Ευκαιρίες που χάνονται...

Ανάμεσα στα παράπονα και τις επιθυμίες, ανάμεσα στην αγανάκτηση και τους ενδοιασμούς ο άνθρωπος τείνει να αναζητά συνήθως την καλύτερη εκδοχή του. Υπάρχουν φορές που δεν ξέρει προς τα πού να στραφεί και από πού να πιαστεί. Στιγμές που νιώθει αφόρητα μόνος και στιγμές που δεν αντέχει τη βαβούρα των «πολλών». Μέσα σε αυτό τον κυκεώνα των αντιφάσεων και αντιθέσεων, η ιστορία του καθενός διαγράφεται σιωπηλά, με βιώματα και συναισθήματα έντονα, ωστόσο, και αυθεντικά.

Τα ερωτήματα που μας «βασανίζουν» γυρεύουν συνεχώς απαντήσεις, χωρίς αυτό να είναι πάντα εφικτό. Πίσω από το αυτονόητο και πίσω από το προφανές, υπάρχουν τόσα που δεν έχουν ειπωθεί, τόσα που δεν έχουν διεκδικηθεί, τόσα που δεν έχει κάποιος τολμήσει, που η αλήθεια μοιάζει σχεδόν μεροληπτική και σχετική. Εκείνο που πονάει, όμως, περισσότερο από όλα είναι οι ευκαιρίες που προσπερνάς, είτε γιατί φοβάσαι να ρισκάρεις, είτε γιατί φοβάσαι να εκτεθείς. Και καθώς περνάει ο χρόνος, συνειδητοποιείς ότι δεν είναι χαμένες ευκαιρίες μόνο, αλλά χαμένες εκδοχές μιας ζωής διαφορετικής από αυτή που τώρα ζεις. 

Οι ευκαιρίες που χάνονται συνήθως μετασχηματίζονται σε απωθημένες, «αβίωτες» αναμνήσεις που ακροβατούν ανάμεσα στο θυμό και στη νοσταλγία. Από τη μια οι δικαιολογίες για όλα αυτά που αφήσαμε ή δεν δοκιμάσαμε και από την άλλη μια καταπιεσμένη οργή για όλα εκείνα που θεωρήσαμε αδύνατα ή παράλογα, αλλά ίσως τελικά και να μην ήταν... Αναρωτιέσαι πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα... Όχι, δεν θες να μοιρολατρείς, ούτε να παραπονιέσαι.

Δεν αναρωτιέσαι για αυτό. Λυπάσαι περισσότερο από όλα για την πυγμή που δεν έδειξες, για το θάρρος που διέθετες μέσα σου, αλλά δεν χρησιμοποίησες ποτέ... Λυπάσαι για τις διαδρομές που δεν άφησες την ψυχή σου να κάνει... Που έχασες ανθρώπους από τη ζωή σου, που συμβιβάστηκες, που εκλογίκευες σχεδόν τα πάντα, που περιόρισες τον παρορμητισμό και τον αυθορμητισμό σου, που βιάστηκες να βρεις τη «βολή» σου, που έγινες περισσότερο από όσο χρειαζόταν ρεαλιστής, που σκλήρανες για να μην ξαναπληγωθείς... 

Και κάπου ανάμεσα στους αναστοχασμούς και τους απολογισμούς σου φοβάσαι μήπως όλα όσα άφησες να φύγουν είναι τελικά τα «κενά» εκείνα που σε κατατρέχουν και δεν σου επιτρέπουν να ισορροπήσεις. Αναρωτιέσαι αν πολλά από όσα νομίζεις ότι έχεις επιλέξει, δεν είναι παρά μόνο «υποκατάστατα» όλων εκείνων που απέφυγες, απέρριψες, αντιστάθηκες. 

Κι αν οι ευκαιρίες δεν μπορούν να ξαναέρθουν, υπάρχει ακόμα κάτι που μπορείς να κάνεις. Στάσου έντιμα, παλικαρίσια απέναντι στον εαυτό σου και παραδέξου τα λάθη σου, τις αστοχίες σου, τις αδικίες σου. Γύρνα και πες τα «σ’αγαπώ» και τα «συγγνώμη» που χρωστάς. Πήγαινε εκεί που ακόμα νιώθεις ότι οφείλεις κάτι: μια σου λέξη μπορεί να «καταγράψει» αλλιώς το τέλος της ιστορίας που δεν «έκλεισε», όπως θα ήθελες πραγματικά. Ψάξε ό,τι μέσα σου μένει ακόμη «ανοιχτό» σαν εκκρεμότητα, σαν ανάγκη, σαν επιθυμία, σαν συναίσθημα... 

Μάθε να σέβεσαι τις ευκαιρίες που σου έρχονται. Μάθε να δημιουργείς τις ευκαιρίες που τόσο διακαώς επιθυμείς. Κυνήγησε, διεκδίκησε. Σταμάτα να είσαι παθητικός, νωχελικός, φοβισμένος. Σταμάτα να σκέφτεσαι μόνο το αποτέλεσμα! Βρες το θάρρος να κάνεις αυτό που θες πρώτα από όλα για σένα, ανεξαρτήτως της όποιας έκβασης. Τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο σημαντικό από το να νιώσεις ικανοποίηση για το ότι έκανες ό,τι μπορούσες, ό,τι περνούσε από το χέρι σου, ό,τι ποθούσε η ψυχή σου. Τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο σημαντικό από το ότι διεκδίκησες μέχρι εκεί που δεν πήγαινε άλλο την επιθυμία και την αλήθειά σου...!