Η συσκευασία περιέχει 45 σπίρτα περίπου

Πριν από καμιά τριανταριά χρόνια, θυμάμαι κάθε σχολική περίοδο στο δημοτικό έπρεπε ν’ αγοράσουμε σπίρτα. Όχι γιατί μας την είχε δώσει και έπρεπε να το… κάψουμε (αν και θα ‘πρεπε μ’ αυτά που βλέπαμε τότε), αλλά επειδή ήταν ό, τι καλύτερο για χειροτεχνία. Σχεδιάζαμε με τα μικρά αυτά ξυλάκια σε χαρτί διαφόρων χρωμάτων εικόνες φαντασίας, καραβάκια, σπίτια, καμιά φορά και το σήμα ομάδων της τότε Α’ Εθνικής. Χουλιγκάνια από τότε. Εμένα λοιπόν, πέραν από το τι έκανε κάθε δασκάλα να κολλάει με τα σπίρτα και τα σπιρτόκουτα κάθε χρόνο, με προβλημάτιζε κάτι που έβλεπα στις συσκευασίες τους εκείνων των ετών. 


Έγραφε λοιπόν: ΠΕΡΙΕΧΕΙ 45 ΣΠΙΡΤΑ ΠΕΡΙΠΟΥ. Τι ήταν αυτό το περίπου; Δηλαδή δεν βρέθηκε ένας χριστιανός να αναλάβει να τα μετρήσει; Οι εταιρείες δεν μερίμνησαν γι’ αυτό; Τι θα πει «περίπου»… Αυτό το «περίπου», το «εκεί γύρω», το «κάπου τόσο» τι ρόλο παίζει στη ζωή μας; Δεν εννοώ μόνο όταν το βλέπεις γραμμένο πάνω στο σπιρτόκουτο, γενικώς μιλάω. Το φέρνω λοιπόν στο τώρα και λέω: «Χρειαζόμαστε έναν προπονητή στο… περίπου».

Το λέμε, έστω κι εμμέσως. Γιατί αυτό το «περίπου» βοηθά, ώστε να μην ξεχειλίζει το ποτήρι, κρατά ισορροπίες. Αυτό το «περίπου» κάνει θαύματα ώρες ώρες. Να γιατί και στην περίπτωση της ΑΕΚ ο Νίκος Κωστένογλου που το λέει η ψυχή του έβγαλε την ομάδα από τον κυκεώνα, όπου κι ενεπλάκη, αφού τα ‘κανε μαντάρα στην Ευρώπη με τον άρχοντα Καρντόσο (της πορτογαλικής σχολής) και παραλίγο να έχει δύο ήττες σε δύο ματς στο πρωτάθλημα.

Ακόμα και στο καθ’ ημάς, πόσες φορές, ρε παιδιά, στο τοπικό ακόμα έβγαλαν λεφτά κι έζησαν ονειρεμένες σεζόν προπονητές του «περίπου»; Πολλές. Γιατί πολύ το μπουχτίζουμε και θέλουμε την κατάλληλη δοσολογία για να μην στάξει ούτε μια σταγόνα στο πάτωμα, την πατήσουμε και σακατευτούμε. Θέλω να πω πως αυτό το «προπονηταράς» αν δεν συνοδεύεται κι από ψυχή, δεν μπορεί να ωφελήσει σε τίποτε.

Μπορεί να είναι κάποιος λιγότερο προπονητής και περισσότερο άνθρωπος-παρατηρητής όλων όσοι κινούνται στον αγωνιστικό χώρο κι εκτός αυτού; Τότε μπορεί και να πετύχει. Πάμε για έναν… γεμάτο τεχνικό και προκύπτει ένας τεχνικός εν δυνάμει, πολύ χειρότερο δηλαδή του «περίπου».

Αυτό το «45 ΣΠΙΡΤΑ ΠΕΡΙΠΟΥ» μ’ έχει στοιχειώσει, επειδή διαπιστώνω πόσο μεγάλο ρόλο παίζει στη ζωή η μετριότητα αλλά και τα περιθώρια βελτίωσης. Η διαφορά ανάμεσα στον προπονητή του «περίπου» από τον γεμάτο προπονητή ξέρετε ποια είναι; Ότι ο πρώτος μπορεί να βελτιωθεί κατά πολύ, ενώ ο άλλος είναι αυτός που βλέπεις, όσο και να το παλεύεις δεν τον φέρνεις στην πραγματικότητα που θέλεις.

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ