Η πράξη της «παραίτησης»

Της Μαίρης Παπανδρέου

Αναμφίβολα, η «παραίτηση» αποτελεί και πράξη συνέπειας, αξιοπρέπειας και ευθιξίας. Η δήλωση της κας Θάνου, «δεν παραιτούμαι», με τις αβάσιμες (για να μην πούμε “αστείες”) δικαιολογίες, είναι ακατανόητη.

Μόνον με τη βοήθεια της Επιστήμης της Ψυχολογίας, μπορεί να ερμηνευτεί η εμμονή της στην «προεδρία» της ομάδας που διορίστηκε και συστήθηκε επί προεδρίας Αλέξη Τσίπρα. Είναι δευτερεύουσας σημασίας, αν η κα Θάνου υπήρξε φίλη και προσωπική επιλογή για την υψηλή δημόσια θέση που κατέλαβε.

Βαρύνουσα σημασία αποτελεί η επιθυμία της και η μαχητικότητά της, να διατηρήσει το θώκο της. Δεν υπάρχει ούτε ίχνος ευθιξίας εκ μέρους της, ακόμα και με τη διαπίστωση πως η Κυβέρνηση προγραμματίζει την αντικατάστασή της, εφόσον από αξιοπρέπεια και μόνον, θα έπρεπε να δηλώσει την παραίτησή της.

Πιστεύεται ότι η γυναίκα είναι πιο ευαίσθητη και εύθικτη, κυρίως σε θέματα που άπτονται της δημόσιας ζωής της.

Η αγάπη όμως και η προσκόλληση της Κας Θάνου κατά πώς αποκαλύπτει η αντίδρασή της με τη δήλωσή της «δεν παραιτούμαι» από το «officio» που της έδωσε η πρώην κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα, αποδεικνύει ότι η επιθυμία για προβολή έστω και μέσο δημόσιου θώκου, είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη προσωπική της ηθική ανάγκη.

Όχι μόνον κατάφερε να αποκαλύψει στους «σκεπτόμενους» συμπολίτες, τη διακαή επιθυμία της για τη διατήρηση του «αξιώματος» που της είχε δοθεί από προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά προβλημάτισε επίσης και η προσπάθειά της να «πείσει» για τις αδικαιολόγητες θέσεις της. Κατάφερε ακόμα και τον ήρεμο Πρωθυπουργό να εξοργίσει.

Καλά έκανε βέβαια, για να διαπιστώσουν κάποιοι (προς πάσα κατεύθυνση), και το πηγαίο και δυναμικό σθένος του Πρωθυπουργού της Ελλάδας.