Όταν έχεις ξεμείνει από υπομονή...

Ζώντας σε έναν κόσμο που συνεχώς απαιτεί από σένα κάτι, νιώθεις την πίεση να έρχεται από παντού... Σε τι να πρωτοανταποκριθείς; Πόσα να προλάβεις; Μοιάζει με μια ατέρμονη δίνη. Μόλις ολοκληρώνεις το ένα, εμφανίζεται το άλλο προς διεκπεραίωση. Αναρωτιέσαι αν θα τελειώσει κάποτε όλο αυτό ή αν θα πρέπει να μάθεις να ζεις έτσι... Όταν κυριαρχείσαι από το άγχος, όλα τα θεωρείς σημαντικά. Όλα επείγουν. Δεν μπορείς να ησυχάσεις αν δεν τα τακτοποιήσεις. Και κάπως έτσι γίνεσαι έρμαιο των «κατασκευασμένων» προτεραιοτήτων.

 

Προσπαθείς αραιά και πού να αντισταθείς, να αποφύγεις, να αναβάλεις. Ξέρεις, ωστόσο, ότι θα επιστρέψεις και θα εναρμονιστείς ξανά με ό,τι νιώθεις να σε καταπιέζει. Γιατί φοβάσαι ότι η αποχή σου θα έχει συνέπειες. Αγωνιάς ότι θα συναντήσεις συσσωρευμένα όλα όσα αμέλησες. Τρέχεις για να είσαι όσο μπορείς συνεπής, να μην αφήνεις πίσω σου εκκρεμότητες. Ακόμα, κι αν αυτό σου στοιχίζει ψυχικά, γιατί μέσα σου βαθιά γνωρίζεις ότι μια τέτοια ζωή δεν μπορεί να σε «γεμίσει».

 

Όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου βλέπεις ανθρώπους κουρασμένους, εξαντλημένους, θυμωμένους, απογοητευμένους, παραπονεμένους. Παρόλα αυτά, παραμένουν όμως όρθιοι, μαχητές. Μπορεί να φτάνουν τον εαυτό τους στα άκρα, αλλά δεν εγκαταλείπουν εύκολα! Ίσως, κάποιοι από αυτούς να μην έχουν κι άλλη επιλογή. Ίσως, πάλι, η παραίτηση για κάποιους άλλους να μοιάζει με ήττα και δεν το θέλουν αυτό.

Πιέζεις κάθε τόσο τον εαυτό σου για εκείνο το «λίγο ακόμα», που τελικά διαπιστώνεις μετά λύπης ότι κρατάει πολύ παραπάνω. Πείθεις τον εαυτό σου ότι «είναι η τελευταία φορά που ζορίζεσαι τόσο πολύ» μέχρι ... να έρθει η επόμενη φορά. Υπόσχεσαι να διεκδικήσεις λίγο ελεύθερο ποιοτικό χρόνο για σένα τον ίδιο μέχρι που θα προκύψει η επόμενη «έκτακτη» υποχρέωση κι όλα θα μείνουν λόγια του αέρα...

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο αργά ή γρήγορα έρχεται η στιγμή που παρατηρείς τις αντιδράσεις σου να «ξεφεύγουν». Εκνευρίζεσαι με το παραμικρό, μιλάς επιθετικά, νευρικά, είσαι συνεχώς σε υπερένταση. Δεν έχεις την υπομονή που είχες. Δυσκολεύεσαι να ανεχτείς, να αντέξεις κι άλλα από αυτά που ήδη κουβαλάς. Συχνά ξεσπάς υπερβολικά, σε λάθος ανθρώπους γύρω σου. Ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό γίνεσαι πιεστικός, επικριτικός και αυστηρός, χωρίς σοβαρούς λόγους. Φτάνεις σε ένα σημείο όπου νιώθεις να σου φταίνε όλοι και όλα! Αναρωτιέσαι πόσο άλλαξες... Γιατί άλλαξες τόσο...

Πώς, όμως, να μην αλλάξεις, πώς να μην «αλλοιωθείς» όταν όλα όσα κάνεις αποδομούν την ισορροπία σου; Όταν δεν έχεις καθόλου σχεδόν ελεύθερο χρόνο; Όταν δεν «συναντιέσαι» με τον εαυτό σου προκειμένου να αναστοχαστείς, να επαναπροσδιορίσεις, να εκτονωθείς; Όταν όλα τα άλλα είναι πιο σημαντικά και προέχουν από ό,τι εσύ ο ίδιος; Φτάσαμε στην εποχή που ο χρόνος με τον εαυτό σου θεωρείται αν όχι «πολυτέλεια», τουλάχιστον ουτοπία! Το αυτονόητο δεν είναι πια καθόλου αυτονόητο. Είναι πλέον πιο οικείο και αποδεκτό να προηγούνται εκείνα με «προθεσμίες» παρά η ενασχόληση με τον εαυτό σου και τις σχέσεις σου.

Στο βωμό της αβεβαιότητας, της ρευστότητας, της οικονομικής επιβίωσης η ψυχική γαλήνη θυσιάζεται στυγνά, χωρίς σχεδόν δεύτερη σκέψη.

Σε βάθος χρόνου συνειδητοποιείς τον κίνδυνο να χάσεις την «ανθρώπινή» σου ταυτότητα, να διαβρωθείς τόσο βαθιά που ίσως και να μην υπάρχει επιστροφή... Γιατί ξέρεις ήδη ότι κανείς δεν μπορεί να σου φέρει πίσω τις στιγμές που δεν έζησες, τους ανθρώπους που άφησες να ξεμακρύνουν, τα όσα δεν επέλεξες ως «μη προτεραιότητες»... Φοβάσαι τη στιγμή που θα πρέπει να κάνεις τον απολογισμό σου και θα αναρωτηθείς τι έμεινε τελικά από όλο αυτό το κυνήγι των υποχρεώσεων. Τρέμεις για εκείνο το «τίποτα» που θα συνταράξει συθέμελα το «είναι» σου και θα σε κάνει να δεις ξεκάθαρα τη ματαιότητα των δικαιολογιών σου...

Γι’ αυτό τώρα, σήμερα, όσο πιο νωρίς μπορείς: δες τα σημάδια και κάνε κάτι. Όταν ξεμένεις από υπομονή, όταν όλα σε ενοχλούν, όταν όλα μπορούν να σε εκνευρίσουν γύρνα στον εαυτό σου και ψάξε τι κάνεις λάθος...
 Αν ζεις περισσότερο ή αν καταπιέζεσαι περισσότερο...!