Οι πολίτες δικαιούνται να ζουν σε πόλεις ανθρώπινες και βιώσιμες

Γράφει ο Γιάννης Σταυλάς


Η πρωτοβουλία του πρωθυπουργού να εφαρμόσει επιτέλους τον αντικαπνιστικό νόμο έστειλε ένα μήνυμα αισιοδοξίας, μια ηλιαχτίδα στο «θολό» περιβάλλον της νομιμότητας. Ευχόμαστε από καρδιάς επιτυχία και ελπίζουμε να αποτελέσει αρχή για την εφαρμογή και άλλων νόμων, ίσως σημαντικότερων, που δεν εφαρμόζονται.

Σύμφωνα με την Υ.Α. 52907 ΦΕΚ B 2621/2009 σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους πόλεων και οικισμών, που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών, επιβάλλεται ελεύθερη ζώνη όδευσης πεζών, που χρησιμοποιείται για τη συνεχή, ασφαλή και ανεμπόδιστη κυκλοφορία κάθε κατηγορίας χρηστών, με απαραίτητο ελάχιστο πλάτος 1,50μ. (του κρασπέδου μη συνυπολογιζόμενου) ελεύθερο από κάθε είδους σταθερό ή κινητό εμπόδιο και μέγιστη αποδεκτή εγκάρσια κλίση 2%.

Ένας νόμος που τοπικές δημόσιες υπηρεσίες και μελετητές για κάποιο λόγο σκόπιμα αγνοούν ή θεωρούν ανεφάρμοστο.

Η εικόνα του πατέρα με το ΑΜΕΑ παιδί του στη Μιχαήλ Πετρίδη φανερώνει περίτρανα τη θέση αυτή και την κατάσταση που επικρατεί (εικ.1).
 

εικ.1
εικ.1


Απ’ ό,τι αντιλαμβάνεστε ο άνθρωπος δεν είχε άλλη επιλογή από το να κινείται επί του οδοστρώματος με κίνδυνο της ζωής του και του παιδιού του. Δεξιά μπροστά στην κολώνα φωτισμού παρκαρισμένο ένα Βαν με φόντο ανθοδέσμη που θυμίζει κάποιο θύμα της ασφάλτου. Μην βιαστείτε όμως να επιρρίψετε ευθύνες αποκλειστικά στον ασυνείδητο οδηγό που πάρκαρε πάνω στο αποκαλούμενο "πεζοδρόμιο". Γιατί μόνο πεζοδρόμιο δεν είναι. 

Μεγαλύτερη ευθύνη καταμερίζεται στους «υπεύθυνους» μελετητές και τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου και Περιφέρειας. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο αγνόησαν τις ελάχιστες απαιτήσεις/προδιαγραφές του πεζοδρομίου. Αγκιστρώθηκαν στην τεχνογνωσία της δεκαετίας του 1910 και κράτησαν μόνο ό,τι χειρότερο μας κληροδότησαν οι Ιταλοί. Ακατάλληλα έως επικίνδυνα κράσπεδα πεζοδρομίων, λάθος φωτισμό και δενδροφύτευση κ.ά. 

Με λίγα λόγια δημιούργησαν ένα περιβάλλον σχεδόν αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση των χρηστών αυτοκινήτων, αγνοώντας όλες τις άλλες ομάδες πολιτών. Το οδόστρωμα, κατά την άποψή τους, πρέπει να είναι αρκετά φαρδύ, καθαρό και καλά φωτισμένο για να αναπτύσσονται μεγάλες ταχύτητες. Ταυτόχρονα στήνουν σκηνικό ευχάριστης οδήγησης, φυτεύοντας εκατέρωθεν δένδρα, κολώνες φωτισμού, στάσεις λεωφορείων και κάθε λογής διαφημιστικές πινακίδες – στους εναπομείναντες στενούς χώρους που αποκαλούν «πεζοδρόμια».
 


Το σκηνικό, βέβαια, συμπληρώνεται από σοβαρά προβλήματα στο κυκλοφοριακό, όπως μεταξύ άλλων: 
- η ανεπαρκής ή ακατάλληλη οριζόντια σήμανση 
- η χρήση ακατάλληλων υλικών διαγράμμισης (ακρυλικά αντί θερμοπλαστικά) 
- η έλλειψη κυκλικών κόμβων, 
- το έντονο πρόβλημα εύρεσης θέσης στάθμευσης 
- η ελλιπής ή ακατάλληλη κάθετη σήμανση 
- ο ακατάλληλος φωτισμός
 - ο ανεπαρκής σχεδιασμός διαβάσεων πεζών.
 


Τοπικές δημόσιες υπηρεσίες, μελετητές, κατασκευαστές, σπάνια μπαίνουν στο στόχαστρο, γιατί το θέμα αρχίζει να γίνεται προσωπικό και προσεγγίζει φίλους, συναδέλφους ή συγγενείς. Έτσι, μεταθέτοντας τις ευθύνες στο «τερατώδες» κράτος των Αθηνών, δεν αλλάζει το κατεστημένο, επικρατεί το δημόσιο της «αναποτελεσματικότητας και ατιμωρησίας». 

Η θεμιτή αλλά πολλές φορές υπερβολική ευαισθησία για πράσινο στην πόλη, μπορεί να ικανοποιηθεί σε βάρος χώρου που προορίζεται για τη στάθμευση των αυτοκινήτων, και όχι των πεζών. Ο γενικός κανόνας δενδροφύτευσης είναι ανά τέσσερις (4) θέσεις στάθμευσης ένα δένδρο, ενδιάμεσα στα σταθμευμένα αυτοκίνητα και όχι πάνω στο πεζοδρόμιο.
 


Τίποτε δεν πρέπει να καθηλώνει τους πολίτες στα σπίτια τους. Όλοι μας ανεξαιρέτως αγαπάμε τα δένδρα, αλλά μα τω Θεώ, ή θα έχουμε πεζοδρόμια ή «ζαρντινιέρες». Οι αγαπητοί συνάδελφοι μηχανικοί των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου πρέπει επιτέλους να αποφασίσουν για τη χρήση των πεζοδρομίων.

Οι πολίτες δικαιούνται να ζουν σε πόλεις ανθρώπινες, βιώσιμες και ευχάριστες, με συνθήκες που να καλύπτουν τις ανάγκες όλων μας. Τέτοιες πόλεις είναι καλύτερες όχι μόνο για τους πολίτες αλλά και για την επιχειρηματικότητα και εννοείται για τον τουρισμό.