Υπάρχει ακόμη ανθρωπιά…

Γράφει o
Αγαπητός Ξάνθης
αρχιτέκτονας-μεταδιδάκτορας του
 Πανεπιστημίου Αιγαίου

Στην προσπάθειά μου να σταθμεύσω το νέο μηχανάκι μου, πηγαίνοντας σε μια ομιλία μου, συνέβη ένα αναπάντεχο γεγονός.  Το απόγευμα της προηγούμενης Κυριακής στην κατηφόρα εισόδου της Πύλης Ντ'Αμπουάζ (D'Amboise) της Μεσαιωνικής Πόλης (Μ.Π.), από αδέξιο χειρισμό έπεσα κάτω με σειρά εκδορών και μικρού αιματώματος στο πρόσωπο. Ο τρόμος μου αρκετά μεγάλος, η εικόνα μου ακατάλληλη για την ομιλία και η βενζίνη από το μηχανάκι σε εκροή.

Παρά το πρώτο σοκ ανασηκώνομαι με τη βοήθεια μιας κοπέλας, και  μέσα στον τρόμο μου αναγνωρίζω ότι φοράει τη μπλε στολή της ειδικής φύλαξης της Μ.Π.

Με την υποστήριξη κάποιων σηκώνουμε το μηχανάκι που συνέχιζε να έχει διαρροή βενζίνης. Ευτυχώς το πέσιμο δεν προκάλεσε μηχανικό πρόβλημα. Η διαρροή σταμάτησε και το μηχανάκι ήταν σε λειτουργία.

Το σπουδαίο, παράλληλα, ήταν ότι με πλησίασε μια νέα κυρία και μου πρόσφερε ένα μπουκαλάκι δροσερό νερό, σαν βάλσαμο για εκείνη την άχαρη απογευματινή στιγμή.

Το κορίτσι πετάχτηκε μέσα από τα καροτσάκια των μικροπωλητών της Πύλης  Ντ' Αμπουάζ ως από μηχανής θεός. Τέλος, καθοδόν προς το κατάλυμα της Γαλλίας, όπου θα διεξαγόταν η ομιλία μου, προχωρώντας ένας νεαρός μου προσέφερε μαντιλάκια προστασίας για να αφαιρέσω διακριτικά το λίγο αίμα που έγλυφε το πρόσωπο μου. Έτσι επανήλθα, σε κανονικές συνθήκες μετά από αρκετά λεπτά για να συνεχίσω τη δραστηριότητά μου. Την επομένη έψαξα και βρήκα τα άτομα που μου συμπαράσταθηκαν σ’ ένα τυχαίο γεγονός για αυτούς, για μένα σημαντικό.

Η κοπέλα που εργάζεται στη «φύλαξη» λέγεται ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΛΙΑ, γεμάτη χαμόγελο και προσφορά, πέρα του στεγνού επαγγελματικού στοιχείου και ευθύνης. Τέτοια άτομα εξυψώνουν την ποιοτική συμπεριφορά και δείχνουν ότι ακόμη υπάρχει φροντίδα για τον δίπλα στον τόπο μας.

Η κοπέλα που έφερε το «νερό», από πληροφορίες λέγεται ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΛΥΒΑ και απέδειξε ότι η αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο δεν είναι ένα άνευρο νόημα, αλλά μια πράξη που δοκιμάζεται καθημερινά, σε όποιο μικρό ή μεγάλο συμβάν.     Ο νεαρός που μου πρόσφερε τα νωπά μαντιλάκια για την απάλειψη του αίματος λέγεται ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΙΖΟΠΟΥΛΟΣ, εύχαρις και γενναιόδωρος απέναντί μου τη στιγμή που τον χρειαζόμουν.

Εύχομαι η πορεία του, να είναι πλούσια, όπως και η στάση του.   Δεν είμαι από τα άτομα που επευφημούν, αλλά στην εποχή του ατομικισμού και του «εγώ», της στείρας εσωστρέφειας και του περιχαρακώματος, το να διακρίνεις άτομα και δη νέα να σου συμπαραστέκονται σε μια άτυχη στιγμή, είναι ευλογία και δωρόσημο. 

Η κοινωνία της αποξένωσης και του εγκλωβισμού χρειάζεται μια δυνατή εξωστρέφεια από τα κοινωνικά άτομα σε πείσμα των «κλειστών» ατόμων, της μονοδιάστατης, των ολίγιστων.  Το να νικάς το «εγώ» για χάρη του «εμείς», είναι χάρισμα που αποκτάται από την καλλιέργεια της κουλτούρας και της σχέσης με τον συνάνθρωπο.  Η έκπληξη μου με οδήγησε να αφηγηθώ το γεγονός, όχι ως σημαντικό, άλλα ως ενδιαφέρον από άτομα νεαρής ηλικίας, που σίγουρα ανοίγουν τον δρόμο για τη μεγάλη στροφή της κοινωνικοποίησης της ομάδας και την αντίστοιχη αποφυγή της πραγμοποίησης των συνθηκών διαβίωσης.  Η ζωή δεν είναι «πράγμα», αλλά μια συνεχή διδαχή και συνοχή εξελίξεων που μόνο με τη συλλογικότητα μπορεί να θεραπεύει κάθε βλαπτικό, αντικοινωνικό φαινόμενο. Αυτά τα τρία σπουδαία άτομα με κέντρισαν να αντιδράσω, να κοιτάξω και να αναφωνήσω:  «Η κουλτούρα και η καλλιέργεια ενός ατόμου δεν κληρονομείται, κατακτιέται».