησης:"

Ἡ Ζωὴ θανάτῳ,θαῦμα! Πῶς ὁμιλεῖ; Πῶς θανάτῳ καταργεῖται ὁ θάνατος; ἐκ θανόντος πῶς πηγάζει δὲ ζωή;". Και βέβαια το γνωστότατο" Ὢ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, ποῦ ἔδυ σου τὸ κάλλος;" Γιατί το Πάσχα θα συναντήσεις σε εκκλησίες και ξωκλήσια τους ανθρώπους. Όχι εκείνους, τους επαγγελματίες πιστούς για τους οποίους η ανάτασις, η κατάνυξις, η μεταρσίωσις και η μέθεξις είναι εγγυημένες. Όχι αυτούς. Μιλάω για τον απλό, καθημερινό, πραγματικό κόσμο, στην ενορία του, μαζί με τους δικούς του.

Μιλάω για τους ανθρώπους που δεν αναγνωρίζουν το κλείσιμο του ματιού του Ευαγγελιστή στους Εσσαίους και του Υμνωδού στους νεοπλατωνικούς.

Μιλάω για τους απλούς ανθρώπους που βιώνουν τη μελαγχολία των ημερών γητευμένοι από τα αρχαία, σχεδόν ακατανόητα, ιερά λόγια, τους ανθρώπους που δε συγκρατούν το αυθόρμητο δάκρυ όταν ακούν το "Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας", που θα φορέσουν τα καλά τους ρούχα έστω και για εκείνα τα δέκα λεπτά του "Δεῦτε λάβετε φῶς" και του "Χριστός Ανέστη" .

Οι ίδιοι άνθρωποι που εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού πιστεύουν στο αδύνατο και ανανεώνουν κάθε χρόνο την υπόσχεση πως κι αυτή τη φορά το θαύμα θα συμβεί.