Zώντας χωρίς πρωτοβουλίες

Δεν είναι εύκολο για πολλούς ανθρώπους να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να ρισκάρουν, να διαχειριστούν την αγωνία ενός αβέβαιου αποτελέσματος. Συνήθως, θες να γνωρίζεις τι σε περιμένει. Θα ευδοκιμήσει η προσπάθειά σου; Θα πετύχεις; Θα σε αποδεχτούν; Θα ανταποκριθούν; Θα σε απορρίψουν; Η ασάφεια και το άγνωστο κάνουν τους ανθρώπους διστακτικούς, αναβλητικούς, τους γεμίζουν με αμφιβολίες, με άγχος. Προτιμούν το πιο ασφαλές, το πιο οικείο, το λιγότερο απρόβλεπτο κι ας θέλουν μέσα τους κάτι άλλο...    

Η καθημερινή εσωτερική πάλη ανάμεσα στην επιθυμία και τον φόβο, ανάμεσα στο βατό και στο «δύσκολο», ανάμεσα στο «ηθικό» και «μη ηθικό» φέρνει τον ψυχισμό σε μια συνεχή κατάσταση αναστοχασμού και αυτοαμφισβήτησης. Τι κερδίζω και τι χάνω με την κάθε μου επιλογή; Σε τι νέες «περιπέτειες» μπορεί να υπεισέλθω αν αφήσω τα ως τώρα δεδομένα μου; Πόσο πραγματικά έτοιμος είμαι να υποστηρίξω όλα όσα νιώθω; Δεν είναι ξεκάθαρες οι απαντήσεις που γυρεύουμε. Ωστόσο, μπροστά στις υπαρξιακές μας ανησυχίες, στον ενδόμυχο, βαθιά αυθεντικό μας διάλογο δεν μπορούμε να πούμε ψέματα. Εκεί, η αλήθεια δεν δέχεται πειθώ ή συγκάλυψη... Όσο και να αντιστεκόμαστε, όσο και να αρνούμαστε να παραδεχτούμε το «προφανές» για τον εσώτερο εαυτό, θα έρθει κάποια στιγμή η μέρα που η άρνηση και η αντίσταση θα καταρρεύσουν. Τίποτα δεν μπορεί να μείνει όρθιο μπροστά στη δίνη τη συνειδητοποίησης και της αφύπνισης. 


Η αποφυγή πρωτοβουλιών είναι μια καλά δομημένη άμυνα. Δεν «ανοίγομαι», δεν διεκδικώ, δεν εκφράζω για να μην ματαιωθώ, να μην πληγωθώ. Η σιωπή μοιάζει η πιο ασφαλής λύση. Αποφεύγω το ρίσκο, τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, τις απρόβλεπτες συνέπειες. Ησυχία και έλεγχος... Αλλά, ίσως, μαζί με ένα ατέρμονο κενό. Ένα κενό που δεν μπορεί να γεμίσει με τίποτα. Που ζητάει διακαώς την πληρότητά του με όποιο κόστος. Και όσο αντιστεκόμαστε εκλογικευμένα, τόσο πιο έντονη γίνεται η ορμή της ικανοποίησης της επιθυμίας. Αρχίζουμε να «πονάμε» που αρνούμαστε στον εαυτό μας αυτά που θέλει, αλλά επειδή δεν συνοδεύονται από «εγγυήσεις» παραμένουμε στο σημείο, όπου βρισκόμαστε. Λες και η ζωή είναι ένας αλγόριθμος που θα έπρεπε να έχουμε προβλέψει. Τίποτα δεν ελέγχεται. Ο έλεγχος είναι μια κατασκευασμένη ψευδαίσθηση. Νομίζω πως «ελέγχω», αλλά στην ουσία δεν ζω. Δεν ζω στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου. Δεν ζω με βάση τα όνειρά μου. Ζω πρακτικά, προβλέψιμα, τακτοποιημένα, κοινωνικά αποδεκτά...


Και κάπως, έτσι, άλλα θέλουμε και άλλα κάνουμε (από υποχρέωση, από αγγαρεία, από συνήθεια, από φόβο, από εγωισμό, από πείσμα...). Άλλα νιώθουμε κι άλλα επιλέγουμε. Σαν να παίζουμε ένα κρυφτό χωρίς τέλος. Αλλά με ποιον και γιατί; Με τον ίδιο μας τον εαυτό; Θέλουμε να πούμε «ναι», αλλά λέμε «όχι». Γιατί;;; Γιατί έτσι «πρέπει»;; Αδιέξοδα, διλήμματα, παράπονα, καταπιεσμένα συναισθήματα ο απολογισμός. Παρόλα αυτά, προσπαθούμε συνεχώς να «νουθετούμε» τον εαυτό μας να μην ξεφύγει, να μην παρασυρθεί, να μην τολμήσει...! Να μην «ξυπνήσει» από μια ρουτίνα που τον καταπιέζει, από σχέσεις που δεν τον εκφράζουν πια, από μια ζωή που περισσότερο τον εγκλωβίζει και τον πνίγει παρά τον ισορροπεί και τον ικανοποιεί.


Αν πράγματι θες να δεις μέχρι που μπορείς να φτάσεις, αν όντως θες να ανακαλύψεις ποιος είσαι και τι έχεις ανάγκη, οι πρωτοβουλίες είναι ο μόνος δρόμος. Βγες εκεί έξω στη ζωή και κάνε πράξεις. Τόλμησε να δοκιμάσεις αυτό που σε ζορίζει ή σε ξεβολεύει. Τόλμησε να κάνεις εσύ το πρώτο βήμα, αντί να περιμένεις. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, νιώσε έντονα συναισθήματα σ’όλη τη διαδρομή. Μη φοβάσαι να ενθουσιαστείς, να παθιαστείς, να πληγωθείς, να πονέσεις. Μη φοβάσαι να εκτεθείς, να ρισκάρεις, να αφεθείς, να μοιραστείς. Δεν θα μάθεις ποτέ τι θα γινόταν αν..., αν δεν το κυνηγήσεις. Αντί να λιμνάζεις μέσα σου, κάνε την προσωπική σου επανάσταση. Όρθωσε το ανάστημά σου και ζήσε, όπως σου αξίζει, όπως επιθυμείς. Ακόμα και αν δεν φτάσεις το «ιδεατό» σου, θα έχεις να λες ότι ποτέ δεν πρόδωσες τα όνειρά σου, ποτέ δεν έκανες εκπτώσεις, ποτέ δεν άφησες να φύγουν εκείνοι που ήθελες να μείνουν, ποτέ δεν περιόρισες τον εαυτό σου από μόνος σου... Χτίσε τη ζωή σου με βάση τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνεις. Κάθε πρωτοβουλία είναι η αρχή ίσως μιας καινούριας ιστορίας, μιας καινούριας διαδρομής. 


Μην την παραμελείς, μην την αναβάλλεις, μην τη φοβάσαι. Σήκω, βγες από τη ρουτίνα σου και ψάξε το διαφορετικό, το καινούριο, την υπέρβαση. Σπάσε τα δεσμά σου ...που μπορεί και μόνος σου να συντηρείς...με την ανοχή σου...