Αντώνης Χατζηπέτρου: Ο χρυσοχόος της Ρόδου!

Πήγε τη χρυσοχοΐα βήματα παραπάνω ο Αντώνης Χατζηπέτρου!  Την απογείωσε στην Ελλάδα και το εξωτερικό, βραβεύτηκε ως ο καλύτερος αργυροχρυσοχόος, διέγραψε λαμπρή πορεία στην Ιταλία και πάντα δίπλα του, αρωγός, συμπαραστάτης και μούσα του ήταν η Μαίρη, η σύζυγός του που με δέχτηκε ένα βράδι, στο υπέροχο σπίτι της σ΄ ένα… κρυφό δρομάκι της όμορφης πλευράς του Νιοχωρίου. 
Τι ωραία οικογένεια άφησε πίσω αυτός ο εμπνευσμένος καλλιτέχνης που πέθανε το 2012 έχοντας φτιάξει- απίστευτο αλλά αληθινό- κοσμήματα χηρείας για την κοκέτα γυναίκα του!
Ο άνθρωπος που φιλοτέχνησε τον θρυλικό Ροδίτικο σταυρό και το ακόμα θρυλικότερο ροδίτικο βραχιόλι με τις πυραμίδες, τα τοπία και τα σύμβολα της Ρόδου, είχε απανωτές διακρίσεις και τα δημιουργήματά του προσφέρθηκαν από το Δήμο Ρόδου σε αρχηγούς κρατών. 
Ήταν οι κόρες του Ελένη και Ελπινίκη καθώς και οι εγγονές του δίπλα στην κ. Μαίρη, εκείνο το βράδυ που συναντηθήκαμε όπως είναι πάντα κοντά σ΄ αυτήν την πληθωρική γυναίκα που τα έχει τακτοποιημένα όλα: σπίτι, ευθύνες, υποχρεώσεις, λες και είναι εύκολο, λες και τα πράγματα γίνονται από μόνα τους, με μοναδικό στόχο την αρμονία.

 

Αναγκάστηκε από μικρός να δουλέψει ο Αντώνης Χατζηπέτρου, κι αυτό του άνοιξε δρόμους τελικά!
O Αντώνης Χατζηπέτρου, γεννήθηκε στη Σύμη, και μεγάλωσε στη Ρόδο. Η οικογένεια ήρθε στη Ρόδο όταν ο Αντώνης ήταν 3-4 ετών, κι όταν έγινε 10, η μητέρα του Ελένη το γένος Αραπούδη, κόρη του καπετάν Σαράντη- ο οποίος είχε φυγαδεύσει με το καράβι του τον λοχαγό Φανουράκη- πέθανε στα 37 της χρόνια από σοβαρό κρυολόγημα, αφήνοντας τέσσερα παιδιά. Ήταν το  μεγάλο παιδί της οικογένειας και πολύ μικρός ακόμη, σε ηλικία 11 ετών επί Ιταλικής κατοχής, αναγκάστηκε να πάει κοντά στο θείο του Μιχαήλ Λουιζίδη, να μάθει χρυσοχόος ενώ συγχρόνως φοιτούσε στο νυχτερινό σχολείο της πόλης. Ο Λουιζίδης, είχε γυναίκα τη Θεανώ Αραπούδη, αδελφή της μητέρας του. Είχε τόσο καλή σχέση με τη θεία και τον θείο του που σαν ορφανό παιδί που ήταν τον κρατούσαν τα μεσημέρια για φαγητό, σ΄ όλη την περίοδο του πολέμου για να μην επιβαρύνει την υπόλοιπη οικογένεια. 

Πότε άνοιξε τα δικά του φτερά;
Το 1950, νεαρός όταν ήταν και ήταν πια έτοιμος να δουλέψει μόνος του, έφυγε από τον θείο του και πήγε και άνοιξε εργαστήριο στην Παλιά Πόλη στο μεγάλο σιντριβάνι, σ’ ένα χώρο ψηλά. Τότε πήρε μαζί του και τον Σαράντη, τον αδελφό του με τον οποίο είχαν ενάμιση χρόνο διαφορά και άρχισε να του μαθαίνει την τέχνη. Όλα αυτά τα χρόνια συμπορεύτηκαν. Όταν η Παλιά Πόλη σταμάτησε να είναι η Παλιά Αγορά για τους περισσότερους Ροδίτες, μεταφέρθηκαν στην οδό Εθελοντών Δωδεκανησίων. Δεν είχε όμως τόση κίνηση ο δρόμος, έφυγαν από εκεί και πήγαν απέναντι στη στοά Σπάρταλη. Κατέληξαν να φτιάξουν μεγάλο εργαστήριο με σύγχρονα μηχανήματα που έφεραν από την Ιταλία. Μάλιστα του έδωσαν χώρο γι αυτό στη Σάντα Μαρία, λόγω των καλών σχέσεων που είχε με τους καθολικούς ιερείς.
 

Η κ. Μαίρη Χατζηπέτρου
Η κ. Μαίρη Χατζηπέτρου

Διέγραψε μεγάλη πορεία, η φήμη του ξεπέρασε τα στενά όρια της Ρόδου και έγινε πολύ γνωστός στην Ιταλία!
Εργαζόταν ατελείωτες ώρες, με επιμονή και υπομονή για να είναι ο ίδιος ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Δεν υπήρχε οικογένεια στη Ρόδο που να μην έχει προικίσει τον σταυρό τον Ροδίτικο στην κόρη της ενώ οι πιο πλούσιες προίκιζαν το βραχιόλι που αποτελείτο από επτά πυραμίδες που απεικονίζουν τα τοπία και τα σύμβολα της Ρόδου τον ιβίσκο, το ελάφι της Ρόδου, τον σταυρό των Ιπποτών της Φιλερήμου, το Ρόδον της Ρόδου, την πύλη Νταμπουάζ, τους τρείς μύλους και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Ο Ροδίτικος σταυρός πώς είναι δηλαδή;
Ο Ροδίτικος σταυρός ήταν μια ειδική κατασκευή, χρυσό με ασήμι- οι πλούσιοι τον παράγγελλαν μόνο χρυσό- στολισμένος με φιλιγκράν και στο μέσον το Ρόδον της Ρόδου. Ο σταυρός συνοδευόταν από ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με το ίδιο ρόδο. Όλα περνούσαν από τα χέρια του. Δούλευε χρυσό μόνο 18 καρατίων το οποίο προμηθευόταν από ράβδους χρυσού που έπαιρνε από τις τράπεζες. Μια φορά μου είπε, αντί με νερό θα σε λούσω με κοσμήματα και τα έριξε όλα πάνω μου. Ήταν η ζωή του, η τέχνη που του έδινε ζωή, της αφιέρωσε 65 χρόνια. Η αγαπημένη του φράση ήταν «η δουλειά μου είναι η προσευχή μου». Κάθε κομμάτι άψυχου μετάλλου, ο ίδιος το ζωγράφιζε, το χάραζε και το παρέδιδε με το τελικό φινίρισμα.

Εξελισσόταν κιόλας, κι αυτό τον οδήγησε σε μακρύτερους στόχους είχε εμπορικές συναλλαγές με το εξωτερικό.
Ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι στα Εκθεσιακά Κέντρα της Ευρώπης όπου προωθούσε μαζί με το κόσμημα και την ιστορία της Ρόδου. Πήγαινα κι εγώ μαζί του σε διεθνής εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με πιο αγαπημένη του χώρα την Ιταλία. Μιλάνο, Μπάρι, Τριέστε, Μπολόνια. Είχε διακρίσεις,, αναγνωρισιμότητα, μιλούσε άπταιστα τα Ιταλικά, τα Ισπανικά και τα Εβραϊκά.  


Εκτός των άλλων φιλοτέχνησε και εξαιρετικές δημιουργίες για τον Δήμο Ρόδου  οι οποίες δόθηκαν σε εξέχοντα πρόσωπα, τιμητικές πλακέτες, κοσμήματα, και χρυσά μετάλλια!
Δημιούργησε το πρώτο κόσμημα νόμισμα της Λίνδου, ως ανεξάρτητου Δήμου επί αρχαϊκών χρόνων το οποίο αναπαριστούσε τον Θεό Απόλλωνα από τη μια πλευρά και τον ιβίσκο της Ρόδου από την άλλη. Επίσης την προσωπογραφία της αρχαίας Ήριννας της Τήλου με το χρυσό κλειδί της πόλης, που απονεμήθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο. Έργα του έλαβαν από το Δήμο της Ρόδου δήμαρχοι ξένων κρατών όπως της Ισπανίας, της Σουηδίας… Ο Ροταριανός Όμιλος Ρόδου τον τίμησε βραβεύοντάς τον ως τον καλύτερο αργυροχρυσοχόο.

Είστε γνήσια Νεοχωρίτισσα, και μάλιστα εξ Αιγύπτου. Φαίνεται αυτή η καλλιέργεια και η αγωγή.
Το δικό μου επίθετο είναι Παπαηλία, το γένος Στάλιου και Κουσκουρή. Είμαστε πράγματι από τις πρώτες Νεοχωρίτικες οικογένειες εξ Αιγύπτου. Με τον Αντώνη αποκτήσαμε δύο κόρες, την Ελπινίκη και την Ελένη, τέσσερα εγγόνια και δύο δισέγγονα. Ήμουνα δίπλα του πάντα, ταξίδευα μαζί του 17 χρόνια στο Μιλάνο, προωθώντας τους στόχους του. Μάθαινα και Ιταλικά μόνη μου, με βιβλία, άνευ διδασκάλου. Έρχονταν οι Ιταλοί με ρωτούσαν για τη Ρόδο. Την πρώτη φορά που με πήγε στην Ιταλία έκλαιγα, ήμουν πολύ μικρή. Έλεγε ότι εγώ είχα το εμπορικό μυαλό και την καλαισθησία. Γνώρισα κόσμο, έκανα φίλους.

Τι έκανε, σας έφτιαξε τα χρυσαφικά που θα φορούσατε για να τον πενθήσετε; Πείτε μου το κορυφαίο που σας ξάφνιασε ακόμα κι εσάς;
Μ’ έβλεπε κοκέτα, ντυμένη κομψά και με κοσμήματα και μια μέρα μου λέει: «Θα σου φτιάξω τα κοσμήματα της χηρείας σου, τα οποία θα φορέσεις στο πένθος...»! Και τα έφτιαξε και τα φόρεσα. Τα έφτιαξε από ασήμι καθαρό γιατί το χρυσό είναι της χαράς. Μου έκανε το δαχτυλίδι, ένα μενταγιόν με καδένα χειροποίητη που τις έφτιαχνε μόνος του κι αυτές, το βραχιόλι... Με το ζόρι τα φόρεσα.  Κι επειδή κάπνιζε μου λέει: «Πρόσεξε καλά, όταν πεθάνω να μου βάλεις τον αναπτήρα μου και τα τσιγάρα μου μαζί μου». Και το έκανα. Πέθανε στα 83 του το 2012, μέσα στην αγάπη της οικογένειάς του. Την αγάπη του για το κόσμημα και το ταλέντο του φαίνεται να το κληροδότησε στη δεύτερη εγγονή του, την Αντωνέλα που φέρει και τ΄ όνομά του. Αυτό που θα ευχόταν σήμερα αν ζούσε είναι να υπάρξουν συνεχιστές, νέα ταλέντα, πάνω σ’ αυτό που ο ίδιος υπηρέτησε με τόσο πάθος.

Ο Αντώνης Χατζηπέτρου δεν άφησε την τέχνη του ούτε καν τα τελευταία χρόνια της ζωής του...
Ο Αντώνης Χατζηπέτρου δεν άφησε την τέχνη του ούτε καν τα τελευταία χρόνια της ζωής του...