Μαγικές στιγμές από τον Άρη στα 90s

Από το 1992 έως το 1998 ο Άρης Αρχαγγέλου έζησε την πιο μαγική εξαετία από ιδρύσεώς του με πρωτάθλημα στην Α’ Κατηγορία τη σεζόν 1992-93, συμμετοχή στην τότε Δ’ Εθνική την αμέσως επόμενη χρονιά  που δεν συνδυάστηκε με παραμονή, για να πάρει και πάλι πρωτάθλημα στο τοπικό το 1994-95 και να επιστρέψει ξανά σε Εθνική κατηγορία. Τρεις συνεχόμενες σεζόν ωστόσο οι «κιτρινόμαυροι» περιπλανήθηκαν στα γήπεδα της Αττικής, των Κυκλάδων και του Βορείου Αιγαίου, καταγράφοντας σημαντικές επιτυχίες.

Για τα πιτσιρίκια της «φουρνιάς» μου τότε ήταν κάτι μαγικό όταν βλέπαμε στα 90s ρεπορτάζ στις αθηναϊκές εφημερίδες σχετικώς με την ομάδα του χωριού και ν’ ακούγεται στην ΕΡΑ ΣΠΟΡ το όνομά της. Η προσέλευση του κόσμου, όχι μόνο από τον Αρχάγγελό αλλά από ολόκληρο το νησί στους αγώνες, ήταν κάτι το αδιανόητο. Όσοι το έζησαν θα θυμούνται το γήπεδο Αρχαγγέλου με την παλιά του μορφή και το καμαράκι της πρώην κεντρικής εισόδου για τα εισιτήρια, όταν έπρεπε να πας να πιάσεις σειρά σαν τις τράπεζες για να μπεις όσο πιο γρήγορα γίνεται μέσα. Ο κόσμος με τα τρανζιστοράκια στις εξέδρες που γέμιζαν ασφυκτικά, ενώ ένα σωρό φίλαθλοι ακόμα παρακολουθούσαν όρθιοι.


Τότε γύρω απ’ όλο τον αγωνιστικό χώρο υπήρχε διάδρομος και ο καθένας παρακολουθούσε τα παιχνίδια απ’ όποιο σημείο ήθελε, ακόμα και πίσω από τους… πάγκους. Φωστήρας, Αχαρναϊκός, Ακράτητος κι Αιγάλεω ήταν μόνο κάποιες από τις ιστορικές ομάδες της Αττικής με παρουσία στους ομίλους του Άρη τότε, επισκεπτόμενες και τη Ρόδο γι’ αγώνες. Η αγωνία για το αποτέλεσμα του εκτός έδρας αγώνα τα βράδια της Κυριακής στο κατακόρυφο σε χρόνια που η κινητή τηλεφωνία ήταν ακόμη στα σπάργανα και το διαδίκτυο άγνωστη λέξη με μόνη ελπίδα την ΕΡΑ ΣΠΟΡ ή την Αθλητική Κυριακή μπας και μάθουμε τα ευχάριστα (ή όχι) νέα. 


Πολλοί αγώνες του Άρη τότε καταγράφηκαν από το Master Tv, ένα κανάλι από τον Αρχάγγελο την εποχή της ακμής της ιδιωτικής τηλεόρασης που δεν υπάρχει πια, αλλά είναι βέβαιο πως κάποιοι έχουν κρατήσει αυτά τα στιγμιότυπα στη μνήμη τους σε πολύ καλύτερη… εικόνα και ευκρίνεια από τις κασέτες BETA ή VHS. Εποχές με σκηνές χαρακτηριστικές της κουλτούρας του ’90 και της ποδοσφαιρικής παιδείας, όπως παρεχόταν από την οικογένεια και τους φίλους τότε κι όχι από τους μάγκες του διαδικτύου. 


Τώρα οι ιντερνετικοί, αθλητικοί κοσμοπόλιταν βρίσκουν ευκαιρία να διδάξουν και να ζήσουν από την καφρίλα την οποία παρέχουν. Τα κρύα κυριακάτικα βράδια με τις αθλητικές εκπομπές της ΕΡΤ δεν θα ξανάρθουν ποτέ, είμαι σίγουρος, και γι’ αυτό αναζητώ το αγνότερο μέσα στον εικονικό βούρκο μιας άθλιας, ανειλικρινούς ευγένειας. 
Ως υστερόγραφο θ’ αναφέρω πως το 1995 ο Άρης είχε πλέον προβολείς στο γήπεδο του, απίστευτη πολυτέλεια για το τότε και μάλιστα την τελευταία αγωνιστική με τον ΑΕΡΑ εντός έδρας τη σεζόν εκείνη ο τίτλος στην Α’ Κατηγορία πανηγυρίστηκε, με το παιχνίδι να διεξάγεται βράδυ και τη λήξη του ν’ ακολουθούν εορταστικές εκδηλώσεις. Τέλος, τον Μάρτιο του 1997 το γήπεδο Αρχαγγέλου απέκτησε φυσικό χλοοτάπητα και μερικούς μήνες μετά εγκαινιάστηκε με φιλικό και προσκεκλημένη την ολυμπιακή ομάδα. Ευχές δεν κάνω γιατί δεν βγαίνουν ποτέ, όμως ας είναι καλά όσοι συνετέλεσαν στο να φτάσει ο Άρης στο ποδοσφαιρικό άπειρο την εξαετία εκείνη. 


ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ