Μερτικό στον καθημερινό εφιάλτη

Του Φίλιππου Ζάχαρη
zachfil64@gmail.com

 

Θέλουν όλοι μερτικό από τη δόξα, από τον διαμοιρασμό εξουσίας όχι στους ίδιους τους πολίτες αλλά σε μια κάστα που πρόκειται να συνεχίσει να μονοπωλεί την επικαιρότητα, λες και μόνο για αυτούς είναι η ζωή και για κανέναν άλλο.  

Θέλουν να καρπωθούν ορισμένοι από τα οφέλη της ανισότιμης μεταχείρισης μεταξύ των υποψηφίων για οφίτσια, όταν κάποιοι και μόνο έχουν ελπίδες διάκρισης και δη αυτοί που έχουν κάνει τις μεγαλύτερες υπαναχωρήσεις και συμβιβασμούς.

Τα πράγματα είναι λίγο – πολύ ξεκάθαρα: αν δεν κάνεις πίσω στα θέλω σου, αν δεν επιτρέψεις τον έλεγχο των δραστηριοτήτων σου και δεν είσαι ανοιχτό βιβλίο με τα πιστεύω σου ώστε να κατηγοριοποιηθείς κατά το δοκούν, δεν έχεις την παραμικρή ελπίδα να συμπεριληφθείς στον κατάλογο των υποψηφίων για αξιώματα.

Τα θέλεις πολύ κατά βάθος όλα αυτά, το δείχνεις όταν πάρεις την εξουσία για κάποιο χρονικό διάστημα, αιφνιδιάζοντας τους πάντες με τη μετάλλαξή σου.  Σε ποιον αναφέρομαι; Στον πολίτη εκείνο που με την ολοκλήρωση των προσπαθειών του για μια άλλη κοινωνία, πείθεται πως αυτή είναι η αληθινή πραγματικότητα και όλα τα υπόλοιπα ουτοπίες.  Ρίχνοντας γέφυρες στον κομφορμισμό και αξιώνοντας μερτικό από τα κέρδη, ο πολίτης αυτός συμμετέχει χωρίς ενδοιασμούς στο κερδοσκοπικό παιχνίδι που μόλις χθες αμφισβητούσε και κατήγγειλε.

Τρόπον τινά, πρόκειται για μια  καλοστημένη παγίδα του συστήματος που εξαφανίζει εν ριπή οφθαλμού τις επιθυμίες ή τις αντικαθιστά στην καλύτερη περίπτωση με άλλες πιο βατές και προσιτές.   Σου λέει ο άλλος: «εφεξής θα κοιτώ μονάχα τα του οίκου μου επειδή μεγάλωσα και έκανα παιδιά, επειδή έχω υποχρεώσεις απέναντί τους, με μεγαλύτερη αυτή του να τα ζήσω με ασφάλεια.. Τι σημαίνει αυτό; Γιατί θα πρέπει κανείς από ένα σημείο και μετά να πάψει να αναρωτιέται σε ποιο κόσμο ζει; Ποιος καθορίζει μέχρι που θα φτάσει η αμφισβήτηση, ειδικά όταν αυτή αποτελεί την  πεμπτουσία της Δημοκρατίας;

Αλλά ξέχασα, εδώ δεν μιλά κανείς πια για αυτήν, πολλοί δε μάλιστα με την ψήφο τους επαναφέρουν χούντες και απαγορεύσεις.

Είθισται, θέλω να πω, σήμερα να αναμιμνήσκεται κανείς με ευφορία δικτατορίες, υποκλινόμενος σε ρητά του τύπου «επί χούντας δεν είχαμε κλοπές ούτε ξένους να μας παίρνουν τις δουλειές, υπήρχαν και λειτουργούσαν οι νόμοι…». Αυτή η τραγική κατάληξη στα μυαλά πολλών κρούει τον κώδωνα του κινδύνου όχι μόνο για την γιγάντωση ενός στείρου εθνικισμού που δημιουργεί φοβικά πρότυπα και αρνητικά στερεότυπα για τις άλλες εθνότητες, αλλά και την εμπέδωση ρατσιστικών συμπεριφορών ενάντια σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.  Θέλω να πω πως οι νοήμονες εκλείπουν και κυριαρχούν οι κάθε λογής παρείσακτοι - παραχαράκτες της ιστορίας των αγώνων των λαών.

Η μετάλλαξη λοιπόν του καθενός από εμάς, η υπαναχώρηση σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, δημιουργεί τις βάσεις για έναν ξεκάθαρο εφιάλτη, που κανείς δεν είχε φανταστεί πως θα ζήσει πέραν του βραδινού ονείρου. 

Το μερτικό της δόξας από τα προνόμια της εξουσίας, η συμμετοχή στα δίκτυα κατηγοριοποίησης των πολιτών αναλόγως των ιδεολογικών τους προσανατολισμών, αλλά και η αξιοποίηση της καθημερινής ήττας των αξιών και της ευγενούς συμπεριφοράς, όλα αυτά δημιουργούν τις προϋποθέσεις ενός πρωτοφανούς εγκλεισμού που δεν αναμένεται να αρθεί σύντομα.
Θα χρειαστούν και πάλι αγώνες, διαδηλώσεις και κοινωνικές συγκρούσεις για την ολική επαναφορά.

Προς το παρόν λοιπόν ας μείνουμε στον απόηχο της εξαφάνισης των ιδεολογιών και την επικράτηση των κάθε λογής αρνητικών στερεότυπων στην κοινωνία.  Καθημερινά, θέλω να πω, ολοένα και πληθαίνουν οι υποψήφιοι κομφορμιστές, ολοένα και αυξάνονται οι κήρυκες του μίσους για τον άλλο. Τα πράγματα λοιπόν έχουν ως εξής:

Ή κάνεις τις αναγκαίες υποχωρήσεις ή το σύστημα σε σπρώχνει στην περιδίνηση των ιδεών. Ή κάνεις το χατίρι του ευτελούς αντιπροσώπου της ούτως ή άλλως ανύπαρκτης πολιτικής ως διάθεση συμμετοχής στα κοινά, ή χάνεις ολοκληρωτικά τον δρόμο για τα εξασφαλισμένο από πλευράς υλικών αγαθών αύριο. 

Λες και αυτός είναι μόνο ο στόχος, να καταναλώνεις ολοένα χωρίς να ζητάς κάτι περισσότερο. Λες και από ένα σημείο και μετά οι επιθυμίες σου να επικεντρώνονται στο να μάθεις τα παιδιά σου να υπακούν χωρίς να τους αποκαλύψεις ποτέ πως κάποτε δεν υπάκουσες.