Χωρίς αυτοπεποίθηση...

Πάντα προσπαθείς για το καλύτερο στη ζωή σου, αλλά υπάρχουν φορές που νιώθεις  ότι έχεις απέναντί σου τον ίδιο σου τον εαυτό. Έναν εαυτό που στην ουσία σε υπονομεύει, σε σαμποτάρει γιατί μονίμως σου «σπέρνει» αμφιβολίες για την ικανότητα και την αξιότητά σου. Σε κάνει να νιώθεις «λίγος», ανεπαρκής, «κατώτερος». Ψάχνεις διακαώς για επιβεβαίωση, σε σημείο που η γνώμη των άλλων μοιάζει να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από το τι πιστεύεις εσύ για σένα. Έτσι, φτάνεις να ορίζεσαι από οτιδήποτε έξω από εσένα.

Η αυτοπεποίθηση είναι μια από τις πιο σημαντικές μεταβλητές της προσωπικότητάς μας. Επηρεάζει βαθιά τις σχέσεις μας, τη συμπεριφορά μας, τις επιλογές, τις αποφάσεις μας, την απόδοσή μας σε πολλαπλούς τομείς. Το πόσο πιστεύει κανείς στον εαυτό του αποτελεί μέρος της σιγουριάς του, της αποφασιστικότητάς του και της τόλμης του. Όσο πιο χαμηλή αυτοπεποίθηση έχουμε τόσο πιο πολύ τείνουμε να αναβάλλουμε, να αποφεύγουμε, να εστιάζουμε κυρίως σε εμπόδια και σενάρια αποτυχίας. Διστάζουμε να αναλάβουμε νέα εγχειρήματα γιατί δεν ξέρουμε αν μπορούμε να διαχειριστούμε το ρίσκο και την αβεβαιότητα.

Είναι επικίνδυνο να νιώθεις «λίγος». Επηρεάζεσαι εύκολα, περιορίζεις τα όνειρα σου, την εν δυνάμει εξέλιξή σου. Δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς τις σχέσεις σου, ενώ διακατέχεσαι από άγχος κάθε φορά που νιώθεις ότι δοκιμάζεσαι, ότι αξιολογείσαι. Συγκρίνεις συχνά τον εαυτό σου με άλλους και συνήθως πάντα βρίσκεις κάτι που οι άλλοι είναι καλύτεροι από εσένα. Θεωρείς ότι έχεις περισσότερα τρωτά σημεία παρά προτερήματα. Περιμένεις πως και πως μια καλή κουβέντα από τους άλλους για να ακούσεις τι και πόσο αξίζεις. Έτσι, όμως, είσαι σε μια συνεχή διαδικασία προσμονής για μια αναγνώριση και εκτίμηση έξωθεν αντί η αυτοαξία σου και η αυτοεκτίμησή σου να είναι αυτονόητες και αδιαπραγμάτευτες.

Το να έχεις τον εαυτό σου αντίπαλο και όχι υποστηρικτή είναι αρκετά ψυχοφθόρο. Υπάρχει διαρκώς η τάση για αυτοαμφισβήτηση και αυτοϋποτίμηση. Η θλίψη, η μελαγχολία, ο θυμός, το άγχος, ο φόβος είναι συναισθήματα που συναντάμε συχνά μπροστά σε μια δύσκολη συνθήκη ή σε μια αποτυχία. Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοπεποίθηση τα βιώνουν πολύ πιο έντονα από άλλους έχοντας παράλληλα την ανάγκη να χρεώσουν το κακό αποτέλεσμα κυρίως στη δική τους ανεπάρκεια, στα δικά τους λάθη. Πολλές φορές διστάζουν να ξανατολμήσουν κάτι και προτιμούν να κλειστούν στη «ζώνη ασφαλείας» τους.

Η αυτοπεποίθησή μας αρχίζει να χτίζεται από την παιδική μας ηλικία. Από τον τρόπο που μας φέρθηκαν οι γονείς μας, η ευρύτερη οικογένειά μας, το σχολείο μας, οι δάσκαλοι, οι φίλοι μας κτλ. και συνεχίζει να διαμορφώνεται μεγαλώνοντας από τα διάφορα βιώματά μας. Κάθε μέρα έχουμε τη δυνατότητα να αναγνωρίσουμε το επίπεδο της αυτοπεποίθησής μας και να αποφασίσουμε τι θα θέλαμε να κάνουμε για να την ενισχύσουμε. Είναι κρίμα και άδικο να ζήσουμε μια ζωή με μια συνεχή αυτοαμφισβήτηση και αυτομομφή. Είναι κρίμα να μείνουμε εγκλωβισμένοι σε μια εικόνα του εαυτού μας που δεν του αξίζει και δεν είναι και αλήθεια. Είναι λυπηρό να μη συνειδητοποιήσουμε ποτέ τις ικανότητες, τις δυνατότητές μας, τις προοπτικές μας, την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας που θα μπορούσαμε να φτάσουμε.

Οφείλει ο καθένας στον εαυτό του να προστατεύει την αυτοπεποίθησή του και να την τροφοδοτεί όσο πιο συχνά μπορεί. Δεν χρειάζεται να κάνουμε μεγάλα και συγκλονιστικά πράγματα για να δυναμώσουμε τη γνώμη που έχουμε για τον εαυτό μας. Χρειάζεται απλά να αγαπήσουμε και να σεβαστούμε τη μοναδικότητα και τη διαφορετικότητά μας και να σταματήσουμε να είμαστε οι αυστηροί κριτές σε ό,τι επιχειρούμε να κάνουμε. Και τα λάθη και οι ‘αποτυχίες’ είναι μέσα στο πρόγραμμα για όλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπολοιπόμαστε σε κάτι έναντι των άλλων.

Είμαστε άνθρωποι με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματά μας. Το άτομο με αυτοπεποίθηση δεν σημαίνει ότι είναι τέλειος, ούτε ότι δεν κάνει λάθη, ούτε ότι δεν φοβάται, ούτε ότι δεν αποτυγχάνει. Σημαίνει απλά ότι τίποτα από όλα αυτά δεν τον εμποδίζουν να κάνει στο τέλος αυτό που τόσο επιθυμεί… τίποτα δεν θα τον εμποδίσει να προσπαθήσει ξανά και ξανά αντί να χάνει πολύτιμο χρόνο να τα βάζει με τον εαυτό του και να «θρηνεί» το λάθος ή την αποτυχία…