Φάγαμε πολύ δραχμή στη μάπα το ’90

Βρε πώς αλλάζουν τα χρόνια και οι… αγελάδες έχουν ρέψει, που να πάρει.

Θυμάμαι τη δεκαετία του ‘90 τι γινόταν στα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, όταν ακόμη η αφαίρεση βαθμών εξαιτίας επεισοδίων ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας…

Για θυμηθείτε όμως κι εσείς, ειδικά όσοι έχετε γεννηθεί από 1982 και πριν, τι τρώγανε οι διαιτητές στα κεφάλια τους με κάθε… φαλτσοσφύριγμα.

Από μπουκαλάκια πλαστικά του νερού έως κινητά και κέρματα κάθε αξίας… Τότε πραγματικά ο Έλληνας της εξέδρας δεν υπολόγιζε τα λεφτά. Και οι παράγοντες όμως δεν είχαν κανένα πρόβλημα να πληρώσουν πρόστιμα των πειθαρχικών επιτροπών αρκεί η ομάδα τους να συνέχιζε χωρίς απώλειες βαθμών, για να φτάσει στον στόχο της. 

Αλλά για να το… τερματίσουμε, μου ‘ρχεται στο μυαλό μια κίνηση από μια ομάδα ανθρώπων που θυμάμαι πολύ αχνά κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στα γυμνασιακά μου χρόνια. Αυτοί λοιπόν μαζεύανε τα κέρματα από τον αγωνιστικό χώρο και τις εξέδρες διαφόρων κλειστών γυμναστηρίων και τα διέθεταν για φιλανθρωπικό σκοπό. Το πιάσατε;

Τότε φυσικά μιλάμε για δραχμές, όταν αναλογικά με το ευρώ, ένα πιτόγυρο στοίχιζε 70 λεπτά κι ένα αναψυκτικό κάπου στα 15… Σκουπίζανε οι συντηρητές, ειδικά στα κλειστά γήπεδα, το παρκέ και τις εξέδρες και κυριολεκτικά γεμίζανε φαράσια από… κέρματα. Σαν να ‘λεγε ο διαιτητής με κάθε σφύριγμά του, «παιδιά, ό, τι έχετε ευχαρίστηση…». 


Σήμερα διανοείται κανείς να πετάξει έστω κι ένα κέρμα των 10 λεπτών στο γήπεδο; Εγώ δεν έχω δει ούτε ένα τόσα χρόνια στο τοπικό αλλά και σε Εθνικές επαγγελματικές ή ερασιτεχνικές κατηγορίες. Εδώ φτάσαμε στο σημείο κάποιοι να πηγαίνουν σε παιχνίδια τοπικού στο δεύτερο ημίχρονο, όταν οι πόρτες πια ανοίγουν, για να γλιτώσουν τα 5 ευρώ του εισιτηρίου.

Και είναι αλήθεια πως πολύς κόσμος τα φέρνει δύσκολα βόλτα. Τουλάχιστον, η κρίση γλίτωσε τους διαιτητές από πολύ μέταλλο, ειδικά στο μπάσκετ. Να κι ένα καλό από τα δύσκολα χρόνια, τα δάνεια και τους απλήρωτους λογαριασμούς. Γιατί τώρα πια μόνο άδεια μπουκάλια από αναψυκτικά και νερό σκουπίζουν οι συντηρητές… Άστε τα, μην τα ρωτάτε…

 
ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ