Στεάουα-Μπαρτσελόνα, ρομαντισμός κάργα…

Επειδή τώρα τελευταία το ‘χουμε ρίξει μέσα από τη στήλη αυτή στην τέχνη και τον …ρομαντισμό, ας μιλήσουμε για έναν μυθιστορηματικό τελικό. Ρομαντισμός… κάργα εκεί.

Ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1986 μεταξύ της Στεάουα και της Μπαρτσελόνα στο γήπεδο Σάντσες Πιθχουάν της Σεβίλλης. Σας δίνω το ελεύθερο κατ’ αρχάς μα και λίγο χρόνο να σκεφτείτε όσοι ήσασταν γεννημένοι τότε, τι κάνατε το βράδυ της 7ης Μαΐου του 1986, ο χρόνος μετρά από τώρα αλλά μην το ξενυχτήσουμε κιόλας!

Εμένα λοιπόν που με βλέπετε, ή μάλλον, για να ‘μαστε ακριβείς, εμένα που με διαβάζετε, τότε ήμουν τεσσάρων ετών και πρέπει να το ‘χα ρίξει στον ύπνο, άσε που δεν υπήρχε και καλό σήμα της ΕΡΤ στο χωριό… Αλλά φαίνεται πως ξεφύγαμε, γι’ αυτό ξεκινώ από τώρα τα… ρομαντικά.

Κατ’ αρχάς, η Στεάουα σ’ εκείνη τη διοργάνωση είχε μόνο Ρουμάμνους στο ρόστερ της. Είπατε τίποτα; Ακούστε όμως και το καλύτερο! Και η Μπαρτσελόνα στον τελικό εκείνο είχε φουλ Ισπανούς εκτός από έναν, τον Σκωτσέζο Στιβ Άρτσιμπαλντ, που ξεκίνησε βασικός κι έγινε αλλαγή στο 100’.

Το ματς εκείνο λοιπόν έληξε 0-0 στην κανονική διάρκεια και την παράταση και πήγε πέναλτι, κάργα ρομαντικό, επίσης. Το θέμα όμως είναι άλλο, πώς η Στεάουα κέρδισε 2-0 στη ψυχοφθόρο αυτή διαδικασία αστοχώντας σε δύο εκτελέσεις, σε αντίθεση με την Μπαρτσελόνα που δεν βρήκε ποτέ δίχτυα.

Συγκεκριμένα, ο Ρουμάνος (τι θα ‘ταν άλλωστε!) τερματοφύλακας  Χέλμουτ Ντουκαντάμ, πραγματικά  θηριώδης με ύψος 1,93, απέκρουσε τέσσερα πέναλτι και ξέρανε τους πάντες… Συνεχίζουμε και μιλάμε περί ρομαντισμού, το τονίζω. Τω καιρώ εκείνο λοιπόν, 70.000 κόσμος παρακολούθησε τον αγώνα και πανηγύρισε όσο πιο… ρομαντικά γίνεται τον τίτλο των αουτσάιντερ Ρουμάνων μόλις ο αρχηγός Στέφαν Λόβαν σήκωσε την κούπα.

Ακούστε και το καλύτερο: η απονομή έγινε εντός αγωνιστικού χώρου, κουβαλώντας με τη λήξη του παιχνιδιού μέλη της οργανωτικής επιτροπής ένα τραπέζι από καμιά …ταβέρνα εκεί της πόλης δανεικό με κόκκινο τραπεζομάντιλο (επίσης κάργα ρομαντικό). Εκεί λοιπόν έβαλαν κύπελλα και μετάλλια. Ούτε απονομή τίτλου σε διοργάνωση ΕΠΣ να ‘τανε.

Ας πάμε όμως κι αλλού. Αν δεν μπορείτε να θυμηθείτε, μπείτε στο διαδίκτυο και παρακολουθήστε φάσεις από αγώνες στην Ελλάδα τη δεκαετία του ‘80’.

Όταν οι προπονητές στην τότε Α’ Εθνική κάπνιζαν στους πάγκους, όταν όσοι παίκτες δεν χώραγαν στα καθίσματα του πάγκου κάθονταν οκλαδόν στο χορτάρι, όταν σε κάθε γκολ έμπαιναν στον αγωνιστικό χώρο κάτι δεκάδες φίλαθλοι να πανηγυρίσουν μαζί με τον σκόρερ, όταν αγκάλιαζαν ακόμη και οι φωτορεπόρτερς μετά από νίκη τα είδωλά τους, όταν παίκτες και διαιτητές έπαιζαν με κοιλιά, όταν οι ηττημένοι ξεμπρόστιαζαν τον καθένα για κάθε …φαλτσοσφύριγμα με δηλώσεις στην κρατική τηλεόραση μετά τη λήξη.

Κι αφού τα βάλατε με το μυαλό σας ή τα θυμηθήκατε όσοι τα ζήσατε, πάτε τώρα και στο τοπικό μας και σκεφτείτε τι γινόταν τω καιρώ εκείνω...

Η συνέχεια δική σας, μην τα λέω όλα εγώ. Άλλωστε ρομαντικοί είστε κι εσείς, τι στο διάλο, δεν μπορείτε  να φανταστείτε το δικό σας happy end;

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ