Και πάλι από την αρχή...

Όταν όλα μοιάζουν τόσο ίδια, τόσο φθαρμένα από τη ρουτίνα, τότε ίσως είναι η στιγμή που αναζητάς περισσότερο από ποτέ το κάτι καινούριο, το κάτι διαφορετικό. Εύχεσαι να βρεις εκείνο τον ενθουσιασμό που έχεις χάσει, την έμπνευση που κάποτε σπινθηροβολούσε, τη ματιά που όλα τα ερμήνευε καλοπροαίρετα. Δεν είναι ανάγκη να περιμένεις το τέλος μιας ιστορίας ή μιας διαδρομής. Δεν χρειάζεται να περιμένεις τις κατάλληλες συνθήκες ή τον «σωστό» χρόνο... Είναι ή τώρα ή ποτέ...

Κάθε «τώρα» που περνάει και δεν το αξιοποιείς όπως εσύ θες, είναι ένας ακόμα συμβιβασμός, μία ακόμα καταπίεση στην ήδη εξουθενωμένη ύπαρξή μας. Κάθε αναβολή είναι μια μικρή «ήττα». Σαν να κρύβεσαι από τις αποφάσεις που «πρέπει» να πάρεις. Σαν να φοβάσαι να τολμήσεις την επιθυμία, να αγγίξεις το όνειρο. Σαν να μη θες να δεις κατάματα τα κενά της ζωής σου, γιατί ξέρεις πως τότε δεν θα υπάρχει επιστροφή. Ξέρεις ότι η αφύπνισή σου δεν θα σε αφήσει ξανά να λιμνάσεις, να αποφύγεις, να δικαιολογήσεις, να επαναπαυθείς. Ξέρεις πως θα είναι η αρχή του τέλους μιας ζωής ήδη αλλοτριωμένης. 

Και ενώ συνήθως δεν θες να παραδεχτείς, να ομολογήσεις, να ξεβολευτείς, έρχεται η μέρα εκείνη για όλους κάποτε, όπου τίποτα δεν θα είναι πια αρκετά δυνατό για να σε κάνει να σιωπάς, να εθελοτυφλείς. Τα ψέματα παύουν να εξυπηρετούν, οι δικαιολογίες καταρρέουν, οι φόβοι γίνονται πολύ μικροί για να αντέξουν τον εσωτερικό θυμό που θεριεύει και ζητά τη δικαίωσή του. Ζητάει την εξιλέωσή του. Και κάπως έτσι ξαναβρίσκεις το νόημα που είχες χάσει. Βλέπεις τα πάντα αλλιώς πια... χωρίς εκπτώσεις, αλλοιώσεις και διαστρεβλώσεις...

Το μόνο που σε νοιάζει είναι να ξαναξεκινήσεις από την αρχή! Να μηδενίσεις το «κοντέρ» και να τα ζυγίσεις όλα από την αρχή. Θα είναι όλα διαφορετικά πια, γιατί δεν σε νοιάζει και τόσο το που θα φτάσεις, όσο το να μην προδώσεις ξανά τον εαυτό σου. Είτε στο λίγο είτε στο πολύ, είτε στο λάθος είτε στο σωστό δεν θες να χάσεις την επαφή με το «είναι» σου. Κατά βάθος, αυτό που είσαι θα σε επαναφέρει πάντα στο δρόμο της δικής σου ποιότητας και επιλογής. 

Ακόμα κι αν σε κάθε επόμενη αρχή δεν θα είσαι ολότελα ο ίδιος με το παλαιότερο ανάλογο ξεκίνημά σου, λόγω της ωρίμασης και της διεύρυνσής σου ως προσωπικότητας, μη σταματάς ποτέ να διεκδικείς όλα εκείνα που ονειρεύτηκες. Δεν πειράζει που κουράζεσαι, που αμφιβάλλεις που αμφιταλαντεύεσαι... Αρκεί να μη λιγοψυχήσεις..! Μη φύγεις από εκεί που νιώθεις ότι ανήκεις. Μην εγκαταλείψεις το όνειρό σου επειδή παρουσιάστηκαν κάποια εμπόδια. Μη σταθείς λίγος μπροστά στα «μεγάλα» πράγματα που σε περιμένουν..

Κάθε αρχή μοιάζει με μια ευκαιρία να αναγεννηθείς. Να αποτινάξεις ό,τι σε βαραίνει. Να απαλλαγείς από τα δεσμά σου. Να θυμηθείς και πάλι όσα είχαν κάποτε αξία και προτεραιότητα για σένα. Να πιστέψεις, να οραματιστείς. Να αλλάξεις... Ευκαιρία να ξαναγράψεις την ιστορία σου, χωρίς παρεμβολές, παρεμβάσεις και νοθεύσεις. Να σταθείς πιο έντιμα απέναντι στον εαυτό σου και να πας όπου σε πάει εκείνη η σπίθα μέσα σου που δεν σταματάει ποτέ να σου ζητάει το «κάτι ακόμα παραπάνω»...

Κι αν η αρχή φτάσει και πάλι στο τέρμα της, στο αδιέξοδό της, μη φοβηθείς και πάλι να ξαναξεκινήσεις. Να θυμηθείς να ρέεις κι όχι να ακινητοποιείσαι. Να θυμηθείς ότι το λίμνασμα είναι ένας αργός, βασανιστικός θάνατος για την ψυχή. Ό,τι μας τραβάει κάτω παρατεταμένα είναι επικίνδυνο. Οφείλουμε να αντισταθούμε σε ό,τι μοιάζει με τέλος πριν το τέλος. Να σηκώνεσαι, να αντιστέκεσαι και να ποθείς. Να ποθείς καθετί που σε κρατάει ζωντανό. Τίποτα δεν μπορεί να νικήσει τη δίψα για μια επιθυμία που δεν έχει ακόμη εκπληρωθεί... Τίποτα δεν μπορεί να κερδίσει την πίστη σε ένα όνειρο που σε κινητοποιεί. Τίποτα δεν μοιάζει πιο δελεαστικό από εκείνο το άλλο, το διαφορετικό τέλος που θες να «ξαναγράψεις» από την αρχή...