Μετά λόγου γνώσεως ομιλώντας για το άσυλο

Γράφει ο Κώστας Ε. Σκανδαλίδης

 

Με την ειλικρίνεια που με χαρακτηρίζει ως άνθρωπο, θέλω να καταθέσω την προσωπική μου άποψη, ανεξάρτητα ποια θέση πρόκειται να πάρει ο πολιτικός χώρος στον οποίο ανήκω, δηλαδή το σημερινό ΚΙΝ.ΑΛ.

Χάσαμε στην Ελλάδα τη σημασία των λέξεων, τις κυριολεξίες, τα αυτονόητα.  Όταν ο νομοθέτης θέσπιζε το πανεπιστημιακό άσυλο, μιλούσε και στήριζε την πρότασή του στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και μόνον. Ποσώς ο νομοθέτης θεσπίζοντας το άσυλο δεν μιλούσε, ούτε καν φανταζόταν:

1.-για ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών μέσα στα πανεπιστήμια,

2.-για ελεύθερη διακίνηση βομβών μολότοφ και πάσης φύσεως κροτίδων άλλων πολεμικών όπλων (ως και ακτίνων laser και φλογοβόλων),

3.-για ελεύθερη διακίνηση λοστών και πάσης φύσεως στερεών οικοδομικών υλικών που πρόκειται να στοχεύσουν "αντιπάλους",

4.-για εξωσχολικούς και αιώνιους φοιτητές οι οποίοι μπορούν ανά πάσα ώρα και στιγμή να διαλύουν πρυτανικές συνελεύσεις ή να "χτίζουν" μέσα στα γραφεία τους καθηγητές,

5.-για το ότι το άσυλο ιδεών μπορεί να μετατρέπεται σε άσυλο για κουκουλοφόρους και μπαχαλάκηδες,  οι οποίοι εξορμούν ασύστολα στα διπλανά πολύπαθα Εξάρχεια, στην κατακαμένη και πολυκαταστρεμμένη πλαϊνή οδό Στουρνάρη και στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, κατακαίοντας και καταστρέφοντας περιουσίες ανύποπτων πολιτών που μόχθησαν μια ζωή ολόκληρη για να τη δημιουργήσουν, χωρίς ουδείς να ασχολείται επί της ουσίας, πέραν των καταστροφών, που είναι η εμπέδωση πλέον του αισθήματος ανασφάλειας των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι ανυπεράσπιστοι δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους πουθενά!

Και μη μου πείτε ότι τα περιγραφόμενα δεν είναι πλέον "θεσμός" εδώ και χρόνια τόσο στο κέντρο της Αθήνας, όσο και στη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις , όπου υπάρχουν πανεπιστημιακές έδρες.

Και είναι ακόμα μεγαλύτερη η ντροπή, όταν μπροστά σ' αυτό το φαινόμενο οι "αρμόδιοι" αγωνίζονται όχι να επιλύσουν το πρόβλημα, αλλά να ρίξουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο, οπότε όλοι αισθάνονται τη συνείδησή τους ήρεμη και αναπαμένη! Εν τέλει, μήπως εθελοτυφλώντας, διυλίζουμε  άπαντες τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλον; Θέλουμε να δούμε το πρόβλημα κατάματα και να παραμερίσουμε το λεγόμενο ηλίθιο πολιτικό κόστος ή δεν θέλουμε;