Αγγίζοντας τα όριά σου...

Υπάρχουν φορές στη ζωή σου, κατά τις οποίες όσο αισιόδοξος και να είσαι, όσο και να διακατέχεσαι από ψυχραιμία, νιώθεις ότι έχουν μαζευτεί πολλά και μέσα σου και γύρω σου..! Δεν ξέρεις τι να πρωτοαντιμετωπίσεις, τι να πρωτοτακτοποιήσεις… Δυσκολεύεσαι να βρεις τις ισορροπίες σου και να διώξεις τις σκέψεις που σε κάνουν να αμφισβητείς ό,τι εμπεριέχει η ζωή σου. Αναρωτιέσαι τι φταίει και όλα μοιάζουν απροσπέλαστα.

Είναι όλα αυτά που συμβαίνουν ή μήπως αυτά που δεν συμβαίνουν στη ζωή σου; Είναι οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου ή μήπως εκείνοι που τελικά δεν έχεις; Αμφιβολίες, προβληματισμοί και αναστοχασμοί σε βάζουν σε διλήμματα και δεύτερες σκέψεις σχετικά με τις επιλογές και τις αποφάσεις σου. Όπου και να κοιτάξεις βλέπεις ευκαιρίες που έχασες, εμπειρίες που δεν τόλμησες να ζήσεις, ανθρώπους που έχασες γιατί δίστασες να διεκδικήσεις!

Κάποιες φορές μιλάς με τον εαυτό σου και προσπαθείς να βρεις μια άκρη. Γιατί έφτασα ως εδώ; Γιατί δεν αντέχω άλλο; Γιατί νιώθω τόσο εξαντλημένος και απογοητευμένος; Γιατί θέλω να κρυφτώ από όλους και όλα; Πώς άφησα τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ; Στο απροχώρητο; Όταν νιώθεις ότι έχεις αγγίξει, αλλά και υπερβεί τα όριά σου δεν έχεις την υπομονή, τη διαύγεια και την ενέργεια να διαχειρίζεσαι τα δρώμενα της ζωής σου. Άλλοτε θες να παραιτηθείς, άλλοτε να κάνεις ό,τι είναι να κάνεις από αγγαρεία ή από υποχρέωση κι άλλοτε πάλι νιώθεις να θες να χαθείς στη σιωπή ή στην αδράνεια. Για να αποφύγεις την τριβή, τα απρόοπτα, τα ανούσια.

Η υπερβολική ανοχή, οι λάθος προτεραιότητες, οι λάθος άνθρωποι στη ζωή μας και οι μπερδεμένες καταστάσεις μας απομυζούν. Μας κάνουν να χάνουμε αργά και σταθερά τον εαυτό μας. Μας αλλοτριώνουν και μας αλλάζουν… Δεν το θες να φτάσεις στα όριά σου. Δεν το επιδιώκεις συνειδητά. Ωστόσο, γίνεται, το βλέπεις να συμβαίνει. Εσύ νόμιζες ότι αντέχεις κι άλλο. Νόμιζες ότι μπορείς επί μακρόν να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν δίνεις σημασία (ενώ δίνεις), ότι δεν σε νοιάζει (ενώ σε νοιάζει). Το ξέρεις κατά βάθος ότι δεν μπορείς να ξεγελάσεις τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να κρυφτείς από την αλήθεια που σε διακατέχει.

Η απουσία αναγνώρισης της εξάντλησης και της ματαίωσης οδηγούν σε αδιέξοδα που συνοδεύονται από εσωτερικές εκρήξεις και έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις. Γίνεσαι ένας μαινόμενος ταύρος μέσα σου. Θεριό ανήμερο. Δεν ξέρεις πώς να ηρεμήσεις την ένταση και την ψυχική κραυγή σου. Δεν ξέρεις πώς να φοιμώσεις, πώς να ξανακοιμήσεις όλα όσα προσπερνούσες ως ασήμαντα, ως ανάξια λόγου, τα οποία τελικά μόνο ασήμαντα δεν ήταν.

Τα ψυχικά αποθέματα εξαντλούνται γρήγορα, ενώ δύσκολα και πάλι ανασυντάσσονται. Χαλάς καθημερινά πολύτιμη ψυχική ουσία για να αντιμετωπίσεις το καθετί που σε πιέζει, σε καταπιέζει, σε ζορίζει, σε αδειάζει… Χωρίς, όμως, να αναζητάς παράλληλα τι μπορεί να σε κάνει να νιώσεις αποσυμπίεση, απόλαυση, χαλάρωση, εκτόνωση, πληρότητα. Όλα στο βωμό της ρουτίνας, των υποχρεώσεων και των εκκρεμοτήτων. Όλα μετά από εσένα, χωρίς εσένα…

Η υπέρβαση των ορίων μας είναι ένα «μήνυμα», μια ένδειξη ότι ακολουθούμε ένα μοντέλο ζωής που αντί να μας ισορροπεί, μας αποδυναμώνει και μας αποπροσανατολίζει. Με άλλα λόγια, μένουμε σε σχέσεις, σε καταστάσεις, σε δουλειές, σε τρόπους σκέψης που λειτουργούν υπονομευτικά απέναντι στην ίδια μας την ύπαρξη. Είμαστε μακριά από όλα εκείνα που μας εκφράζουν και μας γεμίζουν περισσότερο… Τα όριά σου είναι η ασπίδα προστασίας σου, η πυξίδα σου, μέρος της ταυτότητάς σου…Μην τα προσπερνάς, μην παίζεις μαζί τους, μην τα παρατραβάς..! Όταν «σπάσουν» τα όριά σου, τότε να ξέρεις δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της αλήθειας, όπου τίποτα λιγότερο αντάξιό της δεν χωρά…! Καμία έκπτωση, κανένας συμβιβασμός, κανένα υποκατάστατο, κανένας αποπροσανατολισμός…