Όσοι λιγότεροι, τόσο καλύτερα...

Τα όσα συμβαίνουν με τον Παναρκαδικό και με τις ομάδες που αντιδρούν  με τη συγκρότηση των ομίλων της Γ’ Εθνικής (δηλαδή της παλιάς Δ’ Εθνικής στην ουσία), καταδεικνύουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι το Ελληνικό ποδόσφαιρο δεν αντέχει τόσες Εθνικές κατηγορίες. Αυτό είναι ένα συμπέρασμα όχι τωρινό βέβαια μιας και έχει αποδειχθεί εδώ και πολλά χρόνια, αλλά έρχεται και πάλι στο φως της επικαιρότητας με την αναδιάρθρωση των κατηγοριών. 


Μια από τις πιο σημαντικές αποφάσεις που είχε πάρει η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία πριν από κάποια χρόνια, ήταν η κατάργηση της Δ’ Εθνικής και η δημιουργία δυο ομίλων στη Γ’ Εθνική. Ήταν μια μεγάλη ανάσα για το ποδόσφαιρο μας, το οποίο μπήκε σε άλλες βάσεις και είχε διαφορετικές –προς το καλύτερο κατά την άποψη του υπογράφοντος- προοπτικές. Μπορούσε να γίνει καλύτερο «φιλτράρισμα» των ομάδων προς τις Εθνικές κατηγορίες (δεν ανέβαιναν όλες οι ΕΠΣ), καθώς υπήρχαν τα μπαράζ με αποτέλεσμα να έμεναν οι ομάδες που πραγματικά και ήθελαν και μπορούσαν να ανέβουν. 


Ήταν οι ομάδες που και αγωνιστικά ήταν καλύτερες αλλά και οικονομικά μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα δεδομένα μιας Εθνικής κατηγορίας. Αυτό ήταν το ιδεατό μοντέλο για τα ποδοσφαιρικά δεδομένα της πατρίδας μας. Καλώς ή κακώς (και αυτό είναι ένα άλλο θέμα συζήτησης), στην Ελλάδα δεν είναι πολλές οι ομάδες που μπορούν να ανταπεξέλουν σε πρωταθλήματα με πολλές μετακινήσεις και με αντιπάλους άλλου αγωνιστικού επιπέδου. Για την ακρίβεια είναι πολύ λίγες. Οπότε το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ένα. Όσο λιγότεροι σε Εθνικές κατηγορίες, τόσο καλύτερα για το καλό του ποδοσφαίρου μας. 


Πάνω λοιπόν που είχαμε πιστέψει πριν  κάποια χρόνια ότι κάτι καλό πάει να γίνει, το σκηνικό άρχισε σιγά σιγά να διαφοροποιείται. Η αρχή έγινε με τη σταδιακή αύξηση των ομίλων της Γ’ Εθνικής Κατηγορίας και το αποκορύφωμα ήταν η δημιουργία φέτος και πάλι τεσσάρων Εθνικών κατηγοριών με άλλες ονομασίες. Αυτό που περνάει προς τα έξω βέβαια είναι ότι πλέον είναι άλλα τα δεδομένα κυρίως λόγω των τηλεοπτικών συμβολαίων, όμως προσωπικά δεν βλέπω σημαντικές διαφοροποιήσεις, καθώς αυτά τα συμβόλαια ειδικά για τη Football League δεν είναι και το κέντρο της γης απ’ ότι φαίνεται. Η γκρίνια και η μουρμούρα εξακολουθεί να υπάρχει. Εύχομαι να κάνω λάθος και να είμαι πολύ αυστηρός στην κρίση μου, όμως πραγματικά δεν βλέπω ιδιαίτερο φως στον ορίζοντα.

 
Εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα ότι το Ελληνικό Ποδόσφαιρο δεν έχει ανάγκη τόσες πολλές Εθνικές Κατηγορίες. Από όλες αυτές τις ομάδες που καλούνται να παίξουν στη Γ’ Εθνική (δηλαδή την παλιά Δ’ Εθνική), είναι πολύ λίγες αυτές που πραγματικά μπορούν να ανταπεξέλθουν και να προσφέρουν κάτι στο ποδόσφαιρο. Οι υπόλοιπες είναι απλοί ...κομπάρσοι. Παίζουν επειδή πρέπει να παίξουν. 


Δεν έχουν σοβαρούς στόχους. Και όταν τους τύχει και ένας όμιλος που τους αναγκάζει να περάσουν θάλασσα (βλέπε Παναρκαδικός, ΑΕ Τρίπολης κτλ.), έ τότε είναι που αρχίζουν τα βάσανα και οι «φωνές». Ποδόσφαιρο όμως με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει...

Δραγάτης Δημήτρης