Η «Κρίση του Πολιτικού Λόγου» φανερώνει την «Κρίση του Πολιτικού Ήθους»

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

 

Ακόμα δεν ορίστηκε η ημερομηνία των Εκλογών, και αρκετοί πολιτικοί του κοινοβουλίου μας και όχι μόνον,  «ξεστρατίζουν» λεκτικά, φανερώνοντας το Ήθος τους και τους κοντόθωρους στόχους τους, οι οποίοι προφανώς είναι ο Θώκος της Εξουσίας.

Παρατηρούμε, ότι κάποιοι εκλαμβάνουν την «Πολιτική», ως «χώρο αγώνα, χωρίς ηθικούς κανόνες». Οι συνειδητοποιημένοι απλοί ψηφοφόροι, με τα “ενδοκομματικά” και τα “εξωκομματικά” μαχαιρώματα, αγωνιούν, όχι απλώς για το μέλλον μιας παράταξης, αγωνιούν για το ηθικό και διανοητικό επίπεδο μερικών πολιτικών αλλά και συμπολιτών μας.

Η «Πολιτική», αναμφισβήτητα, είναι πολυδιάστατη. Ο αείμνηστος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Αριστοτελείου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου Άαχεν της  Γερμανίας,  και πρώην Υπουργός Παιδείας, Δημήτρης Τσάτσος, δίδασκε στους μαθητές του:

«Η Πολιτική, όταν θέλει να έχει τη διάσταση και την ποιότητα της δημόσιας ευθύνης, κατά κανόνα συγκρούεται με αυτό που λέμε «ιδιωτική επιθυμία». Κατά τούτο η πολιτική, ή είναι συνήθως πράξη επώδυνη, ή τελικά δεν είναι δημόσια πράξη». Ο καθένας, μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία, ανάλογα με τη διανοητική του κατάσταση, το κοινωνικό του ενδιαφέρον, την καλλιέργειά του, την ευαισθησία του και το κίνητρό του, δηλαδή, το επίπεδο της συνειδητότητας, της μόρφωσης, της καλλιέργειας και του ήθους του.

Η «Πολιτική», είναι δημόσια ευθύνη, που εκφράζεται τόσο από τους πολιτικούς ή υποψήφιους πολιτικούς, όσο και από τους οπαδούς τους. Σε μια χώρα που θέλει να χαρακτηρίζεται «δημοκρατική», και μάλιστα στη δική μας χώρα, που είναι το «λίκνο της Δημοκρατίας»,  μπορεί ο κάθε πολιτικός, όπως και ο κάθε ψηφοφόρος, να δηλώσει πριν από τις εκλογές ή το δημοψήφισμα, «ποιον» και «γιατί» θα ψηφίσει, χωρίς φυσικά να κατακεραυνώνει, να μειώνει και να προσπαθεί να καταποντίσει όποιους δεν θα ψηφίσει.

Ακόμα πιο προσεκτικοί πρέπει να είναι οι υποψήφιοι για τους «θώκους», διότι οι λασπολόγοι, γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι η λάσπη τους, γίνεται μπούμερανγκ τόσο για τους ίδιους, όσο και για αυτόν που επέλεξαν να ψηφίσουν και να στηρίξουν.

Ο «Πολιτικός Αγώνας», πρώτιστα χρειάζεται υψηλό ήθος, σοβαρότητα, συναίσθηση ευθύνης και υπεύθυνη εργασία, για να μη χαθούν όσα με τόσο αίμα κατακτήσαμε μετά την μεταπολίτευση. Ο λόγος των πολιτευτών κυρίως, πρέπει να είναι περισσότερο κριτικός και όχι επικριτικός, και οι μετέχοντες των ψηφοδελτίων, ας είναι λιγότερο “δουλοπρεπείς”, δημοσίως αλλά και κατ’ ιδίαν. Η κοινωνία μας ευτυχώς, έχει ανθρώπινες διαστάσεις και λίγο-πολύ όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας.

Ξέρουμε ποιοι πραγματικά επιλέχθηκαν από τα κόμματά τους και γιατί επιλέχθηκαν, γνωρίζομε ποιοι «αναρριχήθηκαν», ποιοι ικέτευσαν να μπουν σε ψηφοδέλτια και ποιοι περίμεναν να δουν πού θα γείρει η “πολιτική πλάστιγγα” πριν αποφασίσουν, ποιοι “εξαγοράζουν” ψήφους και πώς τους εξαγοράζουν, και ποιοι ψηφίζουν συνειδητά με πίστη και όχι με φανατισμό, ακόμα και ποιοι ψηφίζουν “το μη χείρον βέλτιστον”. 

Η ύψιστη έκφραση της Δημοκρατίας, είναι οι εκλογές σε όλα τα επίπεδα. Και εκλογές, σημαίνουν ύψιστη ευθύνη των υποψηφίων, αλλά και των ψηφοφόρων. Χαρακτηριστική συμβουλή/παραίνεση είναι αυτή του Πλούταρχου, που μέσω του Ανάχαρση τονίζει: «Άριστη είναι η Δημοκρατία, όπου ενώ όλα κρίνονται με ισότητα, η υπεροχή ορίζεται με βάση την αρετή και την ανωτερότητα». Και στο κείμενό του «Των Επτά Σοφών Συμπόσιο», βάζει τον Πιττακό να διευκρινίζει: «Άριστη Δημοκρατία, είναι εκείνη που δεν επιτρέπει στους κακούς να άρχουν, ούτε στους καλούς να μην άρχουν».

Έχομε όλοι οι πολίτες συνειδητοποιήσει ότι πολιτική, δεν είναι σκοπός αλλά μέσον; Η πολιτική είναι αναγκαιότητα για ανάπτυξη και ευημερία. Ο Φ. Πολίτης, είχε πει: «Η Ελλάδα είναι προπαντός έννοια πνευματική κι αν θέλετε η Πατρίδα να ξαναβλαστήσει, πασχίσετε να της δώσετε το πνευματικό περιεχόμενο, και να την καταστήσετε πεδίο ελεύθερης δράσης του πνεύματος».

Όμως, πρέπει να έχομε κατά νου, ότι «ελευθερία σκέψης», δεν σημαίνει την κατά σύστημα απόρριψη όλων των άλλων ιδεών, ή ακόμα χειρότερα «λασπολογία» εναντίον όλων όσων εκφράζουν διαφορετική άποψη. Η λάσπη όμως, χαρακτηρίζει αυτόν που την εκτοξεύει και όχι τον στοχοποιημένο. Ακόμα και όταν, δεν μπορούν οι κακεντρεχείς καιροσκόποι, να βρουν ούτε ένα μεμπτό στον πάλαι ποτέ διαχειριστή της εξουσίας, εκτοξεύουν με περισπούδαστο ύφος: «Ε, και τι έκανε αυτός, όταν ήταν στην εξουσία»;  Δυστυχώς όμως, όταν ανακαλύπτεται η μη «επάρκεια» των «κρατούντων»,  είναι πλέον πολύ αργά για επανόρθωση.