Δαβίδ και Γολιάθ

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

 

Ο Δαβίδ, ήταν μικρόσωμος με όπλο μια σφεντόνα κι ένα λιθαράκι, ενώ ο Γολιάθ, ήταν αυθάδης, προκλητικός και τρία μέτρα άντρας, οπλισμένος σαν αστακός.

Κι όμως, ο Δαβίδ  o φιλήσυχος αλλά τολμηρός κι ατρόμητος βοσκός, που ήξερε να σκοτώνει αρκούδες, λιοντάρια και αγριοβούβαλους με τη σφεντόνα του, νίκησε τον Γολιάθ. Γιατί άραγε; Απλούστατα, ο Δαβίδ χρησιμοποιούσε τη «διάνοιά» του, ενώ ο μεγαλόσωμος και μεγαλόστομος Γολιάθ, «υστερούσε» διανοητικά. Από ξεχωριστή οπτική γωνία, αξίζει να βλέπομε τη συνάντηση του δικού μας Πρωθυπουργού Μητσοτάκη με τον Σουλτάνο Ερντογάν.

Και κάτι ακόμα, που έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία: Ο Πρωθυπουργός μας είναι γνώστης της Ιστορίας και με θετικά συναισθήματα, που εκδηλώνονται τόσο με το πηγαίο χαμόγελό του, όσο και με την εκφραστικότητα του προσώπου και του σώματός του, με τον  δυναμικό βηματισμό – κυριολεκτικά και μεταφορικά - γεγονός που αποδεικνύει τη γεμάτη συναισθήματα προσωπικότητά του, σε σύγκριση με το ανέκφραστο σαν μάσκα πρόσωπο του πρωθυπουργού της γειτονικής μας χώρας και τις νωθρές κινήσεις του. Πρέπει να γνωρίζομε ότι η «ανώτερη διανόηση», εκπορεύεται από το συναίσθημα και όχι από τον νου».

Ας θυμόμαστε αυτόν τον σοφό Μύθο που επαληθεύτηκε πολλές φορές. Να αναφέρομε σαν παράδειγμα, την ίδρυση του Ισραηλινού κράτους, που επί τόσους αιώνες, οι Ισραηλινοί είχαν μείνει χωρίς πατρίδα. Η Ιστορία, κατά πως φαίνεται, τείνει να επαληθευθεί και με τους Κούρδους.

Αυτόν τον υπερήφανο και γενναίο λαό, που γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα διαμέλισαν το κράτος τους, και όμως εξακολουθούν να επιβιώνουν πανηγυρικά, και σήμερα αναγνωρίζονται και από τις ΗΠΑ, ενώ είναι ο εφιάλτης και το φόβητρο γειτόνων μας.

Πριν από λίγα χρόνια, είχε επίσημα αναγνωριστεί η αυτόνομη γλώσσα τους και η γραμματική τους, εδώ στη Ρόδο, σε παγκόσμιο συνέδριο με θέμα: «Συγγραφείς σε εξορία», που είχε οργανώσει το Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών υπό την εξαιρετικά επιτυχημένη προεδρία του Κώστα Σκανδαλίδη. Με την παρουσία εκπροσώπου του ΟΗΕ που συνόδευε τον Κούρδο ποιητή, σε επίσημη τελετή, του παραδόθηκε με τους απαιτούμενους τύπους από τον Σουηδό Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κέντρου Συγγραφέων και Μεταφραστών, ένας τεράστιος τόμος Λεξικού και Γραμματικής της Κουρδικής γλώσσας.

Ένα τμήμα από το διαμελισμένο Κουρδιστάν, βρισκόταν στο Βόρειο Ιράκ στα σύνορα με την Τουρκία, ουσιαστικά στο «υπογάστριό» της.  Ξεχωριστός και υπερήφανος λαός, που επί αιώνες έχει διατηρήσει τη γλώσσα του, τα ήθη και έθιμά του. Οι Κούρδισες, δεν φορούν φερετζέ ή αμπάϊ, έχουν περίτεχνα και πολύχρωμα φορέματα, χρυσοκέντητα σκουφάκια και πολεμούν δίπλα στους άνδρες, που επίσης ήταν ντυμένοι με πολύχρωμα φαρδιά παντελόνια πιασμένα στους αστραγάλους, φαρδιά ζωνάρια, ριγωτά σαρίκια τυλιγμένα πάνω σε χρυσοποίκιλτα σκουφιά, ενώ μέσα στα ζωνάρια τους έκρυβαν κυρτό σπαθί και όπλο. 

Οι Κούρδοι, αγαπούσαν τους Έλληνες που εργαζόμασταν στο Ιράκ με την Εταιρεία Δοξιάδη (Doxiades Associates), ήταν ειλικρινείς και πιστοί φίλοι, άοκνοι εργάτες και ατρόμητοι μαχητές. Γνωρίζαμε ότι οι Κούρδοι ήταν πανάρχαια φυλή και υπήρχε αναφορά στην «Κύρου Ανάβαση» του Ξενοφώντα. Όμως κανένας μας δεν είχε βρει το σχετικό κείμενο.

Ο γνωστός Ροδίτης συγγραφέας/ποιητής Κώστας Ζόππας, φίλος και ένθερμος αναγνώστης της  “Ροδιακής”, μας απέστειλε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τους Κούρδους. Να υπενθυμίσομε ότι ο συγγραφέας Κώστας Ζόππας μετά το Βενετόκλειο, πήρε πτυχίο από τη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής, Δίπλωμα Αρμονίας, πτυχίο Μηχανικού Μεταλλείων από την Ecole des Mines de St. Etienne στο Παρίσι, και πτυχίο Ηλεκτρολόγου-Μηχανολόγου από το Ecole Centrale de Paris, υπηρέτησε ως Μηχανικός /Γεν. Διευθυντής Επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα πήρε πτυχίο Θεολογίας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Επίσης, του έχει απονεμηθεί «Οφίκιο Άρχοντος Υμνωδού της ΜΤΧΕ», από τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α΄, ενώ παράλληλα έχει συντάξει πολλές ιδιαίτερες μελέτες στον χώρο των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Επιχειρησιακής Έρευνας, έχει διδάξει Μαθηματικά και Βυζαντινή Μουσική και κατέχει άπταιστα Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά.

Ο ένθερμος αναγνώστης της έγκριτης “Ροδιακής”, ο Κ. Ζόππας, απέστειλε αποσπάσματα από το εξαιρετικά ενδιαφέρον ιστορικό βιβλίο, «Ξενοφώντος Κύρου Ανάβασις», που αναφέρεται στους Κούρδους και όχι μόνον. «Βιβλίο 4ο,  Κεφάλαιον Α΄, Διά τας χώρας των Κουρδώχων, των Αρμενίων και των Γειτονικών Λαών έως την Τραπεζούντα – Νοέμβριος του 401-Φεβουάριος του 400 π.Χ.». «Οι Έλληνες εισβάλλουν εις τα Καρδούχεια όρη.

Οι Καρδούχοι εγκαταλείπουν μετά γυναικών και παίδων τας επί των ορέων κιμάς με την πρόθεσιν ν’ αντισταθούν κατά των Ελλήνων. Οι Έλληνες εκ τινος αιχμαλώτου μανθάνουν ότι δύνανται να φθάσουν εις την υπό των Καρδούχων καταληφθείσα κορυφήν δι’ άλλης οδού, ευπροσιτωτέρας». Ακριβέστατο ρεπορτάζ η «Κύρου Ανάβασις του Ξενοφώντα», καθώς περιγράφει τις μάχες που έκανε «ο βασιλεύς των Περσών με τους Έλληνας, οι οποίοι εξεστράτευσαν μαζί με τον Κύρον και όσαι πολεμικαί πράξεις εγέντοντο εναντίον των Ελλήνων, αφού ο βασιλεύς και ο Τισσαφέρνης παρέβησαν τας συνθήκας , ενώ ηκολούθει τους Έλληνας το Περσικό στράτευμα».

«Ότε δε έφθασαν εις το μέρος, εις το οποίον ο μεν Τίγρης ποταμός ήτο όπως διόλου αδιάβατος ένεκα τους βάθους και του πλάτους του, οδός δε πλησίον του ποταμού δεν υπήρχε, αλλά τα Καρδούχεια όρη εκρέμαντο απότομα ακριβώς υπεράνω του ποταμού…».

Αναφέρεται ακόμα και η «επινόηση» ενός Ροδίτη υπαρχηγού, ο οποίος πρότεινε οι πολεμιστές ανέβουν ανά δύο πάνω σε φουσκωμένους ασκούς, που θα ήταν-  δεμένοι μεταξύ τους με σχοινιά, ενώ ταυτόχρονα θα κρεμούσαν βαριές πέτρες, εν είδη άγκυρας για περισσότερη ασφάλεια: «…τα ήκουσαν αυτά οι στρατηγοί, και η μεν επινόησις του Ροδίου ευφυής εφαίνετο εις αυτούς ότι ήτο, η εκτέλεσις της όμως αδύνατος.

Διότι υπήρχαν εις το απέναντι μέρος του ποταμού πολλοί ιππείς, οι οποίοι θα προέβαλαν εμπόδια…». «…Και τέλος ότι διά μέσου των ορέων εξελισσόμενη και προς βορράν εστραμμένη οδός ήγε εις την χώρας των Καρδούχων. Περί τούτων έλεγαν ότι κατοίκου εις τα όρη επάνω και ήσαν πολεμικοί άνδρες, και ότι εις τον βασιλέα δεν υπήκουον».

Περιγράφεται και η πορείας στα βουνά που κατείχαν οι Κούρδοι: «…Τότε οι μεν Καρδούχοι, αφού εγκατέλειψαν τας οικίας των, με τας γυναίκας και τα παιδιά των, έφευγον εις τα όρη». Στα σημαντικά αποσπάσματα του Ξενοφώντα που είχε την καλοσύνη να μας αποστείλει ο συγγραφέας Κ. Ζόππας, περιγράφεται και το πώς οι «Έλληνες είχαν εισβάλλει χωρίς να το περιμένουν» οι Κούρδοι, δίνοντας συγκλονιστικές λεπτομέρειες, καθώς ο Ξενοφών είχε πάρει μέρος στις μάχες με μπροστάρη τον Χειρίσοφο, τον οποίο ακολουθούσε ο Ξενοφών με τους οπισθοφύλακες.

Μπορεί ο κάθε ευφυής γνώστης της Παγκόσμιας Ιστορίας, να αναγνωρίσει, τις άπειρες άνισες στρατιωτικές και πνευματικές αναμετρήσεις της Ελλάδας με άλλες αμιγείς ή ετερόκλιτες εχθρικές ομάδες. Να έχουν όλοι υπόψιν τους, ότι ο «πονηρός» μπορεί να κερδίσει κάποια μάχη, όμως τον «πόλεμο» πάντα τον κερδίζει ο «ευφυής».