Μέσα στη «βαβούρα» αυτού του κόσμου...

Υπάρχουν φορές που νιώθεις ασύμβατος με ό,τι σε περιβάλλει. Προσπαθείς να «χωρέσεις» κάπου, να ταιριάξεις με ό,τι μοιάζει να είναι κοντά σου, ώσπου ανακαλύπτεις ότι δεν είναι... 

Παρατηρείς το εφήμερο, το πρόσκαιρα εντυπωσιακό, το επιτηδευμένο, το συγκαλυμμένο, το τέρμα εγωκεντρικό και αναρωτιέσαι τι κρύβεται πίσω από το «προσωπείο», τη «βιτρίνα» που κουβαλάει ο καθένας μας! Φόβοι, ανησυχίες, καχυποψία, άγχη, ανασφάλειες, συμπλέγματα, έγνοιες, απωθημένα συναισθήματα, καταπιεσμένες επιθυμίες, λόγια ανείπωτα, όνειρα ναυαγισμένα. Ο καθένας κουβαλάει την ιστορία του, συνειδητά και μη. Αργά ή γρήγορα αποκαλυπτόμαστε, είτε μέσα από τις αντιδράσεις μας, τις επιλογές μας, τη συμπεριφορά μας ή τα λάθη μας.

Διψάμε όλοι μας για επικοινωνία, για αλήθεια, για την προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος. Αναζητάμε συνοδοιπόρους ψυχής και όχι κριτές ή επικριτές. Οι ανθρώπινες σχέσεις περνούν βαθιά κρίση τελευταία. Ψέματα για το τίποτα, εγωισμοί χωρίς τέλος, κριτική επί παντός επιστητού. Και άγχος παντού. Ο καθένας «τυλιγμένος» στη μοναξιά του προσπαθεί να μην πληγωθεί, να μην προδοθεί, να μην εξαπατηθεί, να μη δεθεί. Ανθρώπινες ψυχές κοινωνικές, αλλά ανικανοποίητες, διψασμένες, εγκλωβισμένες...

Όλα μοιάζουν τόσο προσβάσιμα, αλλά και τόσο απρόσωπα συνάμα. Φασαρία από παντού, παράπονα για όλους και για όλα, κατηγορίες, αμφιβολίες και υποψίες για ό,τι δεν συμφωνεί μαζί μας. Και ενώ υπάρχει τόσος κόσμος γύρω σου και ενώ ακούς τη βουή του να σε ακολουθεί όπου πας, νιώθεις ξένος, ανοίκειος. Πόσο διαφορετικοί είμαστε τελικά από αυτό που δείχνουμε; Πόσο καμουφλάρουμε την ύπαρξή μας, την ταυτότητά μας; Πόσο πρόθυμοι είμαστε να θυσιάσουμε τις διαφορές και τις διαφοροποιήσεις μας για να ταιριάξουμε με τον μέσο όρο;

Οι περισσότεροι ίσως να έχουμε σταματήσει να αφουγκραζόμαστε τον εαυτό μας που δεν συμβιβάζεται, εκείνον που θέλει να διεκδικήσει το «ακατόρθωτο». Εκείνη την εκδοχή μας που αρνείται να υποταχτεί στους περιορισμούς και τη στυγνή λογική. Ξεχνιόμαστε, αναβάλλουμε, αποφεύγουμε το ρίσκο, την αλήθεια, την έκθεση και την παραδοχή. 

Καλύτερη η «βαβούρα»... χανόμαστε μέσα στη «μάζα»... ίσως νομίζουμε ότι είναι πιο ασφαλές έτσι. Μπορείς προς στιγμήν να εφησυχάσεις. Να κρυφτείς στη σιωπή, στην απουσία, στην αποχή. Να αρνηθείς περαιτέρω ευθύνες, επικίνδυνες προσδοκίες και απογοητεύσεις. Να έχεις την ησυχία σου...

Ώσπου όλο αυτό μετατρέπεται σε έναν φαύλο κύκλο που σε απομυζά. Η μοναξιά και τα όποια κενά σου εντείνονται. Η «εσωτερική» απόσταση από τους ανθρώπους όλο και μεγαλώνει. Ο κορεσμός έρχεται όλο και πιο γρήγορα. Ο ενθουσιασμός φεύγει όλο και πιο νωρίς. Το αίσθημα του ανικανοποίητου μένει για όλο και πιο μακρύ διάστημα... Η ανάγκη σου για αγάπη, τρυφερότητα και ενδιαφέρον αντισταθμίζεται με πολλά διαφορετικά υποκατάστατα και καταχρήσεις.

Κι αν μια μέρα βαρεθείς, κουραστείς και αφυπνιστείς θα δεις ότι δεν έφταιγε ο κόσμος καθαυτός, αλλά το πώς εσύ έβλεπες τον κόσμο. Θα διαπιστώσεις ότι δεν πήρες αγάπη γιατί δεν έκανες υπερβάσεις και ανατροπές... Ότι δεν αγάπησες άνευ όρων, ότι δεν αφέθηκες στην αλήθεια σου και δεν την επικοινώνησες σε αυτούς που «έπρεπε» όταν έπρεπε... 

Και κάπως έτσι αρχίζουν να σου λείπουν άνθρωποι, σχέσεις, καταστάσεις, στιγμές... Κάπως έτσι αρχίζεις και αναζητάς την καινούρια σου αρχή. Δεν θέλεις πια να «χαθείς» στη βαβούρα αυτού του κόσμου, αλλά να ακούς, να μιλάς, να κατανοείς, να αλληλεπιδράς, να ρισκάρεις μέσα από την παρουσία σου, την ενεργή συμμετοχή στα δρώμενα της ζωής σου! Ψάχνεις κάποιον για να κάνεις έναν ειλικρινή, έντιμο, εκ βαθέων διάλογο μαζί του και όχι απλώς κάποιον να συμφωνήσει μαζί σου. Θες να «μοιραστείς» ό,τι σε απασχολεί και όχι απλώς να ξεχαστείς..

Ο «άλλος» γίνεται επιτέλους σημαντικός για σένα όχι επιφανειακά ή διεκπεραιώτικά ή επιβεβαιωτικά για το «Εγώ» σου. Γίνεται σημαντικός γιατί σε νοιάζει, γιατί σε διδάσκει, σε συμπληρώνει, σε ολοκληρώνει, σε διευρύνει. Υπό αυτό το πρίσμα, όταν είσαι ανάμεσα στον κόσμο προσπερνάς τη «βαβούρα» του και αποκωδικοποιείς αλήθειες, πόνο, όνειρα, επιθυμίες και ανάγκες. Δεν στέκεσαι σε αυτά που λέγονται, αλλά περισσότερο σε αυτά που δεν λέγονται... σε αυτά που νιώθεις όταν αφήνεις τον άλλο να σε «αγγίξει» η ιστορία του, η διαδρομή του...

Σταματάει η αίσθηση της «βαβούρας» και ξεκινάει η ενσυναίσθηση, η συμπόνια, η προσφορά, η αλληλεγγύη... Δεν μπορείς έτσι να ξανανιώσεις μοναξιά γιατί συνδέεσαι βαθιά και ουσιαστικά με τους άλλους. Ακούς επιτέλους και δεν μιλάς μόνο. Νοιάζεσαι και δεν αδιαφορείς πια. Δεν νιώθεις κενά, γιατί όλα έχουν αποκτήσει ένα διαφορετικό νόημα: έξω, πέρα και πάνω από σένα..!