Τα εύσημα στον φίλο Χρήστο Πιννή

Του
Νίκου Νικολάου

 

Πριν από κάποιους μήνες, παρουσιάσθηκε στην πόλη μας το βιβλίο του πολύπειρου εκπαιδευτικού και νομικού (συνταξιούχου πλέον), Χρήστου Πιννή, με τίτλο , «Το χωριό μου η Κατταβιά. Σελίδες τοπικής ιστορίας».  Δυστυχώς, ευρισκόμενος εκτός Ρόδου, δεν μπόρεσα να παραστώ στην τιμητική αυτή εκδήλωση και να συγχαρώ από κοντά, τον συγγραφέα αυτού του εξαιρετικού πονήματος.

Θεωρώ ότι είναι πραγματικά ένας άθλος, σε μια ηλικία αρκετά προχωρημένη, (θυμίζω ότι ο Χρήστος γεννήθηκε στην Κατταβιά το 1926), ένας άνθρωπος, όχι μόνο να έχει τη θέληση να δημιουργήσει, αλλά και να κάνει πράξη αυτήν του την επιθυμία,  να συλλέξει και να καταγράψει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να συγγράψει ένα βιβλίο, πολύτιμο δώρο στην ιδιαίτερή του πατρίδα, την Κατταβιά, αλλά γενικότερα και στη Ρόδο και κατ’ επέκταση στα Δωδεκάνησα.

Το βιβλίο του βρίθει από αρχειακό υλικό, που με πολύ μόχθο συγκέντρωσε από τα νεανικά του χρόνια, χειρόγραφα αυθεντικά, έγγραφα, φωτογραφίες και έγκυρα στοιχεία που καλύπτουν γνωστές και άγνωστες σελίδες της τοπικής μας ιστορίας, της ιταλικής, κυρίως, αλλά και της γερμανικής περιόδου, που φέρνουν στο φως μνήμες και πληροφορίες ανεκτίμητες.

Τον Χρήστο τον γνώρισα, προσωπικά, όταν δίδασκε ως καθηγητής της Εμπορικής Σχολής Ρόδου, μετέπειτα Οικονομικού Λυκείου, στην Παιδαγωγική Ακαδημία και βέβαια τον συναντούσα συχνά στα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, μαζί με τον φίλο, επίσης νομικό, Μανόλη Μακρή.

Η τύχη όμως το ‘φερε να συναντηθούμε το 1961 στο Τορίνο της βόρειας Ιταλίας, όταν φοιτούσα στο Πολυτεχνείο της πόλης κι εκείνος ασχολούνταν με το μεταπτυχιακό του στο Ινστιτούτο Ανάπτυξης και Οργάνωσης Επιχειρήσεων στην ίδια πόλη. Μάλιστα, το έτος εκείνο, η Ιταλία γιόρταζε τα 100 χρόνια από την ενοποίησή της σε ενιαίο κράτος, που έγινε το 1861, με πρώτη πρωτεύουσα το Τορίνο, με εκθέσεις και εκδηλώσεις γύρω από τον ποταμό Πάδο που διέσχιζε την πόλη αυτή.

Γνωρίζοντας λοιπόν τον Χρήστο από τα νεανικά μου χρόνια, και τη μετέπειτα πληθωρική του δραστηριότητα, θεώρησα χρέος μου να τον συγχαρώ από καρδιάς, γράφοντας τα λίγα αυτά λόγια, για το βιβλίο του, άθλος διαύγειας πραγματικός, και προσφορά ανεκτίμητη στη γενέτειρά του την Κατταβιά.

Να ‘σαι καλά στην υγεία σου, Χρήστο και όλη σου η οικογένεια, αλλά κάτι μου λέει το ένστικτό μου ότι το βιβλίο αυτό δεν θα είναι το τελευταίο πόνημα γιατί φαίνεται να έχεις κι άλλα στοιχεία αλλά και αποθέματα αντοχής να το φέρεις σε πέρας.