Οι ομάδες Νέων, η μόνη ελπίδα μας...

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ένα από τα ερωτήματα που κυριαρχεί στα ποδοσφαιρικά στέκια του νησιού και στα διάφορα ...αθλητικά καφενεία είναι το εξής: Μα καλά, γιατί οι μεγάλες ομάδες του νησιού έχουν ξενομανία; 

Δεν μπορούν να βασιστούν περισσότερο σε Ροδίτες ποδοσφαιριστές προωθώντας το ντόπιο στοιχείο; Φέρνουν για παράδειγμα τι γινόταν πριν από 30 και 40 χρόνια τότε που η Ρόδος και ο Διαγόρας κατάφεραν να φθάσουν στην Α' Εθνική με πολλούς ντόπιους παίκτες στη σύνθεσή τους...

Ακούγεται ιδεατό και "πιασάρικο" στα αφτιά του πολύ κόσμου. Μια ροδίτικη ομάδα με κυρίως Ροδίτες παίκτες η οποία θα κάνει τη διαφορά, θα περνάει άνετα τις κατηγορίες και θα φθάσει ως την Α' Εθνική. 

Ωραία. Και μετά ...ξυπνήσαμε μάλλον... Μπορεί να γίνομαι λίγο ωμός και ίσως και ορισμένοι που διαβάζουν αυτές τις σειρές να θίγονται κιόλας, όμως ζούμε σε μια δημοκρατική κοινωνία και ο καθένας μπορεί να εκφράσει την άποψή του άφοβα, στα όρια πάντα της ευπρέπειας και χωρίς φυσικά να προσβάλλει.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια, τα οποία είναι αρκετά, οι ντόπιοι παίκτες δεν φαίνεται να είναι ικανοί να σηκώσουν στους ώμους τους το βάρος μια ροδίτικης ομάδας που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό στις Εθνικές και στις επαγγελματικές κατηγορίες. Όχι ότι δεν έχουν ταλέντο. Από αυτό, σε αρκετές των περιπτώσεων άφθονο. Επαγγελματική νοοτροπία δεν διαθέτουν. 

Οι περισσότεροι νομίζουν ότι είναι φθασμένοι παίκτες και ότι επειδή παίζουν και διακρίνονται στο τοπικό, θα μπορούν να κάνουν το ίδιο και σε μια επαγγελματική κατηγορία. Νομίζουν ότι είναι τόσο απλό που από τη μια στιγμή στην άλλη θα διαπρέψουν. Δεν έχουν μάθει όμως να δουλεύουν σκληρά, δεν έχουν σοβαρές παραστάσεις από πιο μεγάλα παιχνίδια και το κυριότερο διαθέτουν σε αρκετές των περιπτώσεων και ...μύτη. 

Πριν κάποια χρόνια, φίλος προπονητής που δούλευε σε επαγγελματική ομάδα του νησιού, μού είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι νεαροί ντόπιοι και ταλαντούχοι παίκτες, τελευταίοι έρχονται στην προπόνηση και πρώτοι φεύγουν. Και έκανε και σύγκριση με ορισμένους έμπειρους «πανωμερίτες» οι οποίοι έρχονταν στο γήπεδο μια ώρα πριν την προπόνηση για να καθαρίσουν τα παπούτσια τους, να ετοιμαστούν και μετά να μπουν στο γήπεδο.

Αυτό από μόνο του, μπορεί να τα πει όλα. Αλλά ακόμα και τα παιδιά που έχουν τη διάθεση να μπουν σε επαγγελματικά καλούπια, υστερούν πολύ στο αγωνιστικό κομμάτι. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο προϋποθέτει ταχύτητα (και με μπάλα αλλά και χωρίς) και την ευχέρεια στο μαρκάρισμα και στην πίεση.

Δυστυχώς το τοπικό μας είναι μάλλον αργό και αρκετά light με αποτέλεσμα να μην αποτελεί το ιδεατό πρωτάθλημα που θα ετοιμάσει τα παιδιά για το κάτι παραπάνω. Η ελπίδα μας για να κάνουμε κάτι καλύτερο και να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ορισμένους παίκτες που κάποια στιγμή θα μπορούν να στηριχθούν οι ομάδες μας είναι οι Μικτές. 

Οι τελευταίες φουρνιές παικτών πρέπει να προσεχθούν διαφορετικά. Να μην τα κάψουμε... Είναι χρυσή ευκαιρία με τις ομάδες των Νέων που δημιουργούνται από τον Διαγόρα και τον Ιάλυσο, να δουλέψουν κάτω από διαφορετικούς ρυθμούς, πιο επαγγελματικούς και οργανωμένους και να πάρουν και παραστάσεις εκτός συνόρων της Δωδεκανήσου.

Είναι μεγάλη ευκαιρία που πρέπει να την εκμεταλλευτούμε. Όλοι οι παράγοντες πρέπει να στηρίξουν αυτή την προσπάθεια, αν αγαπούν το ποδόσφαιρο και θέλουν να έχουμε μέλλον... Διαφορετικά δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι...

Δραγάτης Δημήτρης